Novel & Cerita Work Pressure Quotes

nag-aalala niyang tinapik ang balikat ng kapatid at tumingin ng diretso sa mata ni Jam. Umiling si Jam, kahit sobrang halata naman na ang lungkot sa mga mata niya. “Wala naman, masyado lang akong napagod sa trabaho. Hindi ko rin maiwasang ma-pressure sa mga projects na hawak ko sa kumpanya. Alam mo naman na hindi basta-basta ang pamamalakad ng isang malaki at kilalang kumpanya sa business industry, lalo na at kilala si Papa…” Palusot pa niya.

"Sabi ko naman kasi sa'yo Chef na pwedeng ako nalang ang pumunta. I can request for samples before confirming the orders. They will even appreciate it better if you weren't around." Medyo kumunot ang noo ko dahil sa narinig. "Why is that?" "Naprepressure daw sila sa'yo!" My lips parted. Pressure? Saan? "But they don't look like one! And why would they? Am I being rude? Am I asking too many questions? Do they think I'm suggesting too much?"

’ dahil sa ngayon ay masasabi kong parang hindi siya natutuwa sa akin. Bigla naman siyang nagsalita ulit at na-interup ang Ceo. “Do you think you’ll last in a company like this? The pace is fast. Pressure is high. We don’t tolerate mediocrity.” Diretso ang tingin niya sa akin at mas tonong magka-arte ang magkakasabi niya. “I may not know everything now, miss Lailanie” sagot ko, “but I learn fast, I show up and I know I don’t give up easily — ”

amuse na tanong niya. “Then I’ll professionally suffer in silence.” sagot ko. This time, sigurado akong nakita ko ang bahagyang amusement sa mga mata niya. Mabilis niyang isinara ang folder ko bago sumandal sa swivel chair. “Tell me, Ms. Sanchez,” mababa niyang sabi. “How do you handle pressure?” Napabuntong-hininga ako. “Depends.” sabi ko. “On?” segunda niya.

“We observe. We adapt. We move only when necessary.” Isa sa mga senior consultants ang nagsalita. “Ma’am, may pressure from some media outlets. They’re asking why you’re not responding. They’re framing it as avoidance.” Ngumiti si Elena—banayad, pero matalim ang dating. “Then let them frame it that way. Ang mga taong mahalaga, hindi nagtatanong. Nakikita nila.” Tahimik ang kwarto. Walang tumutol. Dahil alam ng lahat—tama siya.

Or am I just overthinking? Halo-halo na ang nararamdaman ko, the pressure of becoming the next CEO and then this. Hindi ko na alam kung pano ko pagsasabayin ang lahat, board directors are even against me because I am a woman. Wala silang tiwala sa kakayahan ko kaya hanggang ngayon ay hindi ko pa din matake over ang kumpanya. Dad is pressuring me to do more even though I am doing my best tas dumagdag pa sa isipin ko ngayon si Neon na kakaiba na ang ikinikilos.

"You don't have much corporate experience. Why should I hire someone like you?" Natigilan ako, pero hindi ako nagpakita ng takot. "Because I'm hardworking, and I'm willing to learn fast. Hindi ako madaling sumuko kahit mahirap ang trabaho." "Really?" May mapanuksong tono ang boses niya. "You fainted in the middle of the street, remember? That doesn't sound like someone who can handle pressure." Tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. Halos gusto kong tumayo at umalis, pero pinilit kong ngumiti. "Yes, I fainted. But that doesn't mean I'm weak. It just means I need to push myself harder."

Baka maraming basher kaya maraming bodyguard? Hindi na ako pumatol sa usapan nila. Habang kumakain, lumipad ang utak ko sa ibang trabaho. I like to fight in a court pero never akong napagbigyan. Baka sign ito para maging litigation? Now that I know this company belongs to Vergara, it's time to resign and look for another job, right? Ano, hihintayin ko pa ba na matagpuan ako sa opisina ko na walang malay? Tapos ang ipapalabas sa mga tao, suicide because of work pressure?

Kaya nagpakahinahon siya habang nagpapaliwanag, “Tama ka, Mariane. Pero buhay pa ang kumpanya ko, at may mga susunod pang proyekto. Baka hindi lang agad-agad dumating, pero siguradong may darating. Unti-unti kong mababayaran ‘yan, at kapag nabuo ko na ‘yung anim na milyon, saka ko irerehistro ang pangalan mo sa titulo, pangako.” Ngunit napangisi lang si Mariane at tumingin sa kanya na may halong panlalait. “Aaron, puro ka na lang pangarap. Swerte lang kaya’t nakuha mo ‘yang project na ‘yan. Swerte lang talaga. Tingnan mo nga ang kumpanya mo—kung tumagal pa ng dalawang buwan, baka magsara na ‘yan. Tatlong project lang ang nahawakan mo sa nakalipas na dalawang taon. Hindi mo ba nararamdaman an

Pagpipinta ang gusto niya bagay na kinaayawan ng kan’yang ina. “Mom, I am trying my best here kaya sana huwag mo akong i-pressure. Ginagawa ko naman ang trabaho ko sa kompanya at deserve ko naman ang magkaroon ng relaxation. This is what I need right now, so please stop being too nosy.” Rinig niya ang paghinga ng malalim ng kan’yang ina na para bang sumusuko na ito sa argument nila.