روايات وقصص ضمن White Cross Orphanage

"About this orphanage, Calli. We are supporting orphanage by the way. Mayroon kaming sinusuportahan na orphanage ni Logan, and this one, we will support this also. Nagkataon na isa rin pala ito sa mga sinusuportahan mo at sinabi sa akin ng pinsan ko na nagkakilala na kayong dalawa. What a coincidence, right Logan?" "Yes." Tipid kong nasagot. Nagpipigil nang tawa si Trace sa sinagot ko. Paano niya kaya nalaman ang ginawa ko? At talagang siya pa ang nagsabi na susuportahan ko itong bahay ampunan at sinama pa niya ang sarili niya. Iyong orphanage na tinutukoy ni Trace ay doon namin nakilala sina Jake at Lev, ang kasama namin na founders ng Foedus.

Alam kong may sama siya ng loob sa akin at gustong-gusto kong bumawi sa kanya. Anim na taon ang lumipas nang umalis ako sa hospital. Iyong mga panahon na iyon ay wala akong mapuntahan. Walang dereksyon ang mga paa ko kung saan ako pupunta. Hanggang sa mahimatay ako. Paggising ko nasa Orphanage na ako- ang His Child Safe Haven. Kinupkop nila ako. Pero ilang araw palang ng pananatili ko sa kanila nang may mga taong pilit na pinapaalis sila Sister. Ang bahay ampunan pala na ito ay kinukuha na ng may-ari ng lupa. Ilang taon na rin daw kasi ang lumipas at hindi nakakabayad ang mga madre. Benibenta sa kanila ang lupain ngunit walang maipangbayad ang mga madre.

Masaya silang tatlo na kumakain sa harapan ng hapag-kainan. *** Dinala ni Isaac sina Lily at Dianah sa Fuegro Orphan Care Center. Na kung saan ay pagmamay-ari iyon nina Gretel, Celina, at Levi. Isang orphanage iyon na napagkasunduan ng tatlo na itayo para sa mga batang walang mga magulang. Malawak ang naturang lugar at masasabing maganda ang pagkaka-aruga ng mga batang naroroon. May ilang mga caregiver, teachers, caretakers and etc. Kumpleto at walang kulang. Kung sa asal lang ng mga bata ay ibang-iba sa mga bata na makikita sa labas ng naturang orphanage. May takot sa Dios, may disiplina, marunong makihalubilo, magalang at puro mababait ang mga bata.

May kaginhawaan sa mga kataga niya. “Sige na, Lo. Baka tapos na rin ang meeting ni Xeonne,” sabi ko. “Kanina pa tapos ah. Nasa bahay ampunan siya ngayon.” Nagsalubong ang kilay ko sa nalaman. “Ano’ng bahay ampunan po, Lo?” “Kalinga Orphanage,” sagot niya. Kalinga Orphanage. Kalinga Orphanage. Parang sirang plakang paulit-ulit na bumalabog sa isipan ko ang boses ni Lolo Luxio.

That they will cherish until they sleep in peace. And this hospital have a twin, the New Hope Orphanage. Despite of being a big deal, I'm keeping it low. Ayokong may makaalam ng mga ito. I don't like our works to be taken for granted. 'Yung tipong magkukunyari, paiikutin kami and such for their personal desires. We only let people na walang-wala na talaga. We have advance inventions here kaya naman marami kaming sponsor, donors, applicants, patients (some are from abroad) and investors. I love serving people. We also have many projects all over the world. And our main target is to help Africa. In this way...

Ngayong may lisensya na silang pareho para angkining pag-aari ang isa't isa, tiwala siyang mas magiging matibay ang bagong buhay na naghihintay sa kaniya sa hinaharap. Hindi na muna sila umuwi ng isla noong gabing iyon bagkus ay tumuloy sila sa orphanage kung saan regular na nagbibigay ng donations si Psalm simula nang makabalik siya ng bansa.May nakalaang dalawang kuwarto para sa kanila. "Hindi pa natutulog ang sanggol, Ma'am Heide?" natatawang tanong niya sa house manager nang marinig ang palahaw ng sanggol sa nadaanan nilang nursery.

Dalawang piraso pa ang natira roon na kinuha nito at kinain din. MULA sa kanyang kinatatayuan ay pinanonood ni Ghaile ang mga batang naglalaro ng patintero sa labas ng park. Karamihan sa mga batang iyon ay nakatira sa isa sa mga orphanage ng Andromida Foundation. Nakakagaan sa loob pagmasdan ang masasayang ngiti sa anyo ng mga ito. Saglit na sinipat ng binata ang oras sa suot na relos. It's time to go home. Tumawid sa kabila ang doctor at binaybay ang side-walk.

Ang pinakatago-tagong lihim nina Liana at Kira ay mananatili at lalaki sa orphanage na ito. Kumurap si Kira. Napalunok siya nang maalala ang gabing iyon. Bumuntong hininga siya at tiningnan ang gate na kinakalawang. Walang bantay sa gate kaya malaya siyang makakapasok sa loob. At nang nakapasok siya rito ay kitang-kita niya ang kalunus-lunos na sitwasyon ng orphanage. Ang bubong mismo ng orphanage ay halatang luma na dahil kulay kalawang na rin. Pinatung-patungan lang ng mga mabibigat na gulong upang hindi liparin ng hangin.

“Tuwing Linggo, nagmimisa ang parokya rito. At dito rin binibinyagan ang lahat ng batang dumarating sa orphanage.” Ipinakita rin ang vegetable garden sa likod ng backdrop kung saan inaani ang mga gulay. Mula roon ay dumaan sila sa gilid ng simbahan at pumasok sa isang p***o, ang refectory na katabi na ng kusina. Pagkuwan ay ipinakita rin ang two-storey dormitory na siyang tinutulugan ng mga bata. Sa building din na iyon may tulugan sina Nanay Lori, Nanay Criselda, Tatay Teofilo at Mang Delfin na nagsisilbing mga house parents. Habang ang isa pang guwardiya, cook, at tagalaba at linis ay sa quarters naman na katabi ng linen and laundry room natutulog.

I am not allowed to go in the market dahil siksikan doon palagi kaya laking pasasalamat ko nang bilhan ako ng mga madre ng mga maternity dress kahit hindi ko hinihingi. True enough hindi nila ako pinabayaan. Sa monthly check ups ko ay si Sister Badeth ang aking kasama. Nagbibigay pa din si Papa ng donation sa orphanage kapalit ng pag-aalaga nila sa akin. He funded the renovation of the playground at dahil malapit lang din ang orphanage sa simbahan ay isa sya mga nagbigay ng tulong para sa expansion niyon. Hindi lamang iyon, paminsan-minsan ay pasekreto siyang bumibisita para kamustahin ako.