Walking In The Distance Mga Nobela at Kwento

"Ang distansya na tinutukoy ko ay kasama ang interaksyon sa pagitan natin, hindi lang pisikal na distansya." "Masyado kang maraming hinihingi, magising ka, hindi ako ang kasamahan mo na maaari mong manipulahin." Binawasan ni Haven ang distansya sa pagitan nila, hindi alintana kung maraming mata ang nakatingin sa kanila, pati na rin sina Boby at ang pinuno ng tribo na naglalakad na hindi kalayuan sa kanila ay nakatingin din.

“Focus. Work. That’s all.” Pero kahit na nagbukas ako ng files at nag-scroll, hindi ko mapigilan ang titig nila sa akin—isang silent battle ng dalawang lalaki, at ako ang nasa gitna. Napahinga ako sandali at bumulong sa sarili ko: “Keep it professional. Keep it safe. Keep it… distance.” Pero alam ko, sa bawat minuto na naglalakad sila sa paligid ng desk ko, sa bawat tingin nila sa akin, ang distansya na gusto kong ipanatili ay unti-unting natutunaw.

He's pushing me away. Hinawakan ko ang maleta ko. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pinto. Ang bigat sa pakiramdam ang bawat hakbang papalayo sa kanila. Kinagat ko ang pang ibaba kong labi para pigilan na mapahagulhol.

mahinang angil ni Joanna na ginagawa ang sinabi ni Marvin na one meter ang layo sa paglalakad nito. Kahit pagsakay sa escalator ay siniguro ni Joanna na naka one meter siya malayo kay Marvin ng wala itong masabi sa kaniya, alam ni Joanna na may tumitingin sa kaniya dahil sa mukha niya. Nahihiya man siya pero wala naman siyang magagawa dahil hindi naman niya matatago ang sunog niyang mukha, hinayaan niya nalang kung anong naiisip ng mga tao sa kaniya.

Patuloy lang ako sa paglalakad. Wala na akong paki kung saan ako mapadpad ang importante sa akin ay makalayo ako dito. Makalayo sa lalaking nanakit sa akin. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hanggang sa di ko na alam kung saan ako dinala ng mga paa ko. Tumigil ako sa paglalakad. Di ko napigilan ang ilabas ng nasa loob ko. Akala ko, kaya kong makita si Clyde na nasa ibang babae. Hindi pala.

Pagkatapos niyon ay minabuti kong ayusin na ang sarili ko saka nagbigay ng distansya kay Marius. "H-Halika na?" sabi ko saka alanganing ngumiti. Balot man ng pagtataka ang gwapong mukha, hindi naman ako ipinahiya ni Marius. Agad nitong hinawakan ang kamay ko saka kami nagpatuloy sa naudlot naming paglalakad. Ilang sandali ring nakiraan sa pagitan namin ang katahimikan. Tanging ang huni ng mga ibon at paghahampasan ng mga dahon ng mga puno ang naririnig naming dalawa.

Nang lumingon ako ay nakita ko si Zephaniah na sinusundan ako ngunit pinapanatiling malayo ang distansya namin. Napalunok ako upang kalmahin ang kaba sa aking dibdib. Binagalan ko ang paglalakad habang pinagmamasdan ang paligid. Ang mga hampas ng alon na nag-uunahang makarating sa pampang. Ang malawak at asul na dagat na kumikinang sa sinag ng araw o sa liwanag ng buwan. Ang pagsayaw ng nga puno ng niyog.

Hindi naman malayo ang distansya. Bigla niyang naramdaman na parang sinusundan siya. Maingat siyang tumingin sa likod pero wala siyang nakitang kakaiba. Gayunpaman, hindi niya maiwasang bilisan ang kanyang mga hakbang.

itinulak niya ang binata para makalayo sa pagkakayakap sa kaniya. Paatras siyang lumakad para magkaroon ng distansya sa dalawa niyang kaibigan. "A-ayaw niyo? Pwes ako ang maghahanap sa kaniya." Tumakbo siya sa gitna ng kalsada para mabilisang pumara ng taxi, pero nawala sa isip niya na ang kalsadang 'yon ay isang crossing. "Had!" "Hadlee watch out!"

Maitim ang budhi nito. Sinamantala niya ang tila pagkatigagal nito at ang pagluwag ng distansya nila. Inayos niya ang nalilis na blusa. Kapagkuwa'y pinahid sa pamamagitan ng likod ng kanyang palad ang namasang pisngi at taas noong naglakad palayo rito.