Romans & histoires กล้าหาญ

​"เมื่อบ้านไม่ใช่เขตปลอดภัย และน้ำตาที่รินไหลไร้คนมองเห็น... มีเพียงอ้อมกอดเดียวที่เธอจำไม่ได้ คือที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต"

เสี่ยวหลิงนักเขียนนิยายที่เพิ่งจะเขียนเรื่องใหม่ได้ไม่กี่ตอนต้องมาตายเพราะพักผ่อนน้อย อดหลับอดนอน เพื่อจะเขียนนิยายเรื่องใหม่ ไม่ใช่บ้าพลังหรอกนะ แต่เธอเป็นคนมีค่าอย่างไรละ ค่ารถ ค้าบ้าน ค่ากิน ยังไม่รวมต้องส่งให้กับทางบ้าน แถมเธอยังส่งเสียน้องเรียนอีกด้วย เมื่อตายแล้วคนเราต้องลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงเข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเองล่ะ ใช่แล้ว!! เสี่ยวหลิงเข้ามาอยู่ในนิยายที่เขียนของตัวเองที่เพิ่งเขียนได้ไม่กี่ตอน แล้วแบบนี้เนื้อเรื่องยังเป็นไปอย่างที่เธอวางไว้หรือเปล่า หลี่เหมย นางร้ายในนิยาย เดิมทีเธอมีนิสัยหยิ่งยโสขี้อิจฉาและชอบกลั่นแกล้งสหายตนเอง (นางเอกในนิยาย) แต่เมื่อเสี่ยวหลิงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอไม่อยากมีชะตาเหมือนเนื้อเรื่องที่วางไว้จึงเปลี่ยนตัวเองใหม่ แต่ไม่ทิ้งนิสัยเดิมที่กล้าได้กล้าเสีย ไม่ยอมคน จะร้ายเฉพาะกับคนที่ร้ายกับเธอเท่านั้น!!

“กอดฉัน ซัลมาน กอดฉัน ทำให้ฉันสุขสม ลืมทุกอย่าง” คำขอของเธอคงทำให้บางอย่างในร่างกายของซัลมานขาดผึง เขาสูดลมหายใจเข้ายาว ครางกระหึ่ม กอบแก้มก้นเธอจับเขย่ากดลงมา “อ่า ซัลมาน” เธอได้ยินเขาพึมพำบางอย่าง ภาษาเก่าแก่ที่เธอไม่เข้าใจ ทว่ามันไพเราะงดงามในความรู้สึก ชีพจรเธอโลดแรงจนกระแทกชายโครง เจ็บแปลบและหอบถี่ ภายในชะง่อนถ้ำมืดสลัว ม่านน้ำตกยังกระแทกรดลงโขดหิน ดั่งเรือนร่างเธอในเวลานี้ที่โยกคลอนสั่นไหว สอดร่องรักรับท่อนลำใหญ่ ช่องสวาทหดตัวบีบรัดกระตุกจนสั่นสะท้าน ร่างทั้งร่างเธอหดเกร็ง “ซัลมาน” เธอซบหน้าหาเขา ทิ้งตัวเองให้เป็นฝ่ายถูกจับขย่ม “ขอบฟ้า” เขาสูดปากรัดร่างเธอแน่น จมตัวเองในถ้ำสวาทรัดรึง ดึงเส้นผมเธอเปิดลำคอ ปาดเรียวลิ้นเลียดุนเนื้อนิ่ม กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักจนทะลักทลายภายในช่องสวาท เปล่งเสียงคำรามติดผิวเนื้อ ให้น้ำอุ่นสุขซ่านพวยพุ่งในร่องรักหยาดรินไหลทุกหยด ให้ความรู้สึกสุขสมจนซ่านกระจายไปทั่วร่างไร้การควบคุม “อืม ขอบฟ้า” เขาพ่นลมหายใจข้างซอกคอยามที่ระเบิดจุดสุดยอด หวามไหวขีดสุด ท้วมท้นทุกประสาทสัมผัส ขอบฟ้า...

ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานการเมืองกับแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ทั้งที่นางมีความรักกับโม่อวิ๋นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน แต่ถูกบิดากีดกัน นางจำต้องถูกส่งไปแต่งงานยังเมืองชายแดน แม่ทัพเซี่ยไม่อาจวางใจในตัวนางได้ จวบจนเมื่อโม่อวิ๋นต้องร่วมมือกับเขาไขคดีระหว่างแคว้นเพื่อหาตัวคนบงการให้เกิดสงคราม หวังคิดยึดห้าดินแดน ทำให้แม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินกับโม่อวิ๋นศัตรูหัวใจต้องหันมาจับมือกันต่อต้านศัตรู ระหว่างความรักหนึ่งที่นางมีสัญญารัก กับ อีกผู้หนึ่งที่นางจำต้องร่วมชีวิต นางจึงเลือกศักดิ์ศรีมากกว่าความสุขส่วนตัว สุดท้ายสงครามยังต้องเกิด พวกเขาต้องละทิ้งความรู้สึกเพื่อปวงประชา จุดจบจะเป็นเช่นไรร่วมฝ่าฟันไปกับพวกเขาได้ ใน บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

เพราะชาติก่อนนางแย่งชิงคนรักของน้องสาวทำให้รู้ว่าที่จริงนางก็แค่ติดกับดักความรักโง่งม วันที่นางปวดใจจนตายจึงได้ย้อนกลับมาก่อนเลือกเจ้าบ่าวอีกครา หนนี้นางจะขอเป็นเพียงฮูหยินท่านโหวน้อยขาพิการผู้นั้นเอง

รัศมีนักฆ่าสาวต้องมาอยู่ในร่างหญิงอัปลักษณ์ชื่อเซี่ยเจียวหง เมื่อสามีที่หายไปกลับต้องโทษติดคุกเพราะถูกใส่ร้าย ลูกก็ต้องเลี้ยงพ่อแม่สามีก็ต้องดู เธอมีเพียงสองมือและความสามารถเดิม เธอจะทำยังไงดี

บทนำ เขาได้รู้ได้เห็นจากภาพเหล่านั้นตรงหน้าก็อดที่จะคิดถึงพวกโคแมนเช่ พวกเวอร์ฮาร์-เรห์นูห์หรือพวกแอนตีโลปซึ่งเป็นเผ่าอินเดียนแดงที่ป่าเถื่อนดุร้ายที่สุดแล้ว แตาภาพที่เขาเห็นตอนนี้มันกลับย้ำความรู้สึกและทำให้เขาขนหัวลุกได้ว่า....มันน่ากลัวและโหดร้ายยิ่งกว่าคนเผ่าที่เอ่ยมามากนัก ร่างกายท่าทางของพวกมันนั้นน่าเกรงขาม แต่เมื่อซันซีได้มาเห็นชาวภูเขาเผ่าป่าลึก’ที่เขาเรียกไม่ถูกว่าเผ่าอะไรกันแน่ ที่ทำการขนทองเหล่านั้น ซ้ำยังโหดร้ายพอ ๆ กับอินเดียนแดงที่เคยเห็นมา หรืออาจจะโหดมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะภาพการถลกหนังหัวเพื่อนชายของเขายังติดตาตรึงใจให้เขาหนาวสะท้านจนถึงยามนี้...

ลูซี่นักฆ่าสาวที่มีฝีมือระดับพระกาฬหาตัวจับยากแต่ต้องมาข้ามมิติไปในยุคโบราญที่อยู่ในช่วงภัยแล้ง ภัยแล้งก็ต้องหนีไหนจะโจรป่าที่ค่อยดักปล้นอีก เธอจะสามามรสพาครอบครัวผ่านภัยแล้งไปได้ยังไง

ในวันที่สวี่ซินรู้ตัวว่าย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้ง เรื่องราวต่าง ๆ ที่เลวร้าย สามีที่ตายเพราะตนเอง และมารดาที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้จะไม่ปล่อยให้คนที่รักนางต้องตายอีก

หลังจากที่ฟ้าผ่าใส่ร่างบางในวันนั้นทำให้เด็กสาวน่ารักอย่างแก้วชีวิตเปลี่ยน​ รวมทั้งหนูนาเพื่อนสนิทด้วย