Work Pressure Quotes Novels & Stories

nag-aalala niyang tinapik ang balikat ng kapatid at tumingin ng diretso sa mata ni Jam. Umiling si Jam, kahit sobrang halata naman na ang lungkot sa mga mata niya. “Wala naman, masyado lang akong napagod sa trabaho. Hindi ko rin maiwasang ma-pressure sa mga projects na hawak ko sa kumpanya. Alam mo naman na hindi basta-basta ang pamamalakad ng isang malaki at kilalang kumpanya sa business industry, lalo na at kilala si Papa…” Palusot pa niya.

’ dahil sa ngayon ay masasabi kong parang hindi siya natutuwa sa akin. Bigla naman siyang nagsalita ulit at na-interup ang Ceo. “Do you think you’ll last in a company like this? The pace is fast. Pressure is high. We don’t tolerate mediocrity.” Diretso ang tingin niya sa akin at mas tonong magka-arte ang magkakasabi niya. “I may not know everything now, miss Lailanie” sagot ko, “but I learn fast, I show up and I know I don’t give up easily — ”

amuse na tanong niya. “Then I’ll professionally suffer in silence.” sagot ko. This time, sigurado akong nakita ko ang bahagyang amusement sa mga mata niya. Mabilis niyang isinara ang folder ko bago sumandal sa swivel chair. “Tell me, Ms. Sanchez,” mababa niyang sabi. “How do you handle pressure?” Napabuntong-hininga ako. “Depends.” sabi ko. “On?” segunda niya.

Hindi kailangang magsalita—ang simpleng presensya lamang ay nagbibigay ng seguridad at comfort. Sa mga nakaraang linggo, parehong nabigat sa kanila ang workload at personal drama: ang aksidente ni Elena, ang project launches, at ang patuloy na banta mula kay Veronica at Vanessa. Ngayon, sa katahimikan, parehong humihinga sila nang malalim, pinapawi ang stress at pressure.

Or am I just overthinking? Halo-halo na ang nararamdaman ko, the pressure of becoming the next CEO and then this. Hindi ko na alam kung pano ko pagsasabayin ang lahat, board directors are even against me because I am a woman. Wala silang tiwala sa kakayahan ko kaya hanggang ngayon ay hindi ko pa din matake over ang kumpanya. Dad is pressuring me to do more even though I am doing my best tas dumagdag pa sa isipin ko ngayon si Neon na kakaiba na ang ikinikilos.

"You don't have much corporate experience. Why should I hire someone like you?" Natigilan ako, pero hindi ako nagpakita ng takot. "Because I'm hardworking, and I'm willing to learn fast. Hindi ako madaling sumuko kahit mahirap ang trabaho." "Really?" May mapanuksong tono ang boses niya. "You fainted in the middle of the street, remember? That doesn't sound like someone who can handle pressure." Tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. Halos gusto kong tumayo at umalis, pero pinilit kong ngumiti. "Yes, I fainted. But that doesn't mean I'm weak. It just means I need to push myself harder."

Kaya nagpakahinahon siya habang nagpapaliwanag, “Tama ka, Mariane. Pero buhay pa ang kumpanya ko, at may mga susunod pang proyekto. Baka hindi lang agad-agad dumating, pero siguradong may darating. Unti-unti kong mababayaran ‘yan, at kapag nabuo ko na ‘yung anim na milyon, saka ko irerehistro ang pangalan mo sa titulo, pangako.” Ngunit napangisi lang si Mariane at tumingin sa kanya na may halong panlalait. “Aaron, puro ka na lang pangarap. Swerte lang kaya’t nakuha mo ‘yang project na ‘yan. Swerte lang talaga. Tingnan mo nga ang kumpanya mo—kung tumagal pa ng dalawang buwan, baka magsara na ‘yan. Tatlong project lang ang nahawakan mo sa nakalipas na dalawang taon. Hindi mo ba nararamdaman an

Pagpipinta ang gusto niya bagay na kinaayawan ng kan’yang ina. “Mom, I am trying my best here kaya sana huwag mo akong i-pressure. Ginagawa ko naman ang trabaho ko sa kompanya at deserve ko naman ang magkaroon ng relaxation. This is what I need right now, so please stop being too nosy.” Rinig niya ang paghinga ng malalim ng kan’yang ina na para bang sumusuko na ito sa argument nila.

Sobrang lakas ng sigawan at sobrang bigat ng pressure kaya pakiramdam niya ay nahihilo na siya. Kahit anong pangako ang sabihin niya, parang wala nang naririnig ang mga workers. Pagkatapos, may humawak sa kamay niya at hinila siya papunta sa gilid ng rooftop. “Kapag hindi mo ibinigay ang pera namin ngayon, sabay-sabay tayong tatalon dito para matapos na ang lahat!”

“May problema sa kumpanya. Kailangan niya ng taong mapagkakatiwalaan.” “Bakit ako?” “Dahil nakita niya kung paano mo hinarap ang pressure noong nasa mansion ka pa.” Napatitig ako. “Hindi ko maintindihan.” “Hindi lang trabaho ang tinitingnan niya.” Huminga siya nang malalim. “Gusto niyang malaman kung kaya mong tumayo sa sarili mong paa kahit wala siya.” Napatahimik ako.