Working In Silence Quotes Novels & Stories

Kanina lang ay pahalik halik pa siya sa akin pagkatapos ngayon ay ang tahimik niya na? Magaling lang gumawa ng eksena. I leaned my head on the headrest and closed my eyes. It's fine to be with him in silence. Huwag niya lang ako uumpisahan at aasarin dahil wala pa akong laban sa kanya ngayon. "How's your work?" he asked me after a long silence which felt like forever. "Just fine..." I replied, with my eyes still closed. And then that's it. Hindi na siya nagsalita pagkatapos noon. Isang oras din yata bago kami makarating sa isang fashion boutique.

Mas lamang ito sakanya sa maraming bagay pero tila mas gusto nitong mas angat pa ito at ayaw malamangan ng kong sino. But she choose to keep her silence hindi na niya nais gatungan ang mga ginagawa nito sakanya. Mas pinili niyang ituon ang atensiyon sa mga bagay na alam niyang may kabuluhan kaysa makipag away dito. Total naman, wala namang masamang gawain ang nagtatagal. Kaya hangga't maari hindi na siya gumagawa ng bagay na ikinaiinis pang lalo nito sakanya. "Alam mo gutom lang 'yan, mabuting kumain na muna na tayo at medyo tinatamaan na ako nang gutom." she said, at binawi ang tingin kina Beatrice.

A WOMAN’S PAIN CHAPTER 1: “File the annulment.” Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap. Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.

Tumayo siya, halatang handang lumapit. Pero umiling lang ako. Kinaya ko. Hindi ako sumagot pa. Hindi ko pwedeng patulan. Hindi ko rin pwedeng ipakita na naiiyak na ako. Kailangan kong manatiling kalmado. Kailangan kong manatiling matatag. Pinilit kong hindi pansinin ang nakakapasong tingin ng lalaking sumigaw sa akin. "Miss, kung di mo kayang trabaho mo, umalis ka na lang-"

At nang may magsalita nga ay napatingin ako dito. "We're actually surprised that you are married," sabi ng isang lalake, may edad na rin ito. Nakangiti at may hawak na ballpen. "Ang akala namin ay puro trabaho na lang ang nasa isip mo, eh." "But we forgot that he is also a very private man," sabi naman ng isa pang may katandaan. "He loves to work in silence and then he will shocked all of us of his success. Like what he was doing in his company right now. He's working so hard than the usual, and now we know the reason why."

tanong niya bigla, diretso. Nagulat si Akihiro. “What do you mean?” “I mean... beyond being your secretary. Beyond the job. Ano talaga ang alam mo sa’kin?” Tahimik ito sandali. “I know you’re competent. Observant. You’re not easily shaken. You handle pressure better than most people I’ve met.” “That’s work.” “And you carry silence like a weapon. But sometimes, you let it slip... like when you smile after a long day. Or when you bring me coffee the exact way I like it—without waiting for me to ask twice.”

It was this: quiet understanding, honest words, shared silence. And a man who never rushed me, even when his heart was racing to have me back. “Renzo…” I started, habang nakatingin sa malayo. The soft waves lapped gently at our feet, at parang sinasabay ng dagat ang mga alaala ko — hindi ko na mabilang kung ilang ulit ko nang binalikan ang gabi ng takot, ng pagtakbo, ng kasalanan. “Do you ever stop feeling guilty?”

tanong niya habang umaalis kami sa parking lot. "Fine, you?" tanong ko. "It's okay, why you aren't answering my text and calls again?" tanong niya kaya kinuha ko ang cellphone ko at binuksan. "Naka-silent phone ko kapag nagtatrabaho, sorry." Hingi ko ng tawad.

Naka-ismid. Hindi naman nagsasalita, pero kita sa galaw ng labi na may sinasabi ito—para bang may sariling silent teleserye sa likod ng eksena. Walang tunog, pero ramdam na ramdam ni Roxane ang mensahe. Parang may subtitle sa isip niya: "Ang swerte mo. Ang gwapo ng boss mo, tapos ikaw pa talaga ang pinili niya… hindi ako."

Hawak pa rin niya ang isang tinidor. "Sela. Quiet means not making a sound. Silent means_." Huminga ng malalim si Erc. "Silent means waiting for the timer to stop. And that's the end of the story." Sinimsiman ni Erc ang kaniyang wine. "Well. For us, that's the real definition of the two words. But as for the normal people who lives in the surface, the two words are the same." "Among the Jungslagger, sir Cain is the most venomous one. You see him in a business suit. Walking. Eating. But when he begins to work, he never stop." Isang pirasong karne ang isinubo ni Erc.