กล้าหาญ

เมื่อโชคชะตานำพาให้ "ภาคิน" และ "พิมพ์ดาว" บังเอิญพบกัน จากคนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อนสนิท ความผูกพันค่อย ๆ ก่อตัวเป็นความรัก แต่เมื่อทั้งคู่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน กลับพบกับความจริงที่ทำให้พิมพ์ดาวต้องหนีจากภาคินไป “น้องสาวนายคือคนที่ชั้นเกลียดที่สุด ชั้นไม่มีวันลืมสิ่งที่น้องสาวนายทำไว้กับพี่ชายชั้นหรอก!”

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”

ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานการเมืองกับแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ทั้งที่นางมีความรักกับโม่อวิ๋นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน แต่ถูกบิดากีดกัน นางจำต้องถูกส่งไปแต่งงานยังเมืองชายแดน แม่ทัพเซี่ยไม่อาจวางใจในตัวนางได้ จวบจนเมื่อโม่อวิ๋นต้องร่วมมือกับเขาไขคดีระหว่างแคว้นเพื่อหาตัวคนบงการให้เกิดสงคราม หวังคิดยึดห้าดินแดน ทำให้แม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินกับโม่อวิ๋นศัตรูหัวใจต้องหันมาจับมือกันต่อต้านศัตรู ระหว่างความรักหนึ่งที่นางมีสัญญารัก กับ อีกผู้หนึ่งที่นางจำต้องร่วมชีวิต นางจึงเลือกศักดิ์ศรีมากกว่าความสุขส่วนตัว สุดท้ายสงครามยังต้องเกิด พวกเขาต้องละทิ้งความรู้สึกเพื่อปวงประชา จุดจบจะเป็นเช่นไรร่วมฝ่าฟันไปกับพวกเขาได้ ใน บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

รัศมีนักฆ่าสาวต้องมาอยู่ในร่างหญิงอัปลักษณ์ชื่อเซี่ยเจียวหง เมื่อสามีที่หายไปกลับต้องโทษติดคุกเพราะถูกใส่ร้าย ลูกก็ต้องเลี้ยงพ่อแม่สามีก็ต้องดู เธอมีเพียงสองมือและความสามารถเดิม เธอจะทำยังไงดี

“กอดฉัน ซัลมาน กอดฉัน ทำให้ฉันสุขสม ลืมทุกอย่าง” คำขอของเธอคงทำให้บางอย่างในร่างกายของซัลมานขาดผึง เขาสูดลมหายใจเข้ายาว ครางกระหึ่ม กอบแก้มก้นเธอจับเขย่ากดลงมา “อ่า ซัลมาน” เธอได้ยินเขาพึมพำบางอย่าง ภาษาเก่าแก่ที่เธอไม่เข้าใจ ทว่ามันไพเราะงดงามในความรู้สึก ชีพจรเธอโลดแรงจนกระแทกชายโครง เจ็บแปลบและหอบถี่ ภายในชะง่อนถ้ำมืดสลัว ม่านน้ำตกยังกระแทกรดลงโขดหิน ดั่งเรือนร่างเธอในเวลานี้ที่โยกคลอนสั่นไหว สอดร่องรักรับท่อนลำใหญ่ ช่องสวาทหดตัวบีบรัดกระตุกจนสั่นสะท้าน ร่างทั้งร่างเธอหดเกร็ง “ซัลมาน” เธอซบหน้าหาเขา ทิ้งตัวเองให้เป็นฝ่ายถูกจับขย่ม “ขอบฟ้า” เขาสูดปากรัดร่างเธอแน่น จมตัวเองในถ้ำสวาทรัดรึง ดึงเส้นผมเธอเปิดลำคอ ปาดเรียวลิ้นเลียดุนเนื้อนิ่ม กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักจนทะลักทลายภายในช่องสวาท เปล่งเสียงคำรามติดผิวเนื้อ ให้น้ำอุ่นสุขซ่านพวยพุ่งในร่องรักหยาดรินไหลทุกหยด ให้ความรู้สึกสุขสมจนซ่านกระจายไปทั่วร่างไร้การควบคุม “อืม ขอบฟ้า” เขาพ่นลมหายใจข้างซอกคอยามที่ระเบิดจุดสุดยอด หวามไหวขีดสุด ท้วมท้นทุกประสาทสัมผัส ขอบฟ้า...

