Vanishing Novels & Stories

Tila tumigil sa pag-ikot ang mundo niya nang makita ang singsing at kwintas na suot ng isa sa mga sunog na katawan. Biglang nagdilim ang paligid niya at tila naubusan siya ng lakas at hininga. Tuluyang bumigay ang kanyang katawan dahil sa pinaghalong pagod, kulang sa kain at kulang sa tulog. Idagdag pa ang isang napakasakit na katotohanan na si Vanessa ang isa sa mga nasunog na katawan. Wala na si Vanessa. Wala na ang asawa at baby niya..

nanginginig kong tanong. “It’s a dead end, Sir. It’s as if they vanished into thin air. Professional ang pagkaka-delete ng mga sumunod na footage. Masyadong malinis ang pagkaka-erase ng trail nila. Kahit ang mga asset ko sa underworld ay hindi makapagbigay ng impormasyon.”

"Masyado kang naging kampante dahil lang sa mga nakaraang matataas na grades mo. But in my class, mediocrity is rewarded with a failing mark. I am stripping away your access to the primary research assistant hours effective today. Hand over your duplicate archive keys to the department secretary after this lecture." A collective gasp was heard from their blockmates. Si Zelyth ay napanganga mula sa likod, habang si Lauren naman ay naramdaman ang tuluyang pag-ubos ng hangin sa kaniyang mga baga. Ang marinig ang pagkansela sa kaniyang trabaho—ang nag-iisang blind spot kung saan pangkasalukuyan silang pwedeng maging totoo—ay parang isang kabuuang demolisyon ng kaniyang puso.

He stood tall above her now, towering, calculating. "That's what makes this fun," Hades said. "Watching you question everything. Wondering if you ever mattered. But the moment he realizes you're gone—and sees your with me and what you've become—then I win." He turned away, walking slowly toward the heavy door of the room. The door slammed shut. Nina was left alone—broken, but not yet defeated. She buried her face in her knees, whispering over and over, "Kaya ko 'to... kakayanin ko 'to..."

That's when I realized na halos pigil-hininga ako 'nong lumapit sa Sir. Fudge. What is really happening?

Hindi nila alam kung paano ng mga ito mauubos ang lahat ng pagkain na dala nila, ngunit hindi na nila pinagtuunan pa ito ng pansin at agad na tinapos ang ginagawa at agad na lumabas ng kwarto. Matapos ihanda ang kanjlang pagkain ay siya namang pag angat ng tingin ni Zero. Inilagay naman nito ang hawak sa loob ng bulsa at itinuon ang tingin sa harapan nito kung saan nakahanda ang lahat ng pagkain. Wala man lang ito reaksyon sa dami ng nakahandang pagkain. Mukha itong sanay na sa ganoong set up ng lamesa. Tahimik lamang ito kumukuha ng pagkain at inilalagay sa plato niya. Habang ang tatlo lang tahimik lamang itong pinagmamasdan at nakasunod ang mga mata nila sa bawat galaw nito. Hindi man lang

She's odd and straight to hell weird, I guess. Huling subject na namin sa araw na to at tamad na tamad kong tinitigan yung orasan sa relo ko. 12 minutes na ang nakalipas at wala pa rin ang Prof namin sa Differential Calculus. Three minutes na lang ang hihintayin at pwede na kaming umuwi dahil sa 15-minute rule. Sana lang talaga ay makisama si Sir Gaddi sa amin. Nabaling naman ang atensyon ko nang biglang magsalita sa tabi ko si Charmaine. Wala sa wisyo kong tinignan ito at saka pinakinggan.

walang ganang sagot ni Vans. “ What? What did you lost?” “ Winnie I lost my company. Nag pulled out sila ng share, investments and the project is also cancelled. My company might go bankrupt.” Told yah, he's dead meat now.

mapang-akit nitong bulong. Tuluya niya ng hindi napigilan ang sarili kaya naman hinayaan niya ng sakupin siya ng nakahuhumaling na pakiramdam. Isang malakas na alulong ang kumawala kay Andrew habang hinahayaan na kumawala ang sarili. Tiling napatawa na lang si Vanessa dahil sa gulat nang tumilamsik ang katas ni Andrew sa buo nitong katawan, halos para tuloy itong naligo sa puting likido na pinakawalan niya.

Seryuso itong nakatitig sa akin bago niya ako sinagot. "You're carrying three babies, but unfortunately the other one died. You suffer from vanishing syndrome because of it." Nanlamig ako at hindi agad nakaimik. Nanlumo ako sa narinig, hindi ko mapigilang mayakap ang sarili ko lalo na ang tiyan ko. "No! Why? Bakit ang baby ko pa!" Nag unahan sa pagpatak ang mga luha ko. Hindi! Hindi ito totoo! Bakit kailangang mawala ang isa sa kanila!