Walking In The Distance の小説・ストーリー

May mga relasyon talagang mas tumatagal kapag may tamang distansya. Inilabas niya ang earphones mula sa bag at isinuot, saka naglakad nang walang direksyon sa gilid ng kalsada. Ayaw pa niyang umuwi. Ayaw niyang mapag-isa sa loob ng kwarto na masyadong tahimik. Kaya naglakad na lang siya, hinahayaang lamunin ng ingay ng siyudad ang mga iniisip niya.

Kailangan niyang maglakad. Normal sana ang distansya, pero pagkatapos ng buong magdamag sa malamig na hangin sa balkonahe, ramdam na ramdam niya ang pagkahilo at panghihina. Hindi niya alam kung gaano na siya katagal naglalakad. Ang nakikita niya ay unti-unting nagiging malabo, at ang bawat hakbang ay tila may dalang pabigat na bakal sa kanyang mga binti.

Opening the drawers, iilang papel lang ang nakita ko ron, even my phone was nowhere to be found. Napabuntong hininga ako at unti-unting humakbang, kahit pa nga bawat hakbang na gawin ko ay umuubos sa lakas ko. But still, I forced myself to walk. Napamura pa ako ng mahina nang maramdaman ang pagpigil sa akin ng dextrose na naka-konekta sa katawan ko. Naiinis na pumihit ako pabalik at isinama ang bakal ng dextrose na ipinagpapasalamat kong de gulong at syang ginawa kong tungkod upang matulungan akong makapag lakad ng mas maayos.

_____ CLARANCE POV Asan na kaya yung si maxine kanina pa siya hinahanap nila mang persing. Nandito ako ngayon sa dagat dahil ang sabi ni Aling Nena ay mahilig daw si kakay maglakad lakad sa gilid ng dagat. Natigilan ako sa nakita ko, "M-maxine" para akong naistatwa sa nakita ko, si Nash at Maxine magkayakap. Hindi ako makagalaw sa kinakatayuan ko, para bang kahit anong oras ay babagsak ako.

sagot niya. Kailangan kong mag-merienda para makapag-charge din ako. Pag-uwi ko kasi ay may usapan din kami ni Sorin. Sabi niya, after work ay mag-walking manlang kami doon sa malawak ng garden ng mansion. Napansin daw kasi niya na puro kami foodtrip lately, kaya mainam pa rin na nakakapag-exercise. Hindi naman ako makatanggi dahil pansin ko rin na parang nagkakaroon na ako ng kaunting bilbil, kaya mamaya na ang day one ng pagwa-walking namin ni Sorin. Good luck sa akin, ten thousand step pa naman agad ang goal, jusko, feeling ko ay lupasay ako after ng sampung libomng step na iyon.

“May dapat ba akong malaman?” Napalunok ako, “nothing,” tipid kong sagot, dahil sa pagkakataong ito ay iyon lang ang kaya kong gawin sa ngayon. The less I say, the safer it is. He walked through me, mas lalong humigpit ang pagkakahawak ko sa aking pajama habang unti-unti na niyan pinapaliit ang distansya naming dalawa. Shit!

Bagama’t bakas pa rin ang hirap sa mukha nito, mas maganda na ang paglalakad nito ngayon. Ang maliliit na hakbang na noon ay hirap itong gawin ay napakadali na lamang niyang nagagawa ngayon. Mas malakas na rin ito ng di-hamak kaya mas malayo na rin ang distansyang nalalakad nito. “Oh, my God! Nakakapaglakad ka na mag-isa! Ang galing mo!” puno nang tuwang aniya.

Sa gitna ng makapal na hamog at malakas na pagbuhos ng ulan, isang bulto ng tao ang naglalakad papalapit sa pwesto ko. Hindi siya tumatakbo. Hindi siya nagmamadali. Ang mga hakbang niya ay banayad, kalkulado, at walang kahit anong tunog. Para siyang naglalakad na multo. Kumurap-kurap ako, pilit na pinapalinaw ang paningin ko sa gitna ng dilim at hamog. Nang tuluyan siyang makalabas mula sa fog, bahagyang umawang ang mga labi ko.

Ang alam niya lang ay kailangan niyang makalayo sa lugar na pinanggalingan niya. “Where should I go…” paulit-ulit niyang usal habang naglalakad at naghahanap ng masisilungan sa kalsadang walang kabahay-bahay at katao-tao. Malayo-layo na din ang nalakad niya. She couldn’t hear the footsteps following her anymore. Maybe they got tired of looking for her. She had done this numerous times, yet this was the only time she truly succeeded in getting away from them. Without thinking about the consequences of her actions, she still managed to smile.

Nagtungo rin ako sa iba pang bahagi ng lugar na ito para hanapin ngunit hindi ko pa rin siya mahanap. Hingal na hingal na ako sa paglalakad at pagtakbo papunta sa iba't ibang lugar para hanapin si Elyse ngunit hindi ko pa rin siya makita. Napaupo ako sa buhanginan at pinagmasdan ang nalalapit na paglubog ng araw habang hinahabol ang aking hininga hanggang sa may marinig akong isang umaawit at magandang tinig.