แม่ทัพหนุ่มหนิงเฟยอวี้ถึงคราวต้องแต่งภรรยา สะใภ้ที่ท่านแม่ของเขาเลือกมานั้นเห็นว่าเป็นสตรีที่เหมาะสมจะเป็นภรรยาและมารดาที่ดีในอนาคต เป็นคุณหนูในห้องหอผู้เพียบพร้อม แต่ไฉนเมื่อแต่งไป (แค่คืนเข้าหอก็รู้) แล้วกับรู้สึกว่าคำว่าเรียบร้อยอ่อนหวานนั้นช่างห่างไกลจากนางยิ่งนัก ที่เหมาะกับนางควรจะเป็นซุกซนทะเล้นซะมากกว่า คำว่าเรียบร้อยอ่อนหวานนั้นช่างห่างไกลนัก แต่ความขี้อ่อนขี้ประจบกับทำได้ดีทีเดียว

ในวันที่สวี่ซินรู้ตัวว่าย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้ง เรื่องราวต่าง ๆ ที่เลวร้าย สามีที่ตายเพราะตนเอง และมารดาที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้จะไม่ปล่อยให้คนที่รักนางต้องตายอีก

ลูซี่นักฆ่าสาวที่มีฝีมือระดับพระกาฬหาตัวจับยากแต่ต้องมาข้ามมิติไปในยุคโบราญที่อยู่ในช่วงภัยแล้ง ภัยแล้งก็ต้องหนีไหนจะโจรป่าที่ค่อยดักปล้นอีก เธอจะสามามรสพาครอบครัวผ่านภัยแล้งไปได้ยังไง

เสี่ยวหลิงนักเขียนนิยายที่เพิ่งจะเขียนเรื่องใหม่ได้ไม่กี่ตอนต้องมาตายเพราะพักผ่อนน้อย อดหลับอดนอน เพื่อจะเขียนนิยายเรื่องใหม่ ไม่ใช่บ้าพลังหรอกนะ แต่เธอเป็นคนมีค่าอย่างไรละ ค่ารถ ค้าบ้าน ค่ากิน ยังไม่รวมต้องส่งให้กับทางบ้าน แถมเธอยังส่งเสียน้องเรียนอีกด้วย เมื่อตายแล้วคนเราต้องลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงเข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเองล่ะ ใช่แล้ว!! เสี่ยวหลิงเข้ามาอยู่ในนิยายที่เขียนของตัวเองที่เพิ่งเขียนได้ไม่กี่ตอน แล้วแบบนี้เนื้อเรื่องยังเป็นไปอย่างที่เธอวางไว้หรือเปล่า หลี่เหมย นางร้ายในนิยาย เดิมทีเธอมีนิสัยหยิ่งยโสขี้อิจฉาและชอบกลั่นแกล้งสหายตนเอง (นางเอกในนิยาย) แต่เมื่อเสี่ยวหลิงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอไม่อยากมีชะตาเหมือนเนื้อเรื่องที่วางไว้จึงเปลี่ยนตัวเองใหม่ แต่ไม่ทิ้งนิสัยเดิมที่กล้าได้กล้าเสีย ไม่ยอมคน จะร้ายเฉพาะกับคนที่ร้ายกับเธอเท่านั้น!!

ฉางเล่อ...ลืมตาขึ้นมาหลังความตายที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว นางพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของ หร่วนฉางเล่อ ประมุขตระกูลหร่วนผู้มากรักหลายใจ ทั้งยังได้รับขนานนามว่าเป็นสตรีแพศยาอันดับหนึ่งของเมืองฉางอัน ...จากหญิงสาวยุคปัจจุบัน ...เข้าไปอยู่ร่างประมุขคนงามที่ทั้งเด็ดขาดและโหดเหี้ยม นอกจากจะต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง นางยังต้องเล่นละครเป็นหร่วนฉางเล่อที่ตนไม่เคยรู้จัก ความลับมากมายของตระกูลหร่วน อำนาจเบื้องหลังที่ทำให้ผู้คนชวนอกสั่นขวัญแขวน ยังมีสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอยางจับผิดนั่นอีก!!! ยังดีที่นางมีช่วงพักกาย ...พักใจ ...พักสายตา สวรรค์...ผู้งานดีทั้งนั้นเลย!! คุณชายตระกูลนั้นก็น่ามอง ประมุขผู้นั้นก็หล่อเหลา ยิ่งเป็นบุรุษตระกูลเว่ยก็ยิ่งน่าดึงดูด โดยเฉพาะ...เว่ยหรงเหยียน คุณชายสามตระกูลเว่ย บุรุษที่ไม่เคยอยู่ในสายตาผู้ใดคนนั้น!!!