You Are My Theodore Meaning Novels & Stories

She was contemplating on leaving but she seemed stuck there—awaiting for something she doesn’t even know. Maya-maya pa, nagsalita si Zyrone. “Hi, Theodore Wyatt II. Can I call you Theo too? I am… your… your D-Daddy. I’m sorry that we haven’t met. I’m sorry that… I didn’t know about you. There are things that I’d always regret. But… I-I love you, son. Always.”

"Ang punk na ito dito ay nasaktan ang aking pamangkin, kaya kailangan kong maghiganti Ngayong araw! Mawawala ka kung ayaw mong mamatay!" Biglang bumagsak ang mukha ni Theodore. Da*n ito. Wala naman akong choice, 'di ba? Hindi ako kasing lakas ng kahit saan Wrea. Kahit na maghiganti ako, hihingi lang ako ng problema!

Kung paano nito binibeybi ang ibang anak ay ganoon ang ginawa kay Theodore. "Todavía no puedo creer que estés aquí con nosotros ahora, hijo. Veinticinco años que te añoramos. Incluso llega al punto en que tu papá y yo casi nos rendimos. Pero Dios tiene una razón por la que hizo todo para asegurarse de que nos aferramos a usted. Tu tío Lewis y tu tío Enrico siempre bromeando y alentándonos. Y gracias a Dios que lo hicieron porque finalmente viniste. Nadie piensa que la persona que se hizo amiga de Miguel eres tú, Theodore. Tu hermano siempre dice de ti. Gracias por sobrevivir, hijo. Gracias por mantener tu vida. No dejes que esa venganza te derrote, hijo. Vea las imágenes más brillantes y gra

"Art Theodore, bangon na" "Why do you have to call me by my full name?" I heard him chuckle. "Napuyat ako kasi hindi mo ako pinatulog, gusto mo wag akong pipikit habang nanonood ka ng cartoons" Mabilis ko itong nilingon para kunutan ng noo. "So, sinasabi mong pinilit kita? Akala ko ba gusto mo kaming samahan manood ni baby?" "But our baby is still in your womb-

At sa katahimikang iyon, doon lalong lumakas ang sagot. “May utang kami,” halos pabulong niyang sabi. “Wala akong ibang mapupuntahan. Ikaw lang ang tumulong.” “Pero hindi mo sinabi ang totoo,” mariing sagot ni Theodore. “Pinili mong lokohin ako.” Pumatak ang luha ni Kiara. “Minahal din kita… kahit paano.” “Hindi sapat ang ‘kahit paano’,” sagot niya, tumayo. “Hindi kapag ginamit mo akong bangko, hindi nobyo.”

Nag-angat ako ng tingin, pero 'di iyon nagtagal nang bigla niya akong hilain palabas niya. Lumakas ang kabog ng dibdib ko nang yumuko siya at lumapat ang labi niya sa tainga ko, pero mas gumuho ang mundo ko at animo'y may kung anong sumabog sa sinabi ni Theodore. "Margaret, I know you are not who you think you are. It's not you.”

masuyong sabi niya nang tumigil sila sa paglalakad. Inakbayan siya ni Fien at si Theo naman ay patingin-tingin sa kanilang dalawa na parang naiintindihan ang sinasabi nila. “Mamahalin kita for the rest of my life Tracy, kayong dalawa ni Theo at ang mga magiging anak pa natin.” Puno ng ligaya na inihilig ni Tracy ang ulo sa matipunong dibdbib ni Fien. Ang katuparan ng pangarap niya sa buhay at maging ng puso niya.

Napaliyad siya nang maramdaman niya ang marahang paghaplos ng binata sa kanyang gitna na unti-unti nang namamasa sa mga sandaling iyon. "What were you saying?" anas ni Theodore habang nakaguhit ang nakakalokong ngiti sa mga labi nito. "I will always be the guy who took you away from my cousin because I want you for myself. Iyon ba ang gusto mong sabihin?" Hindi umimik ang dalaga, bagkus ay mas lalo pa nitong ibinuka ang dalawang hita nito na kung saan ay agad na ikinatuwa ni Theodore.

“Naisip ko habang nakatingin ako sa kanila, sa lahat ng nilihim at ginulo nila, na ikaw, isang taong wala namang obligasyong mag-stay, never lied to me. You never left.” Nanahimik ulit si Theodore. Pero sa oras na ito, hindi lang basta katahimikan ang dala niya. May bigat sa pagitan nila. Isang uri ng tensyon na hindi nakakainis, hindi rin nakakatakot. Isa itong klase ng tensyon na parang bagong mundo na binubuksan sa pagitan ng dalawang taong dati ay palaging magkalayo sa loob ng isang silid. “Hindi ako mahilig magsalita,” saad ni Theodore pagkatapos ng ilang segundo. “Pero hindi ibig sabihin nun wala akong pakialam.”

Iyong mga pader na itinayo ko matapos mamatay ang mga magulang ko ay unti-unti niyang binabasag gamit lang ang mga mata niya. “Why me?” bulong ko. “You could’ve had anyone.” “Because you’re you,” sagot niya. “The only woman who ever made me forget my own rules.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Theo Montenegro— ang taong kilala ko bilang seryoso, disente, walang bahid ng emosyon at ngayon ay nakatayo sa harap ko, nagsasabing gusto niya akong pakasalan.