Under The Oak Tree Ending Mga Nobela at Kwento

Nalula at nagulat ata sa nangyari. Lumipad na kami at diko alam kung saan kami tutungo, sinunod ko lang ang utos sa akin ni Marcus. Pagkatapos ng lipad ay bumaba kami sa isang isla, mukhang pribadong isla. Inalalayan ko pang bumaba si Kraigner dahil mukhang hindi marunong at nanghihina pa ata, parang siya ang nakipaglaban ah. “Kraigner, we’ll be leaving you here,” sabi nung isang lalake at tumango lang siya.

Kahit alam naman namin na bakla talaga ang loko. Kitang-kita ko kung ano ang nangyayari. Dahil nasa hulihan kamin. Nakakatuwa lang ang tatlong nasa unahan namin. Dahil kung saan gusto ng dalawang babae ay nahihila ang nasa gitna. Kawawang Clyde. Kaya ang ending ay bumalik ang dalawang babae, dahil hindi nila mahila ang bakla. "Tumigil nga kayo!" sigaw ng bakla. "Nasisira ang beauty ko sa inyo. Ano ako tag of war? Sabay ninyong hihilahin!" galit nitong ani.

The stickiness clung to my skin, along with the familiar sweet scent of milk tea. Marahas akong nagbuga ng hangin sa bibig. Pinasadaanan ko ng palad ang aking noo para mapunasan ito. Sa gilid ng mga mata ko ay kita ang unti-unting pagpalibot ng mga taong gustong maki-usyoso. Ang iba ay mukhang sayang saya sa nasaksihan. Naririnig ko pa ang kanilang hagikhikan habang kinukuhanan ng video ang nangyayari. Napakagat na lamang ako sa labi para mapigilan ang inis. They're treating this like a show and unfortunately, I'm in the center of it. "Malamig na ba ang ulo mo?" tanong ng lalaking nasa harapan ko na ngayon.

He took something from his pocket—Jake’s old wristband. He placed it in my palm. “Let’s leave this here,” he said. “Para alam niyang natupad niya ‘yung promise.” We buried it beneath a tree. When the wind blew, the branches shimmered faintly—tiny pulses of light dancing between the leaves. “See that?” Lucas said softly. I nodded, tears stinging my eyes. “He’s saying goodbye.” “No,” Lucas corrected. “He’s saying see you.” We stood there until the sky turned violet.

Hawak ko sa tinigilan namin na malaking puno. "Oak tree," maikli na sagot ng babae at tumabi sa akin. Nakalabas na kami sa gubat pero ang lupain na ito parang pag-aari pa rin ng may-ari ng bahay. Walang kahit isang tao na makikita at iisang klase ng puno lang ang mga nakatanim. The environments here are pure green, dark green grass, big oak trees, and the wild woods for background.

muling tanong ko, umaasa na sasabihin niya kung saan. “You’ll see,” he murmured, and I was a bit disappointed because he did say the same words he said earlier. The road narrowed into a quiet trail surrounded by forest, the headlights brushing over stones and patches of grass. When we finally reached the end, he parked the car beneath a giant acacia tree. The engine turned off, leaving us in a heavy silence filled only with the sound of crickets and the distant splash of water. I stepped out, and my breath caught. The lake spread wide before us, dark and calm, reflecting the full moon like a sheet of silver glass. Fireflies hovered above the grass, tiny dots of gold drifting with the breeze.

Ang ending ay kailangan pa ng mga itong maghintay na mayroong makabalik na tricycle para makauwi na ang mga ito. Nanalangin si Aya na sana ay hindi siya mapansin ng lalakeng hindi niya inaakalang anak pala ng kanilang governor. Sino ba kasi ang makakapagsabi na sa dami-dami ng taong makakaaway niya sa daan ay ang mismong anak pa ng kanilang goveror ang makakabangga niya ng araw na iyon? Kapag susuwertihin naman talaga. Baka ang ending nito ay siya pa ang palabasin nitong may kasalanan sa nangyari kapag nag krus ang mga landas nila anumang oras kaya hindi sila dapat magkita kahit na anong mangyari.

"I can't believe you ended up with a girl like her." Hindi niya na hinayaan pang makapagsalita dahil kaagad na siyang umalis sa aming harapan. At hindi pa man ako tuluyang nakakarecover sa nangyari ay isang kamay ang naramdaman kong humawak sa aking pulsuhan. "Let's go, Annaliese." Wala akong nagawa kundi ang magpahatak paalis kay Niccolos, napansin ko na lamang na nakarating kami sa parking lot at pinapasok niya ako sa passenger seat ng kaniyang sasakyan.

Our angel. THE END.

Hindi katulad sakin na pag humaba na ay nagkakaroon ng mga split ends. Napagpasyahan na naming umuwi na dahil mag gagabi na. Hindi ko na hinatid si Tin Tin dahil susunduin daw siya ng driver nila dahil sa bahay nila siya mag di-dinner. Hindi naman niya matatanggihan 'yob dahil malalagot siya sa Daddy niya. Hindi na nga kami nakapagmiryenda baka kasi bigla daw dumating ang sundo niya. Kaya iniwan ko siya do'n habang naghihintay.