การเดินทางข้ามเวลา の小説・ストーリー

แต่เห็นได้ชัดว่าอาหูไม่เข้าใจ นางกะพริบดวงตาเครื่องหมายคำถามกับอาเสอไม่หยุด อาเสอจึงได้แต่บอกง่าย ๆ ว่า “สรุปแล้ว เรือนหลังนี้เชื่อมต่อกับสองมิติเวลา ถ้าเจ้าเดินออกประตูทางขวาก็คือแคว้นต้าโจวที่เจ้าคุ้นเคยแล้วอย่างไรเล่า”

คืนนั้น งานเทศกาลฤดูหนาวในเมืองหลวงเต็มไปด้วยแสงจากโคมไฟนับพัน ดวงที่รายล้อมไปทั่วทั้งงาน ร้านค้าและการแสดงมากมาย ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามา ส่วนหนึ่งก็มีสำนักยุทธ์ที่ยังไม่ได้เดินทางกลับเพราะถือโอกาสนี้เที่ยวงานเทศกาลในเมืองหลวงบางส่วน ปีนี้จึงดูคึกคักมากกว่าป กติ “เจ้าอยากปล่อยโคมหรือไม่” “หม่อมฉันไม่เคยปล่อยโคมมาก่อนเลยเพคะ” “เจ้าท่องไปทั่วหล้าแต่ไม่เคยเที่ยวงานเทศกาลเช่นนี้งั้นหรือ”

แต่เขาก็มีความสุขกับการเป็นคนไร้ประโยชน์แบบนี้ ไหนๆ ก็เดินทางข้ามเวลามาแล้ว หากไม่หาความสุขก็คงเสียโอกาสไปเปล่าๆ

เธอหันมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง การข้ามมิติมาอยู่ที่นี่เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ง่าย ๆ เทคโนโลยีสมัยนี้และเครื่องมือต่าง ๆ ก็ไม่อำนวย ยิ่งวัสดุต่าง ๆ ที่ต้องใช้ในการผลิตเครื่องข้ามเวลาอย่างกราฟีน[1] ก็ยังไม่ถูกค้นพบ ถึงมีความรู้มากมายก็คงไม่สามารถทำเครื่องได ้สำเร็จอยู่ดี

“ก็น้องน่ะสิ เด็กในบ้านบอกว่าเมื่อคืน น้องกลับบ้านมาตอนตีสอง เหลวไหลจนอาทนไม่ไหวแล้วนะ” “ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณอา เมื่อคืนน้องไม่ได้ไปเหลวไหลที่ไหนกับใครหรอกครับ น้องออกไปกับผมเอง ผมพาน้องไปดูหนัง แล้วก็ไปนั่งฟังเพลงกันที่ไนต์คลับต่อจนดึก น้องลืมกระเป๋าเอาไว้ในรถผมด้วยนะครับ ผมตั้งใจว่าหลังเลิกงานจะเอาไปคืนให้” ปิติรีบอธิบาย “จริงเหรอ ปั้นไม่ได้โกหกช่วยยัยแก้มใช่ไหม?”

~ ฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ ข้ามเวลาเพื่อมารักกัน ข้ามคืนวันที่มีแต่ขวากหนามมาเพื่อเธอ ~

เธอเอ่ยขึ้นมาจากใจจริง "นายหญิงจงจำไว้ การใช้พลังของข้ามีข้อจำกัด ด้วยพลังของข้า สามารถทำให้ท่านสามารถทะลุมิติกลับมายังโลกปัจจุบันได้เพียง 5 วันเท่านั้น และท่านสามารถนำสิ่งของจากโลกปัจจุบันมายังยุคนี้ได้ แต่จงใช้พลังนี้อย่างชาญฉลาด มิฉะนั้นเจ้าอาจต้องเผชิญกับผล ลัพธ์ที่ไม่คาดคิด"

"ห่ะ ไทม์ ไทม์อะไรนะ " "ไทม์แมชชีน ของโดเรม่อนน่ะ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการเดินทางข้ามเวลาไง"

บทที่ 3 ข้ามมิติ ย้อนเวลา หลังจบจากช่วงเวลาที่ตุนของ ก็รอเวลาให้ระบบจัดระเบียบสิ่งของในมิติให้เรียบร้อยและรอว่ามีอะไรบ้าง จะได้เตรียมตัวในการข้ามมิติในขั้นตอนต่อไป ฉันผู้ที่ต้องเป็นคนรอ แต่ในหัวก็เริ่มคิดวางแผนการใช้ชีวิตว่าจะต้องทำยังไง พอให้เป็นแนวทางในการเอาตัวรอด ส่ว นภารกิจที่ทางระบบมอบให้ก็ค่อย ๆ เก็บทำไปเรื่อย ๆ ฉันพอมีวิชาความรู้ความสามารถติดตัวอยู่บ้าง มันคงไม่ยากสักเท่าไร แต่ทุกอย่างมันต้องมีแบบแผนถึงจะดี

ศรัณย์สวมหางเกงสามสวนสีน้ำตาลกับเสื้อฮาวายขาวลายดำ เขานั่งอยู่ในเรือพาดแขนยามไปตามที่นั่ง เจ้าหน้าที่ขับเรือพาไปเที่ยวชมเกาะต่างๆ ใช้เวลาเดินทางไปหนึ่งชั่วโมง เมื่อรอเรือจอดลงบนชายฝั่งเจ้าหน้าที่ปล่อยให้นักท่องเที่ยวให้อาหารลิงบนเกาะได้