Where'd All The Time Go Meaning นิยาย & เรื่องราว

Na kaagad din naman siyang sinang-ayunan. Ilang saglit lang, masaya na kaming naglilibot sa buong paligid. Nakisabay kami sa iba pang mga namamasyal. Picture dito at picture doon ang aming ginawa. Hangang sa hindi na namin namalayan ang paglipas ng oras. Napansin naming na gumagabi na pala pero ang mga tao, feeling ko mas lalo pang dumadami “Ano ba iyan, kay bilis naman ng oras.” hindi ko pa nga mapigilang reklamo kay Prince. Gusto ko pang mamasyal, gusto ko pang mag-ikot sa buong paligid

May mga bagay talaga na hirap maintindihan pero alam ko na darating ang panahon na ito mismo ang magpapa-intindi sa akin. Time is the truth-teller. Only time can tell everything—the pain, the love, and the outcomes. "Bumangon ka na, Val at maligo para makapag-almusal na tayo." wika sa akin ni Solomon habang nakatingin sa akin. Maga pa ang mga mata nito dahil iyon sa iyakan na naganap kagabi. He's one of my favorite people in the world. He's special. Bigla naman ako napahinga nang malalim dahil nasasaktan ko din siya nang lantaran. Ang masakit pa ay alam na alam ko. Parang wala akong puso.

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

I've been running into you in my head In-between, what could've been, yeah-yeah-yeah Everybody seems to leave bittersweet memories Time does seem to fly Then it's hard to find, yeah Used to dine and dash, run and laugh Skinny-dip off a ship, oh-whoa-whoa Not a worry for a million miles Driving off, be right back, oh-whoa-whoa 'Cause baby, after all of this time We'll meet again, with time to spend 'Cause even after all of this time, would you be mine? 'Cause I'd drop it all just to get you Bring me back to life Bring me back to life, yeah

J A Y D E N TAMA nga ang isang kasabihan, 'time flies so fast' talaga. Isang linggo na ang lumipas mula noong nakabalik ako sa bahay. A week after Johnson left. Hindi ko namalayan 'yong paglipas ng isang linggo dahil nagbalik na rin ako sa trabaho ko bilang manager sa resort.

"Oo at sinabi nga niya sa iyo na siya ang dahilan ng lahat ng ito ngunit ni minsan ba ay napatanong ka kung may isa pang tao sa likod ng lahat ng ito? Minsan ba ay napatanong ka kung biktima rin ba ang tatay ko sa lahat ng kagagohang ito?" Bumuntong hininga ito tsaka ako tinignan sa aking mata na puno ng pagsusumamo. Tumingin ito sa kanyang relo tsaka bumaling ulit sa akin. "I don't have enough time, isang oras lang ang itatagal ko dito."

Ang bilis lagi ng panahon. It seemed like only yesterday I was still in pain and was about to give-up. I felt like I experienced heart break all the time. But surprisingly though, I did what was necessary to move forward. Based sa experience, life would always hit you the hard way. Na parang feeling mo nalumpo ka not just physically but the whole aspect of your life? I do not want delays as much as possible kasi sayang sa oras, dahil sabi ko nga mabilis lang ang pagtakbo ng panahon. A day feels like just an hour, a month feels like a one or two weeks, and years now feels like few months. Ni hindi mo na nga mamalayan na magbabagong taon na naman o magbi-birthday ka.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

Hindi siya sigurado kung kaya niyang kumapit at mabuhay ng mabuti sa mga susunod tatlo o tatlumpung taon. Sa hindi malamang rason, habang lumilipas ang oras, mas lalo niyang namimiss si John. Sa sobrang miss niya ay pakiramdam niya ay sinasapian siya. Hindi ba’t may kasabihan na ang lahat ng sugat ay naghihilom sa oras?! Ngunit, bakit habang mas mahabang oras ang lumipas, mas nagiging mahirap ito para sa kanya?

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!