Novel & Cerita Working In Silence Quotes

Kaya pala walang tunog, naka-silent mode pala ang phone ko kanina. Huminga ako nang malalim, tumayo mula sa swivel chair ko, at naglakad papunta sa lobby ng opisina. Doon kasi tahimik at wala masyadong tao. Ayokong marinig ng mga empleyado ang usapan namin, lalo na kung si Ion ang kausap ko. Kilala ko ang bibig noon—kung ano-ano na namang kalokohan ang masasabi.

He really knows how to crush me with words. "You are quiet," I told him. I know he's driving so he needs to focus but this time the silence is killing me. Silence is sometimes comforting but for now, it becomes the loudest noise inside the car. "I don't know what to say." "How about you explain to me what I saw inside your bathroom cabinet." He gasped but he doesn't looked alarmed. Tinapunan niya ako ng isang mabilis na tingin bago magsalita.

Na may mas magaling pa sa iyo. But who is in the right position to predict what will happen in someone's life? And why will you allow yourself to be affected? I chuckled because I remembered my experiences way back then. I told myself once, it's better to work silently than telling every step I make. The more you close your book. The more chances of success. And when I was at the weakest point of my life I endured challenges and struggles alone and in silence. I've worked every little thing I have now.

Sa gwapo ba naman ng pagmumukha niya na parang daig niya pa yata si James Reid kahit simple lang ang porma niya kaya sigurado akong hindi siya masamang tao. Magkasabay kaming dalawa na naglakad hanggang sa may parking area ng airport habang tahimik lang kami parehas sa bawat isa. Ano nga ba naman ang pag-uusapan namin. Wala naman kaming kuneksiyon sa bawat isa saka gusto lang naman niya na tulungan ako kaya sige lang pero parang may gumugulo sa isipan ko. "Silent is dangerous- hala!" Ang pananakot ko sa sarili kong isipan tapos napahinto bigla ako sa paglalakad kaya tumigil din siya.

“Marami akong naiisip kapag tahimik ako. Minsan nago-ovethink, may mga maaalala, basta! Ayoko ng tahimik.” “Well for me, I want silence.” “Bakit?” “Ang payapa kasi kapag tahimik. Kapag tahimik, pinagmamasdan ko lang 'yung paligid tapos mawawala ang mga ibang iniisip ko dahil naaaliw ako.” “Baliktad talaga tayo,” aniya. “That’s why we’re not friends.” “Hoy, Nico!” Here she is. Mag-iingay na naman. I should not have said that.

“Salamat, Elena. Ang tapang mo ang nagbibigay sa akin ng lakas para maging totoo sa iyo.” Sa mga sumunod na oras, nagpatuloy sila sa trabaho, ngunit may bagong dinamika. Ang bawat pagtingin, bawat ngiti, at bawat simpleng touch ay may kasamang silent understanding at paglapit ng puso. Hindi na lang ito basta trabaho—ang bawat sandali ay may halong anticipation, curiosity, at excitement.

Isinubsob niya ang sarili sa trabaho hindi lamang para matutunan ang pamamalakad ng kompanya kundi para makalimot—makalimot kahit panandalian lang. "Huwag mo masyadong ibabad ang iyong sarili sa trabaho, Seraphina," marahang wika ng kanyang tiyuhin habang pinapanood siyang hindi man lang kumukurap sa harap ng laptop. "It’s not good for you... and for you—"

Castrello ngunit hindi ko na siya muling binalingan. Nag patuloy lang ako sa paglalakad ko. Masyadong mainit ang hangin sa loob ng opisina ni Sean, marahil mga demonyita ang naro'n. Isipin nila ang gusto nilang isipin, I know myself better. Sometimes silence is more powerful than having the last words.

She needed direction. She was unraveling. But then another voice answers: You didn’t trust her to unravel. You didn’t trust her to survive her own grief. And that— That sounds too close to the truth. My phone remains silent all day. No messages. No accusations. No emotional paragraphs. Nothing. Her silence is louder than anger. Anger means engagement. Silence means evaluation. I imagine her sitting at the dining table. Laptop open. Organizing. Cross-checking dates. Comparing signatures.

Baguhan pa lang ako rito, at kahit may ilang kababayan din akong nagtatrabaho sa opisina, wala ni isa ang lumapit o nakipag-usap. Parang hindi kami iisang lahi. I just sighed and ignored it. I was used to this kind of silence anyway. The feeling of being new. Out of place. Invisible. I lowered my head and started working, letting the familiar rhythm of typing drown out the weight of my thoughts. Hours passed quickly. When the clock struck four, I finally stood up, stretching my stiff shoulders. Tapos na rin ako sa mga kailangan kong gawin for the day.