Wondering In Tagalog Novels & Stories

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

May panahong napapakunot pa ang noo niya, tanda na malalim ang iniisip o binabasang medikal na report. Lihim akong bumuntong-hininga. Hindi niya alam kung gaano ko pinag-isipan ang araw na ito. At higit sa lahat, hindi niya alam kung paanong ang bawat tibok ng puso ko ay nakalaan na sa kaniya, kahit alam kong bawat araw na lumilipas ay pag-usad patungo sa aming hindi maiwasang katapusan. Kaya habang may pagkakataon pa... gusto kong ibigay ang lahat. "Ayan, sakto na ba, Ma'am?" tanong ni Aling Maria na nagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

And after a few minutes of confrontation, silang dalawa na naman ang nagbabatuhan ng salita which particularly got me over. "Pwede ba 'pa, tito?" Isinandal ko ang likuran at pagod na binalingan sila. "Magkasama kayo sa discovery ng wonders dito sa Pilipinas pero may isang bagay talaga ang hindi niyo mapagkakasunduan." "Itong tito mo kasi..."

Peace yow. " Saan ba tayo pupunta?" Tanong niya sa akin na nasa likuran ko. Kaya huminto ako para makapantay kami. Bat ba kasi nagpapahuli 'to, ayaw ba niyang may makakita sa aming magkasama? Haytss overthink agad pfft HAHAHA.

Sa halip ang naroon ay pakiusap at pagsamo. “W-what are you saying, Giac?” paanas na untag niya dito. Pakiramdam niya siya si Alice in Wonderland. Biglang napasok sa isang panaginip na hindi niya alam kung maganda o masama. Pero lubhang nakakalito.

"Marami ng nakakapansin ng aming pagkakapareho at alam kong hindi 'yon normal sa aming mga bampira." Nanlaki ang mga mata ko sa biglaan nitong pagsasalita. Lalong nadagdagan ang pagtataka sa aking isip. Nababasa n'ya ang aking isip? Ibig sabihin ay nakapag-aral s'ya at maaaring isa s'ya sa bilang ng mga Rialacande. "Marami ka ng nalalaman sa mundo namin." Mariing nagsarado ang aking bibig. "Sino ka ba?" gigil kong tanong.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

ah basta hindi ko alam! "Hindi ko alam" sagot ko nalamang pero bigla itong umupo sa harapan ko "pano ko malalaman ang mangyayari o mararamdaman ko kung hindi naman mangyayari ang sinasabi mo at isa pa bakit naman ako aasa na buhay pa siya" dagdag ko "kung buhay ito di sana nag pakita siya sakin"

Kasaysayan Ramdam ko na ang malakas na tibok ng puso ko sa sobrang kaba lalo na nang huminto ang tingin ng gurong nasa harapan sa pwesto ko. Agad na akong nag isip ng mga nakakahiyang senaryo, tulad ng mauutal ako habang sumasagot, paano kung hindi ko alam ang isasagot? Baka bigla nalang akong tumakbo palabas ng silid sa sobrang kahihiyan! Pa'no kung matulala na lang ako at di alam ang gagawin? Pa'no na?