Vivid Imagination Mga Nobela at Kwento

“Sandalwood… vanilla. Yung pabango. Mabango siya pero nung time na ‘yon, akala ko imagination ko lang.” “Interesting,” bulong ni Doc. Rina habang nagsusulat. “Bakit mo naisip na baka ini-imagine mo lang?” Kumapit ako sa armrest. Ramdam kong nanlalamig na ang palad ko. “Kasi parang may presence. Pero hindi ko matandaan yung mukha. Parang may humawak sa braso ko. Parang may bumulong. Pero 'di ko maintindihan.”

"Fae... ang tagal mong tahimik ah. Babe, imagine mo pa—taga-simba ka, tapos si Richard ang parish priest na mahuhulog sa tukso mo. Or construction girl ka—may tool belt ka lang at..." "STOP!" sigaw ni Fae, halos mapatayo. Natigilan si Vivian. "Stop. Tama na. Vivian, please, baka umusok na utak ko sa kakaimagine." Tumalilis ang tawa ni Vivian mula sa kabilang linya. "Aminin mo, may natipuhan ka sa mga sinabi ko." "Ang natipuhan ko... ay yung ideya na matutulog ako para makalimutan lahat ng imahinasyon ko!" tugon ni Fae, nanginginig pa ang boses.

Ignore na ignore ako. Kaya kumuha ako ng sketch pad kong maliit na kala ko magagamit ko sa travel. Yung tipong nag-iimagine ako na kunyari nasa ilalim ako ng puno tapos gumuguhit ng tanawin. Haha. Asa talaga ako. Sa imagination lang yun mangyayari.

Ang galing lang ng imahinasyon. Kung hindi lang masama ang pakiramdam ko na jombag ko na ang lukaret na ito. Nakakapikon pa naman ang ngiting aso nito na para bang tama ang naiisip niya. Ang berde ng utak, juice ko po!

Tumawa lang siya sa sinabi ko saka napailing. "You and your imagination are damn funny. I don't believe those things they are just made of stupid illusions of humans," he said and I just roll my eyes on him. Hindi ko naman kasalanan na lumaki sa paniniwalang ganoon at naiintindihan ko kung hindi siya naniniwala dahil magkaiba kami ng nakalakihan.

Ang kulit ng tinamaan ng lintik. "Lawak ng imagination mo, 'te. Ang layo na nang narating. Walang limit, ah," sarkastikong komento ko. "Of course. Ako pa ba?" proud pa na sagot nito. Jusmiyo talaga. "Pero paalala lang, iba ang imagination sa reality. Kahit single kami pareho, cannot be, okay?" "Cannot be? Sino ang may sabi at kakatayin ko, now na!"

' Ang magandang batang babae na ito ay ang Phantom Beast na maaaring lumikha ng mga ilusyon. Nililinang niya ang landas ng phantom. Maaari siyang lumikha ng iba't ibang mga ilusyon at ang mga ilusyon ay lilitaw na tunay na mahirap sabihin sa kanila bukod sa katotohanan. Kahit na ginamit niya ang hindi malay na pag iisip ng buhay upang lumikha ng mga ilusyon, hindi siya maaaring sumisid sa isang kaluluwa ng buhay at makita ang lahat.

REIGN RILEY MCDEMORT Admit it or not, our maginations are powerful, I used to imagine for hours alone as an escape from the reality, a leisure to make myself feel better over the feeling of plain sad and boring atmosphere. I always wanted to escape from the monotony of everyday life. Imagining was a thing of excitement and enchantment but then we grow up, we experience pain, betrayal, loss of innocence, abused and rejection. We take on demands of education, work, a family and other complex and complicated relationships or more like some of not so ordinary things which is too far from reality that will make your world upside down.

“Yang tingin mo na parang ilang beses mo na siya tinaga ng itak diyan sa isip mo. Wag mo na tangkain mag sinungaling! Alam ko, isa ka ng kriminal sa isip mo.” “Hindi ko naman siya tinaga, pinagbabaril ko lang siya sa ulo.” Napangisi ako dahil sa imagination ko. Imagination mo ang limit.

Sunod-sunod ang tanong ko, umaasang mabibigyan linaw ang pag-o-overthink ko. Humarap siya sa canvas, muli itong pinagmasdan nang ilang segundo bago muling tumingin sa akin. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya, sabay haplos sa pisngi ko gamit ang kaniyang mainit na palad. "You have a vivid imagination, my Ika. Masyado mo sigurong iniisip ang mga sinabi ko sa'yo kaya kung ano-anong madidilim na bagay ang pumasok sa utak mo habang nagpipinta ka."