Novel & Cerita Working Life

Ngayong araw lang, tatlong mahahalagang meeting na ang kanyang dinalo, at ang mga dokumentong kanyang pinasinayaan ay mas marami pa kaysa sa kabuuan ng kanyang naipasa sa huling taon niya sa kolehiyo. Biglang bumalik sa kanyang alaala ang mga araw na siya’y simpleng empleyado lang sa Lopez Group. Noon, kailangan lang niyang mag-snack, manood ng drama sa telebisyon, at maglaro kasama si Trixie. Ang buhay noon ay tila walang komplikasyon—madali, magaan, at puno ng tawa. Ngayon, ang bawat minuto ay puno ng tensyon, bawat galaw ay may kasamang responsibilidad, at bawat desisyon ay may nakatabing peligro.

Alam kasi nito na kung hindi ito dumating ay natutok na naman siya sa trabaho sa mga oras na ito. “Ang trabaho ko ang buhay ko, alam mo yan.” Kumunot ang noo nito at bumakas ang pag-aalala sa mukha. “There’s more to life than work, Sha. Get a life or a sex life. You’re not getting any younger. Hindi mo p’weding iburo na lang ang sarili mo sa kakatrabaho. Sayang naman ang maganda mong lahi kung hindi ka magpaparami. Matutuyot ka na lang dahil walang dumidilig.”

“Hindi naman ako lalayo sa ‘yo, I just want experience…” I want to explore. Maraming taon ang lumipas na puro trabaho lang ang ginagawa ko. Pakiramdam ko ay hindi ko na-enjoy ang buhay ko matapos kong grumaduate ng college. I don’t socialize. From work to house, sleep and then work… everything that I do was always all about my job in our company and it is exhausting. He smirked. “Ayaw ko nang naghahabol.”

Alam kong hindi iyon normal, pero natatakot akong sabihin kahit kanino. Sa tuwing tinatanong ko siya, iisa lang ang sagot niya. "Pagod ako sa work. Gusto ko nang magpahinga." Pagkatapos naming grumadweyt sa college, sabay kaming nagtayo ng sarili naming advertising agency. Sampung tao lang ang empleyado namin. Kadalasan, ako ang nasa labas para makipag-meeting sa mga kliyente at magsara ng mga deal, habang si Leon naman ang nasa opisina at namumuno sa design team.

Siguro, magdadasal na lang ako para ligtas siyang makauwi dito sa bahay. Kahit papaano naging open din naman sa akin na ikwento niya ang sarili niyang buhay. Kahit pala hindi siya magtatrabaho sa kumpanya ng mga magulang niya, kayang kaya niya din pala akong buhayin dahil liban sa naging bahagi ito ng isang organisasyon, may sarili din pala itong mga negosyo. Isa na doon ang mga jewelry shop at may sarili din pala itong printing company.

Ang pakikipag-ugnayan sa mga empleyado at ang pagtutok sa kanilang mga pangangailangan ay naging pangunahing bahagi ng aking araw-araw na buhay. Sa gabi, habang ako ay nagbabalik sa aking condo, naramdaman kong ang pagka-busy ko sa trabaho ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng seguridad. Ang bawat hakbang na aking ginagawa upang mapabuti ang kumpanya ay nagbigay sa akin ng layunin, ngunit sa kabila nito, ang pangungulila kay Aubrey ay patuloy na nararamdaman. Ang bawat tagumpay sa negosyo ay tila hindi kumpleto dahil sa kawalan niya sa aking buhay.

Pakiramdam niya, bawat paghinga ay nakukulong, at bawat hakbang ay lalong bumibigat sa ilalim ng nagliliyab na araw. Gayunpaman, tinapos pa rin niya ang trabaho. Noong panahong iyon, hindi kapos sa pera si Lucas. Gusto lamang niyang malaman kung ano ang kaya niyang gawin. Gusto niyang maintindihan kung paano gumagana ang iba’t ibang industriya, kung ano ang pakiramdam ng ordinaryong paggawa, at kung anong direksiyon ang tunay niyang gustong tahakin. Hindi siya kailanman naging handang basta sundin ang daang inayos ng iba nang hindi muna sinusubukan ang lupang tinatapakan ng sarili niyang mga paa.

May usapan kami na sabay umuwi pero malabong mangyari iyon. "This is it pansit! Umpisa na sa bagong work at pati na rin sa lovelife?" natatawa na bulong ko habang pabalik sa cubicle ko. Kailangan kong pagbutihin ang trabaho ko para maging regular agad ako. Hindi ko sasayangin ang ganitong pagkakataon kaya kailangan kong mag-focus sa trabaho ko.

Usal ko nalang saka dahan dahang bumangon para simulan ang panibagong umaga. Binuhos ko ang sarili ko sa trabaho. Buong araw akong nakatutok sa laptop, pinapanday ang mga proposal, kinakausap ang mga tao mula sa iba’t ibang kompanya. Ang bawat oras ay puno ng tawag, email at meeting. Seryosong seryoso ako sa harap ng mga kliyente maging sa harap ng mga empleyado.

Nakakapagod pero kailangan kong kayanin para sa pamilya ko. Napasandal ako sa backrest ng sofa habang inaalala ang offer na trabaho sa akin ni Leander. Kung tatanggapin ko iyon, kahit paano ay makakapagpahinga ako kagaya ng isang normal na empleyado. Iyon ang isa sa mga bagay na gusto kong mangyari muli sa buhay ko, ang maranasan muli ang maging isang corporate worker. Hindi janitress, hindi barista at hindi club waitress. Gusto ko iyong trabaho na puwede kong ipagmalaki.