Novel & Cerita Walking In The Distance

Hindi puwede. “I saw you walking underneath the stars…I couldn't stop 'cause I was in a car…I'm sure the distance wouldn't be too far…If I got out and walked to where you are…” nakarinig muli kami ng sabay-sabay na pagputok ng baril ng mga soldato. Gusto ko mang sumulyap kung sino ang binaril nila ay hinayaan ko na lamang. Shit, sana wala sa mga taong malapit sa akin. Hindi ko alam kung ano pa mangyayari sa akin kapag may nawala na naman sa mga taong malalapit sa akin.

I said, she nodded sadly. I gather all my strength and walked past her going to my car. Napansin ko pang maraming tao ang nakatingin sa akin pero diritso lang ang lakad ko. Halos takbuhin ko na ang distansya ng sasakyan ko kahit nanginginig na ang mga tuhod ko. Pagdating ko sa loob ng sasakyan ko doon na ako umiyak ng umiyak.

Hindi nagtagal, naramdaman ko siyang lumabas. Hindi siya lumapit agad. Nasa may pintuan lang siya. Keeping distance. “Hindi mo kayang sumunod sa ‘alone,’ no?” sabi ko nang hindi lumilingon. “Technically, I’m still inside.” Napangiti ako ng bahagya. “Of course you are.” Lumapit siya. Pero huminto pa rin sa tamang distansya. Hindi masyadong malapit.

It's not just a walk; it's a celebration of the elements, a communion with nature that rejuvenates both body and soul. In the end, walking in the rain is not about avoiding discomfort but embracing it. It's about finding beauty in the midst of the storm, reveling in the unpredictable, and realizing that sometimes, the most memorable experiences happen when we let go of control and allow ourselves to be carried away by the rhythm of life.

At sa bawat pagkakataon, pinipili kong panatilihin ang distansya. Hanggang isang gabi, matapos ang isa na namang mahabang araw, naglakad ako palabas ng gusali at nakita ko siyang nakatayo malapit sa sasakyan niya. Parang naghihintay. Hindi ko binilisan ang lakad. Hindi ko rin binagalan. Dumaan ako sa tabi niya. “Astra,” sabi niya, mas mababa ang boses. “We need to talk.”

A/N: I love the music of Goblin and I think this is perfect for this moment. Napalingon ako ng niyugyog ako ni Misha. May itinuturo ito kaya sinundan ko naman ang itinuturo nito. The music is playing and a saw five people walking towards us. I could not see them clearly dahil nasisilaw ako sa liwanag ng papataas na araw. Their pace is not that fast, like they are walking in a cat walk.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, bawat hakbang ay tila may kasamang bigat ng libu-libong pagsisisi. Huminto siya nang may dalawang hakbang ang distansya mula sa akin—isang distansyang tila bakod na naghihiwalay sa aming magkaibang mundo. Pinanatili niya ang puwang na iyon, kahit pa sa kanyang mga mata ay malinaw na mababasa ang nag-uumpugang pananabik at matinding kalungkutan.

I looked behind him away. Someone has formed in my mind, why does it seem so painful to see him walk away? I was shaken, what what am I thinking today. Maybe I was drowsy, and I was just tired. Hopefully, just out of tiredness and no other meaning

sagot niya. Naglakad-lakad sila sa Baywalk habang namamapak sila ng dimsum.Maraming lovers ang naroon din. Romance was in the air. And her happiness was beyond compare. Mayamaya ay biglang umambon. Malayo pa naman sila sa kinapaparadahan ng kotse nito at wala silang ibang masisilungan. Tumakbo sila hanggang sa sasakyan.

"Ngayon, hindi na kita masisisi kung bakit naging masama ka sa paningin ng nakararami. Marahil ay mahal mo talaga siya kaya ka nagka-gano'n..." Binigyang distansya ni Troy ang kanilang mga katawan and took her hands to connect with his. He looked at her with worry and fidelity. "It was all in the past. We shouldn't be talking about this now, sinisira lang ng past ko ang mood natin."