อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

ค่ำคืนนั้น ทุกคนในครอบครัวหลินกำลังนั่งล้อมวงกันช่วยนับเงินรายได้จากทั้งสองสาขาอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะและเสียงหยอกล้อดังขึ้นเป็นระยะ ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวังในอนาคต ความแตกต่างที่ราวกับอยู่คนละโลกนี้คือบทพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดของสัจธรรม ผู้ท ี่หยิ่งทะนงและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ย่อมมีแต่จะนำพาตนเองไปสู่ความพินาศ ในขณะที่ผู้ที่อ่อนน้อมถ่อมตนและมุ่งมั่นทำความดี ย่อมได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์เสมอ

"ตะ... แต่ถึงกระนั้น! ความอดทนก็เป็นสมบัติของวิญญูชน! ท่านเอาแต่นอนกินแรงผู้อื่น จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้อย่างไร!" "ข้ามิได้กินแรง..." หลินซีเหยาเอนกายลงนอนบนตั่งอีกครา "ข้ากำลังสอนวิชา 'นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว' ให้อาหมิงต่างหาก... ดูสิ เขาเครียดขึงจากท่านมา เขาก็มาผ่อนคลายกับข้า จ ิตใจแจ่มใส พร้อมเรียนรู้... จริงหรือไม่อาหมิง?"

เธอตอบอย่างถ่อมตน ซูจิงเหิงยิ้มอย่างพอใจ “นอกจากความเก่งแล้ว ยังมีความกตัญญูและถ่อมตน... สมกับเป็นเพชรเม็ดงาม”

ไม่ว่าจะเป็นการให้เกียรติคนที่มีฐานะต่ำต้อยกว่า ทำตัวนอบน้อมยอมเป็นผู้น้อยคอยเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากสายสมรโดยไม่ใช่อำนาจ หรือฐานะตัวเองที่เหนือกว่าเข้าข่ม อีกทั้งยังได้เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจในการทำอะไรสักอย่างของเธอ เธอมีมุมสดใสร่าเริง มีมุมอ่อนโยน มีรอยยิ้มและเสียงหั วเราะเหมือนผู้หญิงทั่วไป

เหวินลิ่งอี๋ยืดแผ่นหลังตั้งตรง แล้วเริ่มท่องจำ น้ำเสียงของนางชัดเจนและราบเรียบมั่นคง เอื้อนเอ่ยออกมาทีละถ้อยทีละคำ ท่ามกลางสายลมที่หนาวเหน็บ จากบท “อ่อนน้อมถ่อมตน” เรื่อยไปจนถึงบท “มีใจรักเดียว” และต่อด้วยบท “คุณธรรม” จากคำสอนฝ่ายใน... หัวเข่าของนางแปรเปลี่ยนจากความ เจ็บปวดรวดร้าวกลายเป็นชาหนึบ ริมฝีปากหนาวเหน็บจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ทว่าแผ่นหลังกลับยังคงเหยียดตรงอยู่อย่างนั้นไม่ยอมงอ

คูเปอร์เรียกเสียงอ่อน “อย่าเรียกชื่อเหมือนทุกอย่างระหว่างเราเหมือนเดิมได้ไหม นายก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว นายควรจะพอและหยุดสักทีนะ แค่นี้ฉันก็เกลียดจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว” คนพูดหารู้ใจตัวเองไม่ว่าสิ่งที่พูดนั้นตรงกันข้ามกับความรู้สึกข้างในลึก ๆ

หงอวี้ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด “ท่าทางสุขุม พูดจาสุภาพแต่ไม่ยอมอ่อนข้อเกินไป ถือว่าเป็นคนที่มีของอยู่ในตัว ไว้ฝึกฝนอีกหน่อยน่าจะใช้การได้ดีเจ้าค่ะ”

่เคยเห็นความสำนึกในบุญคุณแม้แต่น้อย ความรู้จักพอ ความอบอุ่นอ่อนหวานสักนิดก็ไม่เคยมองเห็นข้า เห็นเพียงการวางแผน เปรียบเทียบ และเย็นชา ยังมีความทุ่มเทก่อร่างสร้างความถ่อมตนที่จอมปลอมก็แค่นี้ แล้วข้าจะยังสามารถบริสุทธิ์ไร้เดียงสาต่อไปได้อย่างไร? ข้าจำเป็นที่จะต้องบอกตัวเ องให้ยอมรับว่าข้าจะต้องมีความทะเยอทะยาน ข้าจะต้องคอยเสาะแสวงหา ข้าจะต้องจิตใจเหี้ยมโหด หลายปีมานี้ข้าจึงทุ่มเทออกไป"

น่าเสียดาย คนบางคนเมื่อเห็นอีกฝ่ายให้เกียรติตัวเองก็ไม่สนใจ พวกเขาไม่เข้าใจว่าอะไรที่เรียกว่าความใจเย็นและคุณสมบัติเนื้อแท้ รู้จักแต่รังแกผู้อ่อนแอ

พุทธเปี่ยมด้วยเมตตา ผู้มีความกรุณาย่อมมีพุทธสถิตอยู่ในใจ. ในตอนที่รองเจ้ากรมคลังขาอ่อนจนกำลังจะคุกเข่าลงไปนั่นเอง เสียงที่สามารถเรียกได้ว่าสงบนิ่งก็ดังมาจากเบื้องบน “ทำใหม่”