When I Close My Eyes Mga Nobela at Kwento

Katulad kanina, tahimik ulit siyang lumabas, nagawa pang isarado ang pinto nang hindi binubuksan ang mga mata. Something inside me twisted when I realized he really had his eyes closed the entire time, even when he cleaned the floor earlier. I just shrugged, brushed the thought aside, and finished my bath.

Sinubukan kong matulog by closing my eyes. Nasa isang madilim ako na lugar at mag-isa lang ako, walang tao pero may ilaw na nakatutok sa akin. Nakakatakot dahil wala akong halos makita kaya sinubukan kong isambit ang pangalan ng mga taong malalapit sa akin.

Different memories flash in my mind. I shut my eyes and got up from my bed and walked towards my window. Hinawi ko ang may kakapalan na itim na kurtina at bumungad sa 'kin ang madilim na labas. Pinagmasdan ko lamang ang paligid, habang tumatama sa 'kin ang liwanag ng buwan. The cold wind touched my skin, I closed my eyes and let myself drown in the feeling of peace that I've always wanted. But then again, in this kind of world, I don't think I could still have it. This is the best part for me.

Hindi pa rin siya nagsasalita o gumalaw man lang. He was still staring at me blankly. And suddenly closed his eyes. Bigla akong nag-panic. Marahan ko siyang niyugyug at pinakiusapan na gumising pero wala pa rin. Humahagulgol na ako ng iyak. "B-baba, gumising ka please.. Don’t close your eyes again. Please…” Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Ayaw kong mag-hysterical na naman.

I close my eyes habang pilit na umaalpas sa pagkakakapit niya. Ang tanging naiisip ko ngayon ay sana may dumaang tao at makita ang sitwasyon ko. Dhil kung hindi, siguradong mamamatay ako. Unti unti nang humihina at bumabagal ang paghinga ko.

Just a size of a dot, it's enough. He closed his eyes after the feeling of complete exhaustion enveloped his body, and slowly he let sleep consume him. He felt so relaxed after closing his eyes, it's as if all the fatigue and sleeplessness was starting to fade and was all becoming all meaningless. He heard a loud scream. Continuous beeping from the heart rate monitor... and then, slowly... The familiar sense of darkness consumed him once more.

Dahan dahan namang inalalayan ni Jaez si Bianca palapit sa kabaong ni Jaez at habang palapit ang dalawa sa kabaong ay mas nanginginig ang kamay ni Bianca at nanlalamig. Nang malapit naman na sila ay agad na umatras si Bianca at mahigpit na humawak sa kamay ni Jaez at sinalubong ang tingin nito, tingin na tila nag mamakaawa na walang siyang bibitawan, tingin na puno ng takot at pangamba. "Slowly close your eyes" Mahinang ani ni Jaez.

What a stressful day! I closed my eyes and after that I felt nothing but peace and security. Lance Mcneil's POV Pagbukas na pagbukas ng mata ko, awtomatikong iginala ko ang paningin ko. Napakurap-kurap ako. This not my room. Gumuhit sa alaala ko ang magandang mukha ni Stacey. Sunod kong naalala ay ang pagyakap ko sa kanya at pagkatumba namin sa kama.

I want to slap my heart for still beating so fast. Nanghihina akong pumunta sa couch saka umupo. I close my eyes tightly. At biglang lumitaw sa isipin ko ang nanghihina at mapupungay na mga mata ni Carl. Napabuga ako ng hangin at mabilis kong binuksan ang mga mata ko dahil doon.

Mariin ang halik na pinagsaluhan namin at para bang ayaw nang humiwalay ng mga labi ko sa kaniya. I closed my eyes and forced myself to let go. "Mamaya," I whispered.