Use Solitude In A Sentence Novels & Stories

There were moments of joy and moments of sorrow, all intertwined in the journey of moving forward. In the midst of his solitude, Osiris began to understand that distraction could only offer temporary relief. He couldn't escape the pain; he had to confront it head-on. He needed to find a way to love himself again, to appreciate the person he was even in the absence of the person he loved.

Wala na itong magawang iba kun’di ang sumuka lalo na’t sa tuwing nakakaamoy ito ng mga mababahong amoy at hindi kaaya-aya sa kanyang pang-amoy. “Fvk,” Lysander muttered under his breath, cursing as he followed her. The chaos of the situation seemed inevitable, and despite his anger, he felt a pang of concern for the woman. “Go away!” Soleil cried out, her voice filled with a mix of frustration and anguish. Her sense of abandonment and isolation was palpable, and the tears streaming down her face highlighted how deeply she felt that no one cared for her. “What did I do wrong? Why does everyone reject me?” Her thoughts brought her to tears, each question echoing the depth of her pain. The sens

Ngunit wala na siyang magagawa kundi ang umiwas na sa gulo. "Thanks for your time, Mr. Salfuego," malamig niyang paalam, pilit na kinakalma ang sarili. Umalis siya nang hindi lumilingon, bitbit ang sama ng loob at pagkadismaya sa kinahinatnan ng kanilang usapan.

"None of your business. Don't meddle in things that aren't your concern. Just play your part. Tutuparin ko ang pangako ko sa 'yo—mapapasaiyo si Elijah, pero huwag kang maging pabigat." Tumingin si Solenn sa kalsada, ang kaniyang mga mata ay puno ng maitim na balak. Hindi lang si Zoe ang kailangan niyang alisin; kailangan niyang masiguro na ang anino ni Clarisse ay hinding-hindi na muling lilitaw para sirain ang kaniyang buhay. Hindi sigurado si Athena kung guni-guni lang niya iyon, pero ramdam niya ang isang matinding murderous intent mula kay Solenn.

"Naiinggit ako dahil malakas na kayo. Wala nang tao ang may kakayahang kumalaban sa inyo." Imbis na matawa sa sinabi ni Solei ay nakaramdam lamang ako ng awa. Bakas ang matinding desperasyon sa kan'yang mukha. Bakas din dito ang matinding kalungkutan na alam kong matagal na niyang tinatago. "Solei," usal ko at napatitig siya sa akin. Umihip ang pang-umagang hangin habang ang mga dahon ay nagsasayawan sa simoy nito.

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

“Hindi ka naman talaga marunong makisama sa mga gano’ng okasyon. Kaya nga sinabi kong sasama ka lang.” Nanatiling nakatingin si Solene sa labas ng bintana. Dumadaan ang mga ilaw ng lungsod sa kaniyang mga mata, ngunit tila wala siyang tunay na nakikita. Pagod na pagod na siyang makipagtalo rito. Sa tuwing susubukan niyang magsalita, pakiramdam niya ay lalo lang siyang nasasakal.

“It’s unique and halata namang sinunod mo rin sa name ko.” Pareho silang natawa, nahihiwagaan na kahit magkaiba sila ng iniisip ay gumagawa talaga ng paraan ang puso’t isip nila para ipagkonekta silang dalawa. “So, it’s confirmed then?” Saint asked. Masayang tumango si Sloane. “Evony Solace,” bigkas nilang dalawa. The name rolled softly on their tongues as if it was a perfect combination.

Hindi pa rin maitatago ng suot ang ganda nito. At kanina pa siya nagtitimpi dito na huwag padapuin ang kamao sa mukha ng kaibigan na hanggang ngayon ay namamangha pa rin sa bata. Saka lang siya nakahinga nang maluwag nang mawala sa kagubatan si Solen. Nasa gitna ng kagubatan ang bahay nito. ... a/n: Sana suportahan niyo rin ang next chap nito! Salamat!

“Who said I’m alone?” --- Pagbalik ni Caelum kinagabihan, tahimik lang ang paligid. Nadatnan niya si Solenne na nakaupo sa veranda, nakatingin sa buwan. Lumapit siya nang walang ingay, at kahit hindi niya gustong aminin, napansin niyang may kakaibang kapayapaan sa eksenang iyon. “You shouldn’t sit outside alone,” malamig na paalala niya.