Romans & histoires Where'd All The Time Go Meaning

KABANATA 47 :: POISON Tama nga sila, time flies so fast when you're happy. Halos hindi ko na namalayan ang isang linggo dahil sa iba't-ibang pakulo ni Kleindro. Even he's busy working, he can still make time for me. Umuuwi pa rin sya tuwing tanghali para sabay kaming mag lunch at kung gabi naman ay lumalabas kami.

Kita ko ang emosyon sa mata niya, and I can tell that he’s telling the truth. We are in the same situation… ~ Mabilis kaming natapos sa kumain, hind inga namin napansin ang oras dahil masyado kaming nakaka-relate sa isa’t-isa. “So, it’s a waste of time if we go home. Should we go have some wine?” Pag-aalok niya. “Hindi ba masyado pang maaga para uminom?” Nag-aalala kong tanong.

I only have a week left to settle everything para matulungan ang pamilya ko. Welcome to my world where when you're running out of time, you become really desperate.

natatawa niya pa’ring sabi. "Ano bang nakakatawa? Nagmumukha kang tanga sa ginagawa mo, e”inis na sabi ko saka siya tinalikuran at naglakad ng mabilis. Nakakainis, wala man lang akong nakuhang pakinabang sa gabing ito. Ayaw na ayaw ko pa naman na nape-perwesyo ang oras na walang perang naipapasok sa bank ko.

Ni hindi ko alam ang dahilan. Ngumiti naman si Vander. "Because we forget time when we are together." Sagot naman nito. Napakunot naman ang noo ko. "Ganoon ba talaga yun?" Panigurado ko pa, kasi hindi naman nagiging mabilis ang oras pagklase namin. Pag klase, ang tagal matapos pero pag si Vander ang kasama ko ay sobrang bilis naman.

Aurora's Point of View TIME flew fast, mabilis na tila ba hinahabol ako ng oras sa bawat minutong lumilipas. Maayos ang lahat ngunit nakakatakot, ang lahat ay nakaayon sa gusto ko... maayos na buhay kasama sila.

When you are happy, time flies so fast, and when you are sad, it will fly slowly. Is it possible to stop the clock’s hand itself? Is it possible that time will stop until you fully enjoy every moment with the one you love? It’s been one week since I am staying in Clinton’s pad. Marami na rin kaming nagawa sa loob ng isang linggo. Nakapaglibot na rin kami sa iba’t ibang lugar at mas naging malapit na rin kami sa isa't-isa. Sa loob ng isang linggo ay mukhang mas nakilala ko pa siya at hindi ko rin maipagkakaila na sa maiksing panahon ay unti-unti na akong nahuhulog sa kaniya.

Hinaplos nito ang pisngi niya para mawala ang kunot nito. "Hanggang kailan ba ako maghihintay? Hanggang kailan mo ba ako paaasahin? Panahon? Ang taas na ng panahon na binigay ko sayo….Reed, nahihirapan din ako. Para akong tanga! Wala man lang akong alam sa nangyayari sa buhay mo." Sumasakit ang dibdib niya dahil sa kawalan nito ng time para sa kanya.

Kailangan ko pa kasing umuwi nang maaga dahil may part time ako. “Napanaginipan ko kasi si Kuya no’ng nakaraan ang I don’t know kung anong ibigsabihin nang mga sinabi n’ya sa akin.” tumaas naman kaagad ang balahibo ko sa sinabi nito. Napalunok ako nang wala sa oras bago ito tinanong. “Ano bang sinabi n’ya sa’yo?” “Kailangan mo makabalik no matter what happen. Hihintayin kita.”

Bivianne Tama nga ang sinasabi nilang bumibilis ang oras sa tuwing nag-e-enjoy ang isang tao. Hindi namin namalayan na dumidilim na at kakain na naman kami gayong parang kakakain lang namin ng tanghalian kanina.