روايات وقصص ضمن White Cross Orphanage

'' ''Grabe ka'' Natawa na lamang siya ng sumimangot ako. ''Bakit tayo nasa children's park?'' Nagtatakang tinanaw ko ang maraming bata na naglalaro sa park, may ilang adults, mga magulang ata ng ilan. Naghanap muna siya ng pwesto kung saan niya pwedeng e park ang kotse niya, matapos niyang ma e park ang kotse ay saka niya palang ako sinagot. ''They're temporarily staying at the orphanage. A few have already been reunited with their real parents, while others are still on process to find their family. I got permission to bring them here to the childrren's park for a little escape, and thankfully, they agreed.''

bulong nito ilang pulgada ang pagitan ng kanilang mukha. “Are you acting happy now?” walang buhay niyang tanong. “Yes,” mahinahon nitong sagot. “Like you, I can’t do anything. I’m protecting what’s important to me. We’re just the same.” Bahagyang pumikit si Dawn upang pigilan ang pagpatak ng luha. Iniisip niya ang Orphil Di Ani. Ang orphanage na pinaghirapan niyang itayo para sa mga batang orphans. Gusto niyang maramdaman ng mga bata na kahit iniwan ang mga ito ng mga magulang, may pupuntahan pa rin ang mga ito at masisilungan. Nanganganib ang mga inosenteng bata sa kamay ng kaniyang ama kapag hindi niya sinunod ang kagustuhan nito. Kung tutuusin ay pwede siyang tumakas ngunit hindi niya mag

Masaya pa siya, ah? They continued walking towards the ancestral house, mother Becky started talking about the place, her fellow nuns, and the children behind them... Tama nga siya't isang kombento ang naroon sa unang palapag ng malaking bahay at hindi lamang pala ito isang malaking ancestral house, Home of Angels is a Catholic orphanage.

Magkasabay namin silang pinatingin sa psychology ni Khloe dahil hindi biro ang mga nangyari at nasaksihan ng mga bata. And as time passed by they were slowly healing from the painful tragedy they experienced at a young age. Nakakatulong din ang orphanage sa mga bata upang malibang ang mga ito sa kabila ng mga masalimuot na nangyari. "Malapit na tayo," ani Kaleb kaya pinilig ko ang aking ulo at binalik ang atensyon kay Kaleb. "Are you ready?" Napakagat labi ako at dahan-dahang tumango. I could feel the relaxing ambiance, and the refreshing smell of the surroundings which makes me more feel enthusiastic.

Tumabi ang lalaki upang magbigay daan. Nagpasalamat si Rhian at pumasok na kasama ang liham ng rekomendasyon. Ang orphanage ay malinaw na inasikaso nang mabuti, may mga maliit na kwarto na nakahiwalay upang bawat bata ay matutulungan. May mga tao sa bawat kwarto, at tila mga tauhan ng pamilya Dantes na tumutulong sa mga doktor.

Pagkatapos magtungo sa ospital ay namili naman siya ng mga laruan at damit sa mall bago magtungo sa orphanage kung saan naroroon sina Bernard, John at Kurt. NANG marating niya ang orphanage ay mayroon ding isa pang sasakyan ang nasa parking space. Sa palagay niya ay mayroon ding ibang bisita sa lugar ng mga oras na iyon. Nag tuloy siya sa loob ng ampunan. Nanigas pa siya sa kinatatayuan nang mabungaran sina Andrea at Damian. Tatalikod na sana siya upang umalis subalit huli na. Nakita na siya ni Bernard na kaagas siyant tinawag. Hindi pa nakuntento ang binatilyo at lumapit pa ito sa kaniya.

Tinanong ni Sebastian si Castor kung kamausta na iyong mga bata sa orphanage. "Lahat sila safe— after matanggap ni dad iyong usb agad niya pinakilos mga tauhan niya at personal siya pumunta sa orphanage. Nirescue nila mga bata at winasak ang basement." Itinuro ni Castor si Max na nasa likuran niya. Dumating din si Max at ito ang nag-asikaso ng pagtransfer ng mga bata sa orphanage na hinahawakan niya.

I can't imagine that he can able to do that just because Noah refuse to help them on the bankruptcy of their business. Hindi ko masisisi ang Eleazar sa ginawa nila, they almost lost their son Noah at hindi ko rin mapapatawad ang mag-asawang Ambrosio kapag nangyari iyon. My memories came back pero hindi pa lahat yung mga memories na nagflaflash sa akin bago ako mahimatay ay nangyari ng mga nata pa kami ni Celestia. Our real parents put us on orphanage and left us with another family but it so sad that the orphanage is not the normal one.

“I have four siblings po, may tatlo pa akong hinahanap.“ Bulong ko kaya nagulat ang mga ito at pinagdasal nina Mother Marina na matagpuan ko ng ligtas ang tatlo ko pa na kapatid. Marami pa kaming pinag-usapan, at hindi man sila nagtanong kung bakit ngayon ko lang hinanap ang mga kapatid ko sa nakalipas na taon pero inunawa nila ito. Mabubuti itong tao at labis-labis ang pasasalamat ko sa mga ito. I want to donate to this orpanage, but the San Gabriel is giving a lot of money to this building. “Sa katunayan ay ipapa-renovate raw nila ito kaya labis-labis na ito para sa mga batang nandito hija.“ Sabi ni Mother Superior kaya napatango ako. I want to thank Xanty for this, hindi man ako nito dine

sagot ko at itinuon ang tingin sa labas ng bintana. Wala naman talaga... ginagambala lang ako ng... ng panaginip ko kagabi. Pagkalipas ng halos kalahating oras ay nakarating na nga kami sa orphanage na sinasabi ni Thauce. Maluwang ang lugar at maraming mga halaman na halata mong alagang-alaga ng mga naroon. Marami rin ang mga bata na naglalaro sa may bermuda grass. May mini playground sa pinakagilid at pagkatapos sa dulo kung saan inihinto ni Thauce ang kaniyang sasakyan ay mayroon naman fountain. May estatwa sa gitna non. Isang baba na nakatayo, mahaba ang buhok at napakaganda ng mukha.