Novel & Cerita You Will Be Safe Here

"Sa rest house ko rito sa Tagaytay, happy na?" "Rest house, what? Safe ba tayo roon ha? Sinasabi ko na nga bang mas hindi ako ligtas sayo eh!" "So, saan ka ligtas kung ganon ha?" "Somewhere else basta wag lang sa rest house mo. Malay ba nating mas maraming reporters doon na nakaabang."

Isang malaki at tahimik na property, malayo sa siyudad at malayo sa mata ng mga tao. "This is mine. Bagong bili," sabi niya habang pinagmamasdan ko ang paligid. "Simula ngayon, dito na tayo magkikita kapag gusto nating makasama ang isa't isa. Dito, walang makakaistorbo sa atin. Walang Fia, walang judgment. Safe tayo dito."

"Mukhang safe ka naman dito. Walang masyadong tao, malapit sa police station at hospital. Kung may problema, mabilis akong makakarating." Si Sophia ay tumingin sa kanya nang bahagya, ang mga mata ay puno ng pasasalamat na halo ng kaba na hindi niya maipaliwanag. "Oo, Teddy. Ok na ako rito. Salamat sa lahat. Talagang perfect 'to."

“Safe doesn’t mean chained, Xavier. Safe doesn’t mean trapped.” Tumahimik ito sandali, ngunit hindi umatras. Bagkus, inilatag ang isang braso sa unan, nakatitig lamang sa kanila na para bang nais ipaalala na siya ang may hawak ng lahat. “Matulog na kayo,” mahina ngunit mariin nitong sabi. “You’ll get used to it. In time, you’ll understand… this is where you belong.”

bulong niya. “Hindi mo kailangan harapin mag-isa. Hindi kailanman,” sagot ni Nathan. Pagdating sa bagong safe house, isang maliit ngunit secure na unit sa tabi ng bundok, ramdam nila ang katahimikan. Walang CCTV, walang kakilala, at sobrang tahimik na ang tanging tunog lang ay ang hanging dumaraan sa mga puno. Umupo si Isha sa sofa, huminga ng malalim. “Hindi ko akalain na may ganitong lugar… parang… para lang sa atin,” sabi niya.

Nahulog iyon sa sahig kaya nawala ang ngiti ni Dos sa labi. “Dito ka na lang mag-stay, magpapalinis ako ng isa sa mga silid. Huwag ka ng maghanap ng hotel. Safe ka rin dito.”

"Kahit saan naman ay puwede. Kung nasaan ka ay nandoon rin naman ako. Ayaw ko naman na lumayo sa 'yo lalo na hindi ko kabisado ang lugar na 'to." "Hindi ka naman mawawala dito, Pauline. At saka wala namang masama na mangyayari sa 'yo dito. You're safe here. We're all safe here, okay?" giit pa niya sa akin. "Malaya kang gawin ang nais mong gawin dito."

"Wala namang problema sa akin tungkol sa bayarin. I can pay." "Mabuti naman kung ganun. So, close na ang deal? Ito ang susi ng bahay. May mga label na iyan para hindi ka malito," anito at inabot sa dalaga. "Safe naman dito sa subdivision pero kailangan mo parin manigurado ng safety mo. Make sure naka lock lahat ng pinto at bintana lalo na sa gabi. Mag-isa ka at babae pa."

"If that's what you really want, then I won't say anything anymore. But I'll still give you my number and Lex's phone number as well, just in case something happens." Umayos sa pagkakaupo si Nexus saka niya pinag-ekis ang kanyang mga braso. "Ano namang mangyayari? Kayo na ni Lex ang nagsabi, this place is safe and is unknown by the media. Unless, you are lying to me and this place is not really that safe as what you two are telling me." Nakataas ang isang kilay na sabi ni Nexus. "I can vouch that this place is safe, Nexus, so please, stop doubting me." Seryosong sabi ni Maximino.

Pero hindi ako mapakali. Hindi na ako mapakali. “Where are we going?” Tanong ko habang naglalakad kami sa madilim na hallway. Isang safehouse. Isa sa mga lugar ni Torren. Pero kahit safe— parang hindi ako ligtas. “Somewhere they won’t find you.” Agad niyang sagot. Hindi man lang nagdalawang-isip. Tumigil ako. “Hindi ako magtatago.”