White Lies In Tagalog Novels & Stories

sagot nito “May tama ka! Si Vernice nga lang pala ang pinagsasabihan noon ng mga kanyang lakad. Malabo na ipaalam niya sa atin. Suntok na yon sa buwan dahil si Vernice lang ata ang pinagkakatiwalaan niya sa ating lahat. Sayang nga lang yung ganda ni Vernice. Hindi napapansin ni Sir Raffy."

Tanong ko "Itong colored book, 85 ang isa neng." Saad ni Manong dahil namimili si Kira sa mga story book na may kulay. Itong batang to talaga, ayaw niya sa mga story book na pangit tignan. Kahit sa mga papel, ayaw niya yung brand sa papel na medyo dirty white ang kulay, gusto niya yung makapal tas sobrang puti. Tsk tsk, manang mana sa akin. Lol. "Oh pili ka isa, Kira. Isa lang ha, walang pera si Ate." Paalala ko sakanya.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Naglakad na ako paalis, ngunit bagaman, datapwat ay natigilan na lang ako nang tawagin niya ulit ako. "Mister Alcantara?" "Ah? A piece of advice from the famous artist; wear a white color clothes; it's symbolize of purity, peace, or fresh start. In short, magbago ka na." Hindi ko na siya pinagsalita pa. Tinapos ko na ang usapan na may tuldok. Hoping this time, makikinig na siya sa mga advice ko. Bagaman, may kasabihan nga; ang taong masama—mamamatay na masama. Katulad ni Raze, Diyos na ang bahalang huhusga sa kanya.

balik ng kabila. Halos maiyak na ang guard, namumula ang mata sa sobrang pagkakabugbog ng kanyang utak sa sitwasyon. Inilapit niya ang kanyang kamay sa noo, parang sasabog ang ulo, at mariing bulong, "Pinaglalaruan na ata ako ng mga ito…" Ngunit hindi pa doon natapos. "Ako ang totoo! Ako ang totoong Faerie White! At kaya kong patunayan! Noong bata ako tinatawag din akong—" mabilis na sabi ng isa, halos manginig pa ang labi.

Ngayo'y magkaharap na kaming dalawa habang pumapagitna sa amin ang isang red candle at may isang white flower vase na naglalaman ng mga pulang rosas. Bawat subo ng pagkain ay hindi namin maiwasang magtagpo ang aming mga mata. Tinginan na punong-puno ng pagmamahal. *Tomorrow "Brett! Aalis muna kami ng tatay mo, hah! Kumain kayo diyan. Nakaluto na ako ng ulam at kanin." Pagpapaalam ni mama. "Hali na bilis," at nagkiss ako kay mama habang nakahiga pa rin.

"Game! Dali na!" "Okay, hmm. Dose ba ang laman ng isang dosena?" "Yes!" sabay ngisi ko. "Ang easy!" mayabang na usal ko ulit. "Yabang! Sige ito naman! Kung ang tagalog ng stand is tayo, so ang tagalog rin ba ng us is tayo- na?" dahil sa excitement ko ay hindi ko narinig ang panghuling salita na kasunod ng 'tayo'.

Kudos sa tumahi, dahil sobrang nagustuhan n'ya talaga ang pagkakayari nito. Humugot ng malalim na hangin ang dalaga. Sa likod ng malaking pinto, naghihintay si Gab at ang mga piling bisita. Nang pumailanlang ang tugtuging "Beautiful in White". Sumabay din ang kabang noon lamang naramdaman ni Irish. Bumukas ang pinto at nasilayan ni Gab ang magandang bride.

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.