Walking In The Distance 소설 & 이야기

Sinabi ng isa sa kanila, “Senior, dapat ba nating panatilihin ang distansya natin? Baka sakaling madiskubre nila tayo.” “Imposible,” sinabi nang kumpiyansa ng senior. “Ang taas natin ngayon ay dalawang daang metro at halos isang libong metro ang layo nila sa atin. Sa ganitong distansya, wala silang maririnig na kahit anong tunog o makikita na kahit ano. Kahit na may tao sa ilalim natin at tumingala sila, hindi nila tayo makikita!” Akala ng ninja na pinuno na walang butas ang plano nila, pero hindi niya inaasahan na nadiskubre na sila ni Charlie.

Hindi ko pa nailalapag ang mga paa ko sa disyerto kaya I'm really looking forward for their quest. I hope this one can make me serious or nervous. We arrived at the dessert and we continued walking. Unlike in real world, the dessert here has a sun nga but it's not hot here.We're not burning hot here in the game'e dessert. While walking hindi maiwasang mabaon ang aking paa sa buhangin kaya nahihirapan akong maglakad. I got irritated out of nowhere. Since the difficulty in walking and those four didn't even look back at me or even check on me. How irresponsible.

Pansin kong papalapit na ito sa akin kaya tumakbo ako papalayo sa kanya because I don’t think na hindi pa ito ang tamang spot upang gulatin siya. When I went on the other side, medyo malayo na ang distansya namin. Naisip ko na nasa likod ako dadaan upang hindi niya ako madaling matagpuan agad. Nais ko tirahin iyong character niya sa likod.

Naisipan kong maglakad na lang kesa sa sumakay ng tricycle tutal walking distance naman itong public market papunta sa bahay nina Gina. Habang naglalakad ako sa bridge ay hindi ko mapigilang hindi mapatingin sa kalangitan. 6 na at nagsisimula ng magsilabasan ang mga bituin. Habang nakatingala at sinasamyo ang hangin ng probinsya, hindi ko mapigilang isipin si Aiden.

dagdag nito, sabay atras ng konti, nagbibigay na ng distansya na kanina pa niya hinihingi. Hindi na sumagot si Mae, tumango na lang nang bahagya bago tuluyang tumalikod at naglakad palayo. Habang papalayo siya, pakiramdam niya ay mas gumaan ang bawat hakbang niya, na para bang may naitama siyang mali—kahit maliit lang.

Perpekto ang distansya— nakakakaba. ⸻ Clara Naglakad kami sa sidewalk. Walang hawakan. Walang yakap. Pero ramdam ko siya. “Hindi ka ba nanghihinayang?” tanong ko bigla. “Sa alin?” “Na hindi mo ako pinigilan noon.” Huminto siya. Huminto rin ako. ⸻ Alexander “Hiningi mo ang espasyo,” sagot ko. “At natutunan kong respetuhin iyon.”

Ilang linggo na rin siyang dumadaan sa parehong eksena—parehong ilaw, parehong mesa, parehong mga tao. Pero ngayon, hindi na siya nakakaramdam ng pagkakulong. May kakaibang distansya sa loob niya. Parang kaya na niyang tumingin sa lugar na ito nang hindi nasasaktan. Habang naglalakad sila palabas ng building, mas magaan ang hakbang niya. Hindi dahil naging mabait ang lahat. Hindi dahil nawala ang problema.

Nang masigurong walang tao ay tinakbo n'ya ang distansya ng hagdan sa kan'ya at agad na nagtago. Hindi muna s'ya gumalaw. Tahimik lang s'yang nakikinig sa mga tunog sa paligid. Walang tunog ng mga paa kaya alam n'yang walang tao. Dahan-dahan s'yang naglakad pababa ng hagdan.

Tiniyak ng driver ng itim na sedan na mapanatili ang isang hindi mahahalata na distansya mula sa kanya, upang ang sedan ay manatiling hindi napapansin. Si Alice, na walang kamalay malay sa itim na sedan na nakasunod sa kanya, ay binilisan ang kanyang mga hakbang at nagmamadaling naglakad patungo sa café ni Anthony. Hindi napigilan ang pananabik at sabik na makarating sa café ng mas maaga, nagpasya siyang sundan ang mas maikling ruta patungo sa café.