Virtual Reality In Tagalog Novels & Stories

Trust can't live in the same space as secrets and lies. Balang araw, may makakaalam din ng sekreto mo. Peke akong umubo bago tumingin kay Rian. "A-Ah, Tita Yerana. Pumasok po muna tayo," Alanganin siyang ngumiti.

sagot ng computer sa kan'ya na ikinaawang ng kan'yang labi dahil sa gulat. "Fvck! Nagtatagalog ka na pala ngayon na hayop ka?" sagot n'ya rito sabay mura. "Syempre! Pinoy ako eh, mababa ang loob ko pero malaki naman ang itlog," sagot ulit ng machine sa kan'ya na ikinaawang ng kan'yang bibig at ikinasalubong ng kan'yang kilay. "Fvck! Hey! Are you playing with me?" galit na sita n'ya sa computer at pinokpok pa ito.

Wala pa yan Mag hintay ka lang at madame pa akong ipapagawa sayo. Para naman akong baliw dito na nakangisi na kaharap ang laptop ko. To be continued. _________________

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Tinago niya ang phone at pumasok sa loob. Gumastos siya ng daan-daang milyong dolyar sa bagong pasilidad ng pagsasanay, at hindi siya nagligtas ng gastos sa pinakabago at pinaka-advanced na teknolohiya. Ang bagong pasilidad ay naglalaman ng mga kagamitan at mga lugar ng pagsasanay na gumamit ng mga laser at nanotechnology, at naglalaman din ito ng mas tradisyonal na mga tampok tulad ng espirituwal na damo, mga lugar ng tubig, at mga elixir.

Madalas nagkaka-personalan kasi sila. "Ano pa ang hinihintay mo? Umalis ka na! Panira ka ng view," taboy ni Cambelle kay Miguel, saka umayos ito sa pagtayo at sinuklay ang buhok gamit ang daliri. "Aya... ang guwapong engkanto!" bulong ni Cambelle. Kung kilig ang naramdaman ni Cambelle. Nginig naman ang naramdaman ko habang tanaw ang papalapit na lalaki.

"They are not real, Callie." "How sure are you?" "Well, wala pa namang nakapagpapatunay na totoo sila. Duda nga ako na may nakakita na talaga sa kanila eh. You see, Callie, to see is to believe." Nagtaka siya nang ngumiti nang makabuluhan sa kan'ya si Callie bago nagsimula muling maglakad. Ipinagkibit-balikat niya na lamang iyon at umagapay na lang siya rito.