Work Pressure Quotes Novels & Stories

**The Weight of Responsibilities** Habang nag-uusap kami, naisip ko ang lahat ng pressure na nararamdaman ni Jarren sa kanyang trabaho. “I see how hard you work. I just don’t want to be the second priority,” sabi ko, ang boses ko ay puno ng damdamin.

Salazar, at tila eksperto sa bagay na ito: "Minsan kasi, may malaki siyang pressure sa trabaho at bigla na lang hindi kaya. Meron din namang ibang klase, tulad ng kay Marcus, na may malubhang aksidente sa sasakyan dati at naapektuhan na talaga. Bukod pa diyan, hindi siya kumain ng karne dati, tapos nang natikman niya, hindi na niya nakontrol ang sarili, kaya ubos na siya agad!" "At saka si ba nalason nga siya dati!" Parang hindi pa rin kumbinsido si Beatrice tungkol kay Marcus: "Baka... may importanteng trabaho lang talaga siya?" "Teka, imposible! Ganyan din ang nangyari sa friend ng cousin ko. Lalaki kasi, pinaka-ayaw nila ang mapahiya. Hindi nila kayang mag-sabi ng 'hindi', kaya ang ginaga

nag-aalala niyang tinapik ang balikat ng kapatid at tumingin ng diretso sa mata ni Jam. Umiling si Jam, kahit sobrang halata naman na ang lungkot sa mga mata niya. “Wala naman, masyado lang akong napagod sa trabaho. Hindi ko rin maiwasang ma-pressure sa mga projects na hawak ko sa kumpanya. Alam mo naman na hindi basta-basta ang pamamalakad ng isang malaki at kilalang kumpanya sa business industry, lalo na at kilala si Papa…” Palusot pa niya.

Hindi makapaniwalang tiningnan ni Lucas ang kanyang panginoon, "kulang ba ako sa kakayahan? Diyos ko, panginoon! Huwag mo akong takutin, ipinagmamalaki kong makatrabaho ka. Hindi po ako nakakaramdam ng kahit anong pressure." Sumabat si Hevan, "ako ang nakakaramdam ng pressure. Hindi kasi nakakasiya ang trabaho mo." "Panginoon!" Pagmamakaawa ni Lucas. Parang magkapatid ang dalawa kung ganito. Napagtanto iyon ng matanda at matandang ginang, nakikita nila na komportable si Hevan kay Lucas at Thomas. Walang pagtanggi tulad ng palagi niyang ipinapakita sa kanyang mga pinsan o sa iba pang mga piling lalaki na kanyang kaedad.

"Gusto ko pong magsimula sa sarili kong kakayahan, Ma’am. Hindi dahil galing ako sa mayamang pamilya, kundi dahil kaya kong tumayo sa sarili kong paa. Ayaw ko pong umasa sa posisyon na hindi ko pinaghirapan." Napatigil si Ma’am Lyra… parang nagustuhan ang sagot ko. "Good. Honesty. Independence. Determination." Tapos ay tumango siya. "Next question." "ZC Company is strict, fast-paced, and demanding. At lalo na… dahil secretary ka ng CEO." May diin ang boses niya sa huling bahagi. Napalunok ako. "How do you handle pressure?" "I confront problems calmly po. And I continue working even when things get difficult. I don’t back down easily."

sabi niya habang iniinom ang juice sa kanyang baso, "bakit hindi mo ikwento ang tungkol sa mga latest projects ng company mo?" Napangiti ako nang bahagya. "Well, we've recently expanded our investments in residential projects. Medyo challenging pero fulfilling naman." "Sounds interesting," sagot niya, tila genuinely interesado. "I've always admired people in business. I guess you're living the dream of many." "Not as glamorous as it seems," biro ko. "Maraming puyat at pressure." Napatawa siya nang bahagya. "I can imagine. But I think you're doing a great job."

Pagkatapos ng meeting, lumapit sa kanya ang isa sa mga junior engineers. “Sir, paano ninyo hinahandle ang pressure kapag malaki ang responsibility?” Sandali siyang nag-isip bago sumagot. “By remembering that work is important,” sabi niya, “but it’s not everything.” Tumango ang engineer. “Thank you, sir.” Habang naglalakad si Miguel pabalik sa opisina niya, napansin niya ang isang lumang larawan sa mesa.

“Tell me why I should prioritize YOUR request over the eight campaigns that actually met the schedule.” At sa sinabi niyang 'yon? literal na nawala bigla ang ngiti sa labi ko. Like, nasa Q&A portion ako this time, at need ko sumagot ng tama—sa sagot ko nakasalalay ang lahat. “Because po… kung hindi ako makapagpasa today, I’ll be blamed alone.” Pinilit kong ngumiti nang mahina, kahit ramdam kong namumuo na yung pressure sa dibdib ko. “And I know po, kayo yung type ng leader who doesn’t let people fail just because another person did.”

Ximena Isang linggo ang mabilis na lumipas. Sa trabaho, seryoso pa rin si Sir Roccaforte, tahimik pero laging nakamasid. Hindi naman niya ako pinipilit na sagutin ang bagay na sinabi niya noon, yung tanong na hanggang ngayon ay parang gumugulo pa rin sa isip ko. Hinahayaan niya lang ako, at sa isang banda, nagpapasalamat ako kasi dahil doon ay mas nagagawa kong mag-focus sa trabaho. Ang gaan ng pakiramdam kapag hindi ka tinatambakan ng pressure, lalo na galing mismo sa CEO.

Pilit iniintindi ang sinasabi sa TV kahit na halata naman na malalim ang iniisip niya. Hindi matibay ang loob ko pagdating sa mga ganitong sitwasyon, alam ko na sarili ko na hindi ko kakayanin na i-handle ang pressure na nangyayari sa bahay at idagdag pa ang pressure sa trabaho… Bukas ay babalik na ako, ayaw kong maging pabigat sa kompanya.