ข้ามมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายย้อนยุค Mga Nobela at Kwento

ซ้ำร้ายยังได้เป็นนางร้ายในนิยายที่จะถูกตัวร้ายทรยศหักหลังและฆ่าตายอย่างน่าอนาจในอีกหนึ่งเดือนนับจากนี้อีก! "โอ้พระเจ้า จะให้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายทั้งทีทำไมต้องให้มาอยู่ในร่างที่ใกล้ตายแบบนี้ด้วยเจ้าคะ?"

จากเหตุการณ์เหลือเชื่อที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นีรชาได้เข้ามาอยู่ในร่างของ พราวดาว นางร้ายในนิยายของตัวเองโดยที่เธอยังไม่รู้ชะตากรรม ย้อนกลับไปยังมิติที่นีรชาอยู่ก่อนที่ฝนจะตกเธอแต่งนิยายค้างไว้ ถึงตอนที่นางร้ายขับรถตามพระเอกไปจนไปสู่อุบัติเหตุไม่คาดฝัน

เธอรีบเข้าไปหาเขาไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงแต่แท้ที่จริงหวาดกลัวจนตัวสั่น ‘นี่ไม่ใช่เวลาให้เธอมาหวาดกลัวนะโม่หยางอัน ชายที่อยู่ตรงหน้าคือพระเอกนิยายเรื่องที่เธอกำลังอ่าน แถมตอนนี้ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของซ่งชิงชิงนางเอกที่น่าสงสารอีกต่างหาก เฮอะ! ฉันต้องหาทางรอดจ

ที่เคยสาปแช่งให้พวกเธอทั้งสองคนไม่ได้ตายดี ลู่หยวนซีเอ่ยขึ้นในใจ และเธอไม่มีทางเล่าแน่ว่าตนเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ทะลุมิติเข้าไปในหนังสือนิยายเหมือนกัน ปล่อยให้มู่หยุนถิงคิดว่าเป็นคนอื่นดีแล้วจะได้ไม่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก หนึ่งเดือนผ่านไปลู่หยวนซีได้รับหนังส

เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขา เพราะยามนี้เธอกำลังจมอยู่ในความคิดที่สับสนและวุ่นวาย นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้จริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นยัยผู้หญิงร้ายกาจ บ้าราคะ เป็นลาสบอสของเรื่องนี้ไปได้ล่ะโว้ย นี่มันฝันร้ายชัดๆ!

ฝากเรื่องที่ 2 ในเซตเดียวกันนะคะ ชื่อเรื่อง เมื่อเจนzทะลุมิติไปเป็นนางร้ายแสนชัง เกริ่น . เมื่อเด็กเจนz ทะลุมิติมาในนิยายแปลจีนโบราณที่ตนเองหยิบมาอ่านเรื่องแรกในชีวิต

พอสติเริ่มกลับมาทำให้เเธอเริ่มคิดถึงบางสิ่ง ที่อาจจะเป็นทางออกให้กับสถานการณ์นี้ “หรือว่าฉันทะลุมมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย เลยได้มิตินี้มาด้วย” หญิงสาวพูดคนเดียว ก่อนจะนั่งลงบนลังไม้ลังหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาลงเพื่อได้ครุ่นคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเธอกลับหลับไปเสียน ี่

ที่เพิ่งอ่านจบไป เพียงแต่จะทะลุมิติทั้งทีทำไมไม่ไปอยู่ในร่างของคนที่มีชีวิตดีๆ สักหน่อยกลับมาอยู่ในร่างของเฉินซิ่วลี่ ภรรยาของตัวร้ายของเรื่องได้กัน

“ฮ่าๆ เคยอ่านแต่นิยายของคนอื่น ที่ทะลุมิติไปเป็นนางเอกบ้าง นางร้ายบ้าง นี่ฉันทะลุเข้ามาเองเลยเหรอ โคตรดีเลยอะ” หญิงสาวหัวเราะอย่างชอบใจ แม้ตอนนี้เธอกำลังสิงอยู่ในร่างของนางร้าย ที่จะต้องตายในตอนจบของเรื่อง แต่เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด เธอเป็นคนเขียนเรื่องนี้เช ียวนะ เรื่องอะไรจะพาตัวเองเดินไปพบจุดจบแบบนั้นล่ะ เธอจะเปลี่ยนมันให้หมด ทั้งจุดจบที่น่าเศร้า ทั้งบทบาทของตัวละครอย่างฟางซิน

ซูหว่านหนิงกล่าวเรียบ ๆ “เจ้าจะกลัวอะไร” ชุ่ยเอ๋อพูดไม่ออก หลิวมามาหน้าซีดลงเช่นกัน เสิ่นอวี้โหรวซึ่งเงียบมานานมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาซับซ้อน นางเริ่มรู้แล้วว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การที่ซูหว่านหนิงกล้าขึ้น แต่เป็นการที่นางเริ่มรู้จักคิด หญิงสาวคนเดิมถูกย ั่วให้โกรธง่าย ร้องไห้ง่าย และเมื่อถูกใส่ร้ายก็มักพยายามแก้ตัวอย่างลนลาน จนยิ่งทำให้คนอื่นไม่เชื่อ