World War 2 Tagalog Novels & Stories

Ano 'tong nararamdaman niya? SA ISANG madilim na eskinita, makikita ang dalawang lalaki na nakikipaglaban sa limang zombie. Nakakapagtaka ang bilis ng mga iyon, mapapansin din ang nakakatakot nilang mga mukha na animo'y mga bangkay na nagmula sa kanilang mga libingan.

Syvester “Totoong Devaux ako Sha-sha pero nawala kasi ako sa kanila noong bata pa ako at ang mga Syvester ang siyang kumupkop saakin. Nakilala ko nalang ang mga Devaux na totoo ko palang pamilya nung namatay ang kumupkop saakin. Pinapalitan naman ang apilyido ko at Devaux na ngayon pero dalawa na ang apilyido ko di mo ba nakita? Devaux at Syvester na.”

“Leigh” “Leigh” “Leigh, totoo ba ang kumakalat na balita?” Umigting muli ang panga ni Leigh at kasabay noon ay ang pangngitngit ng kanyang mga ngipin sa labis na inis. “Shit! Hindi ba talaga nila ako tatantanan? Masyado silang interesado na malaman ang nangyari sa aming dalawa ng halimaw na ‘yon. Sobrang nakakarindi at nakakaubos na ng pasensya ang pangungulit nila!”

I remember how simple and happy my life with my Mom, I am not expecting this would happen to us. Nangilid ang aking luha sa isiping gagawa ako ng masama sa walang kamalay malay na lalaki, but for my mother's freedom... gagawin ko. Hindi ko alam paano ako makikipagsapalaran sa mga mayayaman, panigurado rin ay kailangan kong magsalita ng Ingles sakanila. Napatingin ako sa ganda ng paligid, it looks peaceful and relaxing. Makikita mo ang lupain ng De Marquez at ang dagat na malapit sa maraming puno na pagmamay-ari rin nila. Laking pasasalamat ko na mayroon paring magandang tambayan sa Mansion at dito nga sa terrace ng kuwarto.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Kaya iba sa pakiramdam na makakita ng litrato nilang dalawa noong kabataan. Sa kailaliman ng kahon, isa ulit na litrato. Silang dalawa na ikinasal dito sa amin. Naka-barong tagalog si papa at si mama ay simpleng puting bestida ang suot. Sinusuotan si mama ng singsing, habang parehong nakatitig sa isa't-isa na puno ng pagmamahal at kasiyahan. The picture tells it all. I can see that they're so in love to each other. It was an overwhelmed feeling. I'm awed seeing this memory. Kaya rin pala di na nag-asawa pa si papa kasi ganoon niya kamahal si mama.

Kazan, Russia - January 1, 2009- Bexan's POV "Bexan! Bilisan natin ang pagtakbo, anak!" natatarantang sigaw ni Mommy sa'kin habang tinatakasan namin ang mga teroristang humahabol sa'min. Kapit-bisig kaming tumatakbo nina Mommy at Daddy mula sa mga terorista ng surprise terror attack. Kitang-kita ko sa pagmumukha ng mga magulang ko ang takot at kaba dahil sa terorismong nagaganap.

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.

Nang bitawan niya ako ay nakahinga naman ako nang maluwag pero masama ko siyang tinignan. "Nakita ko na kung nasaan si George at Sky. Nasa second floor sila pero d'yan lang ang entrance paakyat do'n. And how can we enter that door kung may mga lalaking nakabantay. They even have weapons!" paliwanag niya sa akin.