Novel & Cerita กล้าหาญ

ได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นสาวอ้วน ที่สามีไม่ได้รักแถมยังรังเกียจเสียอีก ไหนจะอนุภรรยาสันดานหมาจิ้งจอก โถ่ชีวิต!

เมื่อต้องสวมรอยเป็นแฝดพี่ ไปดูแลว่าที่พี่เขยที่พิการ พลอยพัดชาเลยต้องทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองกลายเป็น เพชรน้ำหนึ่ง เพื่อตบตาทุกคน โดยเฉพาะว่าที่พี่เขยอารมณ์รุนแรง ปากร้าย และเอาแต่ใจตัวเองอย่างภารัน "ที่เธอตอบไม่ได้เพราะเธอไม่รู้ว่า แผลที่แขนเพชรน้ำหนึ่งไปโดนอะไรมาใช่ไหม"ขนอ่อนพากันเรียงตัว เมื่อเขาเอ่ยชื่อเพชรน้ำหนึ่งออกมาเต็มปาก เหมือนเขารู้ว่าเธอไม่ใช่เพชรน้ำหนึ่ง "ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแขนฉันไปโดนอะไรมา ฉันว่าคุณเมามากแล้ว เราแยกกันตรงนี้นะคะ"พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อจะหนีไปตั้งหลัก "เมื่อสองคืนก่อนมีคนเห็นเธอในผับแถวๆทองหล่อ"พูดพร้อมกับมองหน้าหญิงสาวอย่างจับผิด "ค่ะ ฉันหนีคุณไปตอนคุณหลับ"พูดเพราะไม่อยากให้เขาถามเธออีก "อือ...ปกติเธอก็เที่ยวเก่งจนฉันชิน" "ก็ไม่แปลกนี่คะ ของมันเคยๆ"พลอยพัดชายังแถไม่หยุด เธอจะไม่ยอมจนมุม ต่อให้เขาต้อนจนไม่มีทางหนีก็ตาม ภารันยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะมองนิ่งมาที่หน้าเธอ

อวี้หวนถูกโจรชั่วลักพาตัวและกระทำเรื่องต่ำช้า กรีดหน้านางเป็นรอยบาก เมื่อถูกช่วยตัวออกมาได้ ครอบครัวสามีก็รังเกียจ ถูกห้ามไม่ให้เจอบุตรชาย ชีวิตบัดซบแบบนี้ นางขอให้เป็นนิยายเพียงเก้าตอนได้หรือไม่

เฟิงเย่ หญิงสาวจากโลกปัจจุบันที่หลงเชื่อเพื่อนสนิท กระทั่งทำให้ติดอยู่ในดินแดน ซวงเสวี่ยเชียนเหนียน แรกเดินทางมาถึงนางถูกตามล่า ด้วยความเชื่อของผู้คนดินแดนนี้ว่า หากผู้ใดที่เทพธิดาหนี่ว์ซานเลือก ผู้นั้นจะแคล้วคลาดสมปรารถนา กระทั่งได้พบกับ เกาเฟิงเหยียน เทพผู้ปกป้องที่ถูกสร้างเพื่อให้เป็นคู่หมาย และผู้ที่จะคอยให้ความช่วยเหลือ ดินแดนอันหนาวเหน็บ เรื่องราวตื่นเต้นได้เริ่มขึ้น พร้อมกันนั้นหญิงสาวก็ต้องหาทางกลับบ้าน เนื่องจากดินแดนนี้คือดินแดนที่ถูกสร้างขึ้น และผู้คนที่นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ถึงอย่างนั้นเมื่อได้มาสัมผัสหญิงสาวกลับลังเล หากถึงเวลาต้องจากไปนางจะทำได้จริงๆ หรือ เพราะในขณะที่กำลังตามหากุญแจเพื่อกลับบ้าน หัวใจกลับกำลังถูกล่อลวงทีละน้อยๆ แม้จะตระหนักดีว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง!!!

