When The Right Time Comes 소설 & 이야기

“Pero iba na.” — Tumango siya. “Iba na.” — Hindi na sila naghahanap ng sagot sa lahat. — Hindi na nila kailangang maintindihan agad. — Dahil natutunan na nilang— may mga bagay na dumarating sa tamang oras. — At may mga sagot na kusang lumalabas kapag handa ka na. — Dumating ang araw ng recognition.

Kabanata 21 Kinabukasan ay napagdesisyonan kong maglakad papasok. Actually, masama pa rin ang loob sa akin ng parents ko dahil hindi raw ako nagpaalam no’ng umalis ako. Kaya hindi ko na naabutan si Mom nang magising ako. *Flashback*

Minsan talaga hindi natin inaasahan na matutupad ang ating mga pangarap kahit ilang ulit mo pa itong hiniling, sa hindi inaasahang panahon parin ito darating. Parang pag-ibig lang 'yan, e. Iyong kasabihan na 'right one comes at the right time'. Marahil kasi kapag pilit nating minamadali ang mga bagay, hindi iyon magwowork, hindi matutupad at hindi magtatagumpay. "Hala? Ano po iyon, machine gun?!" bulalas ko nang pumunta kami sa silid na puno ng mga teknolohiyang kagamitan o kung ano pa.

Pero muli ding bumalik upang ipag patuloy ang aming pag mamahalan. Kung kayo, kayo talaga. Kahit anong pag subok o mang yare kung kayo sa huli walang makaka pag pabago niyan. Gaya nga ng sabi ng aking ama. May tamang oras para sa dalawang pusong nag mamahalan. At sa tingin ko, ito na ang tamang oras para sa aming dalawa ni Clementine. Tamang oras upang ipag patuloy ang pag mamahalan namin.

Ang takot ay may lugar—pero hindi ngayon. Kailangan niyang umalis. Hindi bukas. Hindi mamaya. Hindi kapag humina na ang presensya ng mga pulis. Kailangan niyang umalis sa tamang oras. At ang tamang oras ay kapag ang gabi ay lumalim na—kapag ang pagod ay pumasok sa mga katawan ng mga nagbabantay, kapag ang tiwala ay bahagyang lumuwag, kapag ang katahimikan ay muling nagkunwaring normal.

Ang hinihintay ko na lamang ay ang tamang pagkakataon. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, pakiramdam ko ay malinaw na ang direksyong gusto kong tahakin. Unti-unti nang umaayos ang sitwasyon ng pamilya ni Mitch, maayos ang takbo ng ArmyGamers, at nagsisimula na ring gumalaw ang mga plano ng pamilya ko para sa negosyo. At kapag dumating na ang tamang araw, sisiguraduhin kong wala nang makakapigil sa akin.

he said explaining. Nonsense. 3 months kaming mag kasama pero naghihintay pa rin siya sa tamang panahon o araw na sabihin sa akin? When is that right time? After one year? After five months? When? O baka kapag nag eighteen na si Vanilla.

Hindi ko naman puwedeng sabihin sa kanya ang isa pa sa mga iniisip ko dahil hindi puwede, eh. Sasabihin ko naman 'yon sa kanya sa tamang panahon, hindi muna sa ngayon. Maiintindihan naman siguro niya ako kapag sinabi ko 'yon sa tamang panahon at hindi muna ngayon kahit lumipas na ang ilang araw, linggo, buwan o taon pa 'yan. Maiintindihan naman niya ako n'yan.

Tahimik na nakahiga si Chandria sa silid. Hindi niya lubos akalaing darating ang panahon na ito, ang panahon na unti-unti ng dadami ang mga nakakaalam na mayroon siyang anak. She’s aware that time will really come for this day to happen but she didn’t expect it to be this sooner.

A voice heard, Or a smile seen. Souls don't have calenders or clocks, Nor do they understand the notion of time or distance. They only know it feels right to be with one another. This is the reason you miss someone so much when they are not there. Even if they are only in the next room. Your soul only feels their absence. It doesn't realize that the separation is only temporary. It's so amazing when someone comes into your life and you expect nothing