Walking In The Distance 소설 & 이야기

sa buhay niya. Tahimik akong naglakad pauwi sa mansyon, mahigpit na yakap ang maliit na sobre sa aking dibdib—hindi dahil sa halaga nito, kundi dahil bawat sulok ng papel ay paalala ng distansyang hindi ko kayang lampasan. Third Person’s POV

A/N: I love the music of Goblin and I think this is perfect for this moment. Napalingon ako ng niyugyog ako ni Misha. May itinuturo ito kaya sinundan ko naman ang itinuturo nito. The music is playing and a saw five people walking towards us. I could not see them clearly dahil nasisilaw ako sa liwanag ng papataas na araw. Their pace is not that fast, like they are walking in a cat walk.

Hinubad niya muna ang kanyang suot na studded high heel sandals bago niya mabilis na tinahak ang distansya sa pagitan nila ni Theon. Malayo ang distansya niya at ng dalampasigan, kaya hindi siya sigurado kung narinig siya ng lalaki. At mukhang hindi nga siya nito narinig dahil tumuloy ito sa paglusong sa dagat. "Wait, Theon! We need to talk!" Mas malakas niyang sigaw. Mas binilisan pa niya ang pagtakbo.

R na kinaroroonan niya. Walking towards him is not the best decision, kaya sa ganitong paraan siya makikipag-usap sa lalaki. Ilang hakbang lang naman ang distansya nito sa kanya kaya alam ni Klarisse na maririnig ni Michael ang sasabihin niya. Yumuko siya. At huminga nang malalim na para bang sa ganoong paraan ay makakakuha siya ng lakas ng loob.

Habang naglalakad ako palayo, mas naramdaman ko ang bigat sa bawat hakbang—parang bawat distansyang nililikha ko ay laban sa sarili ko. Huminga ako nang malalim ng paulit-ulit. Pinilit kong ituon ang isip ko sa mga dapat kong gagawin-kahoy, apoy, gabi. Hindi sa init na hindi na dapat palakihin. Hindi sa alaala ng mga sandaling minsang pinagsaluhan namin. Nakarating ako sa mas masukal na bahagi ng isla. Doon, huminto ako at ipinikit ang mga mata ko. Pinakinggan ko ang dagat, ang hangin, ang sarili kong hininga.

tanong ko. “Somewhere in the middle of the forest.” Nanlaki ang mata ko. Tumigil ako sa pagkain. “Let’s go then. We should start walking. Malapit nang maggabi.” “Devina, do you know how far we are from the others and the exit? It’s roughly fifteen kilometers. Aabutin tayo ng gabi sa daan.” From the tone he used, wala ata siyang balak na umalis!

Hinintay ko muna silang umalis bago ako tahimik na lumabas ng building. Walking distance lang naman ang restaurant papunta sa condo, kaya nagpasya akong maglakad. Tipid na, makakatulong pa para bumaba ang kinain ko. Napahawak ako sa tiyan habang dahan-dahang naglalakad sa mataong eskinita, ang atensyon ko nasa mapa sa phone. Sa paligid, buhay na buhay ang gabi—mga ilaw mula sa restaurants, tawanan mula sa mga bar, at amoy ng street food. Pero habang lumalayo ako sa mataong lugar, unti-unting naging tahimik ang paligid.

Baka kung ano pa ang maisip niya, at baka ano pa'ng posibilidad na maaaring mangyari. "Walking distance lang 'yon, malapit lang 'yon dito." Tumango na lang siya roon at saka sabay kaming naglakad patungo roon. Tahimik lang kaming dalawa habang naglalakad, magkatabi kami pero ang tingin ko lang ay nasa harapan, nararamdaman ko ang pasilip-silip sa akin ni Louis pero pinapabayaan ko na lang siya sa ginagawa niya na 'yon.

She seems adventurous kaya siguradong marami akong mapupuntahan kung siya lagi ang kasama ko. Pagkatapos ng ilang minutong stretching ay tumakbo na kami sa gilid ng dagat. Sabi niya, malawak ang lupain nila kaya ilang kilometro din bago namin marating ang mismong dulo. Sapat ang distansya para makatakbo kami ng malayo-layo. Sa dulo sa kanang bahagi ng nasusukapan ng kanilang mansion at lupain ay may mga rock formations. Hindi nga lang matataas, pero mapapansin pa rin ang kakaiba ngunit natural na hugis ng mga bato.

Mabilis ang lakad ko patungo sa elevator, ngunit sa haba ng biyas niya at laki ng bawat hakbang ay naaabutan niya pa rin ako. Hinarap niya ako pagkasara ng elevator, umatras ako upang makalayo ngunit humakbang din siya palapit sa akin, isang atras pa ang ginawa ko nang maramdaman ang lamig ng dingding ng elevator sa aking likod. Humigpit ang hawak ko sa sa dalang mga gamit. "Why do you keep on walking away from me?" bulong niya. Kumalabog ng malakas ang dibdib ko. Hindi ko siya matingnan ng diretso dahil sa maliit na distansya sa pagitan namin.