พี่ชื่อภูริทัตนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...สวัสดีค่ะ ภัตธาราค่ะ หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

หลินซือหยาบุตรสาวตระกูลเล็กๆที่บิดาไม่สนใจ เขาโตมากับพี่ชายทั้งสอง ในขณะที่พี่ชายทั้งสองนั้นได้เข้าฝึกยุทธในสำนักใหญ่ทส่วนตัวนางนั้นกลับถูกปฏิเสธเพราะเส้นลมปราณติดตายทบิดานั้นมองว่าตัวนางเป็นภาระนางไม่สามารถฝึกฝนวรยุทธ์ได้ บิดาอับอายผู้คนจึงส่งให้นางไปอยู่ที่ห่างไกลผู้คน ให้นางเก็บเสื้อผ้าและขึ้นเขาไป ระหว่างทางนางเจอจอมยุทธชราผู้บาดเจ็บผู้หนึ่ง นางจึงได้ช่วยเขาไว้ด้วยความที่นางรู้จักสมุนไพรจึงรักษาอาการบาดเจ็บของชายชราผู้นั้นได้ ชายชราผู้นั้นมอบคัมภีร์มรณะดาราให้กับนาง จนในที่สุดนางก็พยายามที่จะเรียนคัมภีร์นี้ คัมภีร์นี้ต้องอาศัยความเจ็บปวดและความพยายามหลอมเป็นพลัง นางฝึกโดยทุกข์ทนอย่างหนัก และค่อยๆเปิดเส้นลมปราณที่ปิดตายได้

คงเป็นเพราะสวรรค์เมตตา ให้นางที่ตายไปแล้วด้วยน้ำมือคนที่รัก ได้ย้อนอดีตกลับมาเมื่อห้าปีก่อน ก่อนที่นางจะกลายเป็นสตรีที่โง่งมให้เขาหลอกลวงจนมีจุดจบที่น่าเวทนา มีหรือครานี้นางจะยอมเจ็บปวดเพราะเขาอีก...

'เจ้าเอย' อยากเป็นเจ้าสาวมานาน เมื่อคนรักขอแต่งงานในวัยสามสิบสอง เธอจึงคาดหวังว่าจะมีวันที่ดีที่สุด แต่เมื่อถึงวันงาน เจ้าบ่าวกลับหนีออกไปพร้อมเพื่อนเจ้าสาว ทิ้งให้เธออยู่กับความอับอายพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลาย 'ทิวเขา' แอบรักเจ้าเอยมานาน เมื่อเพื่อนรักก่อเรื่องแสบทิ้งไว้ เขาตัดสินใจจะออกจากเงาคนแอบรักเพื่อปกป้องเธอ เขาจึงแสดงตัวเซ็นใบทะเบียนสมรสยื่นส่งให้บิดาเจ้าสาว ที่ประกาศหาเจ้าบ่าวตัวแทน “พี่รักน้องเอย” เขากลืนน้ำลาย สบตากับหญิงสาวเพื่อแสดงความจริงใจ “รักมานานแล้ว พี่ขอเป็นสามีตัวจริงต่อจากนี้ไปได้ไหม” ถูกหักหลังจนอกหัก แต่มีคนขอดามใจเร่งด่วน เพื่อนเจ้าสาวหนีไปกับเจ้าบ่าว เพื่อนเจ้าบ่าวแสดงบทปกป้องเจ้าสาว แล้วสรุปเจ้าเอยได้แต่งงานแล้วหรือยังนะ

"หากอยากมีชีวิตใหม่ข้าจะให้เจ้า พร้อมของวิเศษหนึ่งอย่าง" นั้นคือพรที่ได้รับจากชายชราก่อนจะถูกส่งดวงวิญญาณมาอยู่ในร่างเกอน้อยนามว่า ซีเจียง ในยุคจีนโบราณ

หลังจากแต่งงานไปได้สองปี หมิงซีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา เธอตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นใบสำคัญการหย่าแทน อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น หมิงซีนอนจมกองเลือด เธอขอร้องให้คุณชายฟู่ช่วยเหลือลูกของพวกเขา แต่เธอกลับต้องเห็นเขากอดยอดดวงใจจากไปต่อหน้าต่อตา เธอสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรง จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า ต่อมาได้ยินมาว่า คุณชายฟู่ในเมืองเป่ยเฉิงมีชื่อต้องห้ามที่ไม่ให้ใครพูดถึง ในงานแต่ง จู่ๆ คุณชายฟู่ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เขาคุกเข่าลงกับพื้น และหันไปมองผู้หญิงใจดำคนหนึ่งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พาลูกของฉันมาด้วยแบบนี้ เธออยากจะแต่งงานกับใครงั้นรึ?”