ข้ามมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายย้อนยุค Novels & Stories

ที่เพิ่งอ่านจบไป เพียงแต่จะทะลุมิติทั้งทีทำไมไม่ไปอยู่ในร่างของคนที่มีชีวิตดีๆ สักหน่อยกลับมาอยู่ในร่างของเฉินซิ่วลี่ ภรรยาของตัวร้ายของเรื่องได้กัน

“ฮ่าๆ เคยอ่านแต่นิยายของคนอื่น ที่ทะลุมิติไปเป็นนางเอกบ้าง นางร้ายบ้าง นี่ฉันทะลุเข้ามาเองเลยเหรอ โคตรดีเลยอะ” หญิงสาวหัวเราะอย่างชอบใจ แม้ตอนนี้เธอกำลังสิงอยู่ในร่างของนางร้าย ที่จะต้องตายในตอนจบของเรื่อง แต่เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด เธอเป็นคนเขียนเรื่องนี้เช ียวนะ เรื่องอะไรจะพาตัวเองเดินไปพบจุดจบแบบนั้นล่ะ เธอจะเปลี่ยนมันให้หมด ทั้งจุดจบที่น่าเศร้า ทั้งบทบาทของตัวละครอย่างฟางซิน

อยู่ดี ๆ นางก็ทะลุเข้ามาในนิยายย้อนยุคที่ยายของนางเขียนไว้ก่อนสิ้นใจ และไม่ใช่ในฐานะตัวเอกหรือนางร้าย แต่กลับเป็นเพียงตัวประกอบที่ถูกเอ่ยถึงสองครั้งในเรื่อง ได้ชื่อว่าเป็นอนุคนโปรดของตัวร้ายที่ตายอย่างไร้ค่าในตอนเกือบช่วงท้ายของเรื่อง มีนามว่าเซี่ยหนิงอัน นามเหมือนเหมือ นกันทุกตัวอักษรไม่พอ ใบหน้าก็ใช่ราวกับเป็นตัวคนเดียวกันแต่คนละกาลเวลาอย่างไรอย่างนั้น ทว่าหากไม่เพราะพอถามหลายอย่างจากคนรอบตัวแล้วก็คงไม่เชื่อว่าตนกำลังอยู่ในนิยายเช่นนี้

แล้วความคิดหนึ่งก็แววเข้ามาในหัวสมอง “คิดออกแล้ว” หยุนชีเข้าไปในมิติ เพราะยุคสมัยนี้ไม่มีกล่อมโฟมแบบยุคสมัยปัจจุบัน ในห้วงของมิติจึงมีกล่องกระดาษแข็ง ที่ทำมาจากกระดาษลัง พับเป็นกล่องสี่เหลี่ยม มีเชือกร้อยทำเป็นหูหิ้วนำออกมาใช้แทน

ยายจึงได้เปลี่ยนแปลงไป ข้อได้เปรียบของคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายอย่างเช่นการสามารถคาดเดาเนื้อเรื่องได้นางย่อมไม่มี ระบบติดตัวเหมือนคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องอื่นๆ นางก็ไม่มี เมื่อคิดได้เช่นนี้ซูเยว่อิงก็อยากตะโกนถ้อยคำหยาบคายออกมากับสิ่งที่ตนเองต้องเผชิญ ยามนี้ส ิ่งที่นางสามารถใช้งานได้ก็คือตัวร้ายของเรื่องอย่างหยางจื่อโม่แล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ขยับกายลุกขึ้นแล้วเอ่ยออกไปในทันที

เหตุการณ์หลายอย่างเริ่มผิดเพี้ยนไปจากนิยายต้นฉบับไกลโข ที่แน่ ๆ ในนิยายนางร้ายอย่างเฉินกุ้ยชิงไม่เคยมีโอกาสได้แต่งเข้าจวนอ๋องอวี้หนิงด้วยซ้ำ หรือเพราะการทะลุมิติมาของนางจึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป? แต่นางก็ไม่ได้ทำสิ่งใดเลยนะ บทบาทที่ได้รับก็เป็นเพียงตัวประกอบจืดจ าง ผู้ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่กินก็นอน ราวกับปลาเค็มที่ไร้ความหมาย ไม่เคยคิดยื่นมือเข้าไปพัวพันกับผู้ใด ทว่าสิ่งที่เยี่ยนหนิงเย่จะคาดไม่ถึงคือตัวนางเองไม่ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเล่มเดิมที่เคยอ่าน แต่เป็นเรื่องราวการย้อนเวลาของตัวร้ายที่ซ้อนเข้ามาในนิยายทะลุมิติอีกที

หนิงเยียนพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด “นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัดๆ สวรรค์ฉันทำผิดอะไร!?...ถึงต้องมาอยู่ในยุคอดอยากแบบนี้! แล้วทำไมไม่มีระบบหรือของวิเศษเหมือนในนิยายที่เคยอ่านเลยล่ะ” นางคร่ำครวญเบาๆ อย่างน้อยถ้ามีระบบหรือคลังมิติส่วนตัว นางก็คงไม่ต้องมาทนหิวโห ยแบบนี้

พกกลมกลึง โอ้โหแม่เจ้า คนอะไรเย้ายวนขนาดนี้ อื้อหือ โดยเฉพาะหน้าอกแม่คงรักมากสินะถึงให้มาเยอะแยะขนาดนี้ “ใช่จริงหรอ เหลือเชื่อ เป็นไปได้ยังไง เรื่องพวกนี้มีแต่ในนิยายจะเป็นจริงขึ้นมาได้อย่างไร” โอ้วไม่นะ ฮุ่ยหมิงได้แต่คร่ำครวญในใจ นางทะลุมิติมาเป็นใครไม่เ ป็นดันมาเป็นนางร้ายผู้โง่เง่าไม่รักดีที่พึ่งก่นด่าไป ฮือออ เวรกรรมมันติดจรวดจริงๆ แค่ด่าเองนะ ทำไมฉันต้องมาเป็นยัยโง่เง่าไม่รักดีที่ตายตอนจบด้วยเนี่ย

ทั้งหมดคือเรื่องจริงหาใช่นิยาย และในอดีตชาติตัวเธอคือ แก้วกัลยา วันหนึ่งในภพชาติที่แล้ว ซึ่งไม่มีในเนื้อหาในนิยายก็วาบขึ้นมา

ฟางเซี่ยนเซี่ยนทำท่าจะร้องไห้โฮ ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่ว่าหญิงสาวหวาดกลัวเขา เพียงแต่คิดว่าตอนนี้ตนกำลังกลายมาเป็นผู้หญิงหลงยุค เดิมทีเคยอ่านเจอแต่ในนิยาย ใครจะรู้ว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วจริง ๆ “ฮื่อ…นี่เราทะลุมิติมาเหรอเนี่ย แต่ว่าจะต้องมาเป็นเมียโจรเนี่ยนะ ปก ติเขาทะลุมาก็เป็นนางเอกหรือไม่ก็นางร้ายกลายเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงเป็นเมียโจรไปได้ ฮื่อ…”