روايات وقصص ضمن Walking In The Distance

Habang naglalakad ako palayo, mas naramdaman ko ang bigat sa bawat hakbang—parang bawat distansyang nililikha ko ay laban sa sarili ko. Huminga ako nang malalim ng paulit-ulit. Pinilit kong ituon ang isip ko sa mga dapat kong gagawin-kahoy, apoy, gabi. Hindi sa init na hindi na dapat palakihin. Hindi sa alaala ng mga sandaling minsang pinagsaluhan namin. Nakarating ako sa mas masukal na bahagi ng isla. Doon, huminto ako at ipinikit ang mga mata ko. Pinakinggan ko ang dagat, ang hangin, ang sarili kong hininga.

tanong ko. “Somewhere in the middle of the forest.” Nanlaki ang mata ko. Tumigil ako sa pagkain. “Let’s go then. We should start walking. Malapit nang maggabi.” “Devina, do you know how far we are from the others and the exit? It’s roughly fifteen kilometers. Aabutin tayo ng gabi sa daan.” From the tone he used, wala ata siyang balak na umalis!

mahina kong sambit sa sarili ko at mas lalong binilisan ang paglalakad para makawala sa paningin ng mga tao. "Sandali, Myca!" Napatigil ako at napalingon. Halos takbuhin na ni Ian ang distansya naming dalawa nang maiwan siya sa paglalakad. May mga babaeng mukhang kakilala niya ang humarang sa kanya. Sinundan pa rin nila si Ian hanggang sa makalapit sila sa akin. They didn't mind me as if I am an invisible barrier.

Hinintay ko muna silang umalis bago ako tahimik na lumabas ng building. Walking distance lang naman ang restaurant papunta sa condo, kaya nagpasya akong maglakad. Tipid na, makakatulong pa para bumaba ang kinain ko. Napahawak ako sa tiyan habang dahan-dahang naglalakad sa mataong eskinita, ang atensyon ko nasa mapa sa phone. Sa paligid, buhay na buhay ang gabi—mga ilaw mula sa restaurants, tawanan mula sa mga bar, at amoy ng street food. Pero habang lumalayo ako sa mataong lugar, unti-unting naging tahimik ang paligid.

Baka kung ano pa ang maisip niya, at baka ano pa'ng posibilidad na maaaring mangyari. "Walking distance lang 'yon, malapit lang 'yon dito." Tumango na lang siya roon at saka sabay kaming naglakad patungo roon. Tahimik lang kaming dalawa habang naglalakad, magkatabi kami pero ang tingin ko lang ay nasa harapan, nararamdaman ko ang pasilip-silip sa akin ni Louis pero pinapabayaan ko na lang siya sa ginagawa niya na 'yon.

She seems adventurous kaya siguradong marami akong mapupuntahan kung siya lagi ang kasama ko. Pagkatapos ng ilang minutong stretching ay tumakbo na kami sa gilid ng dagat. Sabi niya, malawak ang lupain nila kaya ilang kilometro din bago namin marating ang mismong dulo. Sapat ang distansya para makatakbo kami ng malayo-layo. Sa dulo sa kanang bahagi ng nasusukapan ng kanilang mansion at lupain ay may mga rock formations. Hindi nga lang matataas, pero mapapansin pa rin ang kakaiba ngunit natural na hugis ng mga bato.

Mabilis ang lakad ko patungo sa elevator, ngunit sa haba ng biyas niya at laki ng bawat hakbang ay naaabutan niya pa rin ako. Hinarap niya ako pagkasara ng elevator, umatras ako upang makalayo ngunit humakbang din siya palapit sa akin, isang atras pa ang ginawa ko nang maramdaman ang lamig ng dingding ng elevator sa aking likod. Humigpit ang hawak ko sa sa dalang mga gamit. "Why do you keep on walking away from me?" bulong niya. Kumalabog ng malakas ang dibdib ko. Hindi ko siya matingnan ng diretso dahil sa maliit na distansya sa pagitan namin.

(Lumipas ang ilang araw) Napahinto si Tessa sa kanyang paglalakad. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tingin, saka ngumiti, isang ngiting kalmado ngunit may distansya.

Ang gusaling pinanggalingan ko pala ay walking distance lang mula sa isang maluwag na highway kung saan tanaw ang mga dumadaang sasakyan at poste ng ilaw. Napayuko ako at hindi na napigilan ang paghikbi nang may mapagtanti ako. “How could Raz not find me there?” pabulong kong tanong sa sarili habang humahagulgol. “With all his power, with all his money... it’s just a few meters away from the main road. Was I really that invisible to him? Or maybe Gino was right... maybe Raz never really intended to find me at all.”

Ang distansya sa pagitan namin ay nagiging mas malinaw, at hindi ako sigurado kung paano tulay ang agwat. Sa isang partikular na tahimik na gabi, naglakad-lakad ako sa parke, sinusubukan kong i-clear ang aking ulo. Ang malutong na hangin sa taglagas ay nakakaramdam ng pagre-refresh, ngunit ito ay hindi gaanong nakapagpapahina sa aking panloob na kaguluhan.