Novel & Cerita Walking In The Distance

Kinakabahan siya. Pag-alis ko sa driveway, pinanatili ko ang distansya. Hindi masyadong malapit at hindi rin masyadong malayo para hindi mahalata na nakasunod ako…Enough para hindi niya mahalata, pero sapat para hindi siya mawala sa paningin ko..

Besides, he moved so quietly. Nang maramdaman ni Gene ang mga titig niya'y pumihit ito paharap sa kaniya. His face, again, was blank. Tila ito nakatitig sa kawalan. Muli siyang humugot nang malalim na paghinga bago itinaas ang mukha at tahimik na itinuloy ang paghakbang. At dahil isang metro lang ang lapad ng pathwalk ay sinakop ni Gene ang daraanan niya, kaya upang makaiwas ay umalis siya sa pathwalk at sa mabuhanging bahagi siya naglakad. Patay-malisyang nilampasan niya si Gene; walang dahilan para huminto siya kaya nagpatuloy lang siya sa paghakbang.

As he walked away, the echo of their kiss lingered in the air, a bittersweet melody that would forever be etched in his memory. Summer's voice rang out, a mix of urgency and anxiety, as she called out to Osiris. But he continued to walk away, his steps purposeful and determined, his ears seemingly deaf to her plea. The distance between them grew, a physical representation of the emotional chasm that had suddenly opened up between the two of them.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

I can’t move an inch when a woman in an oversized white T-shirt walked out of the gate. A ghost?

"Oras na para matulog." Habang paakyat ako ng hagdan, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang gabing iyon. At sa kauna-unahang pagkakataon naramdaman kong hindi na ganoon kalayo ang distansya naming dalawa. —-- Third Person POV

Mas maganda nga ‘yun para iwas radiation sa mata. Tumikhim ako para kunin ang atensyon niya. Napalingon naman siya sa akin. Nang makita ako ay tumayo na siya saka nagsimula nang maglakad palabas, nakasunod naman ako sa kanyang likuran, medyo malayo sa kanya, pinapanatili ko ang distansya namin sa isa’t isa. Nang makalabas kami ay may naka-park na maitim na sasakyan. Pumasok si Dante roon at may nagbukas naman sa akin na isa sa mga tauhan niya.

Dahan-dahang lumakad si Camelia, unti-unting pinaliliit ang distansya sa lalaking nasa katanghaliang-gulang na nakatayo sa kanyang harapan. Mabagal ang tunog ng kanyang mataas na takong sa marmol na sahig, ngunit bawat hakbang ay may kasamang mabigat na presensiyang nakapanghihina ng loob.

sa buhay niya. Tahimik akong naglakad pauwi sa mansyon, mahigpit na yakap ang maliit na sobre sa aking dibdib—hindi dahil sa halaga nito, kundi dahil bawat sulok ng papel ay paalala ng distansyang hindi ko kayang lampasan. Third Person’s POV

I was free. Smiling broadly, I walked away from the hospital. I kept walking until I reached the mall entrance. Just as I was about to enter, I noticed a young woman walking aimlessly, as if out of her mind. I don’t know why, but I stood frozen in place, watching her. She seemed just like me once—drowned in her own problems, unaware of where she was heading.