อ่อนน้อมถ่อมตน Mga Nobela at Kwento

เหวินลิ่งอี๋ยืดแผ่นหลังตั้งตรง แล้วเริ่มท่องจำ น้ำเสียงของนางชัดเจนและราบเรียบมั่นคง เอื้อนเอ่ยออกมาทีละถ้อยทีละคำ ท่ามกลางสายลมที่หนาวเหน็บ จากบท “อ่อนน้อมถ่อมตน” เรื่อยไปจนถึงบท “มีใจรักเดียว” และต่อด้วยบท “คุณธรรม” จากคำสอนฝ่ายใน... หัวเข่าของนางแปรเปลี่ยนจากความ เจ็บปวดรวดร้าวกลายเป็นชาหนึบ ริมฝีปากหนาวเหน็บจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ทว่าแผ่นหลังกลับยังคงเหยียดตรงอยู่อย่างนั้นไม่ยอมงอ

แม้เสียงจะเบา แต่ความหมายของการเตือนกลับชัดเจนมาก หลี่ว์เผิงเทียนรู้สึกตื่นทันที รู้สึกว่าตนเสียมารยาท จึงรีบทำความเคารพ “ข้าน้อยขอคารวะใต้เท้า คารวะฮูหยิน” เขาโค้งตัวลงต่ำมาก แสดงท่าทีที่อ่อนน้อม

คูเปอร์เรียกเสียงอ่อน “อย่าเรียกชื่อเหมือนทุกอย่างระหว่างเราเหมือนเดิมได้ไหม นายก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว นายควรจะพอและหยุดสักทีนะ แค่นี้ฉันก็เกลียดจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว” คนพูดหารู้ใจตัวเองไม่ว่าสิ่งที่พูดนั้นตรงกันข้ามกับความรู้สึกข้างในลึก ๆ

หงอวี้ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด “ท่าทางสุขุม พูดจาสุภาพแต่ไม่ยอมอ่อนข้อเกินไป ถือว่าเป็นคนที่มีของอยู่ในตัว ไว้ฝึกฝนอีกหน่อยน่าจะใช้การได้ดีเจ้าค่ะ”

เสียเอง “เอ่อ...คุณครับ…คุณ” “ไปที่ชอบ ๆ เด๋อคะ หนูจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลถวายสังฆทานไปให้ นะโมนะสะ..อ่า..อะไรหว่า อัตตาหิอัตโนนาโธ”

จื่ออันยิ้มเขิน ครูฟ่านยืนพิงผนังไม้ หัวเราะเบา ๆ ในใจ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจดบางอย่าง จื่ออันไม่ใช่แค่ฉลาด แต่เขาเป็นคนถ่อมตัว รู้จักฟัง และมุ่งมั่นอย่างแท้จริง "พักก่อน ๆ" เถ้าแก่ก้วนโบกมือเรียก "ไปกินน้ำขิงร้อนกันก่อน เดี๋ยวหน้ามืดไปจะไม่ได้ เรียนรู้กันต่อ"

เขาพูดหน้าตาย “แหม...อย่าขยี้สิ คนเราเปลี่ยนความคิดกันได้ ชั่วพริบตาเดียวนี่แหละ” เพชรพร้อมอมยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก หยิบถาดอาหารคาวหวานและตะกร้าใส่ดอกไม้ที่เตรียมไว้ออกมาจากท้ายรถ “ท่านสอนเด็กๆ ในละแวกนี้เสมอว่าคนเราถ้ายึดมั่นอยู่ในศีลธรรม ละอายใจต่อบาป เราจะทำผิดน้อยลงเพราะ ละอายใจตัวเอง”

่เคยเห็นความสำนึกในบุญคุณแม้แต่น้อย ความรู้จักพอ ความอบอุ่นอ่อนหวานสักนิดก็ไม่เคยมองเห็นข้า เห็นเพียงการวางแผน เปรียบเทียบ และเย็นชา ยังมีความทุ่มเทก่อร่างสร้างความถ่อมตนที่จอมปลอมก็แค่นี้ แล้วข้าจะยังสามารถบริสุทธิ์ไร้เดียงสาต่อไปได้อย่างไร? ข้าจำเป็นที่จะต้องบอกตัวเ องให้ยอมรับว่าข้าจะต้องมีความทะเยอทะยาน ข้าจะต้องคอยเสาะแสวงหา ข้าจะต้องจิตใจเหี้ยมโหด หลายปีมานี้ข้าจึงทุ่มเทออกไป"

น่าเสียดาย คนบางคนเมื่อเห็นอีกฝ่ายให้เกียรติตัวเองก็ไม่สนใจ พวกเขาไม่เข้าใจว่าอะไรที่เรียกว่าความใจเย็นและคุณสมบัติเนื้อแท้ รู้จักแต่รังแกผู้อ่อนแอ

พุทธเปี่ยมด้วยเมตตา ผู้มีความกรุณาย่อมมีพุทธสถิตอยู่ในใจ. ในตอนที่รองเจ้ากรมคลังขาอ่อนจนกำลังจะคุกเข่าลงไปนั่นเอง เสียงที่สามารถเรียกได้ว่าสงบนิ่งก็ดังมาจากเบื้องบน “ทำใหม่”