ความรักทรมาน Mga Nobela at Kwento

แพ้ใจตัวเอง ความรักสำหรับจันทร์สุดาคล้ายยาพิษ รู้ว่ากินแล้ววายชีวา ทุกข์ทรมานกายใจ แต่ยินดีกินมัน ตัวเองจึงถูกพิษความรักเล่นงาน

เธอยอมแลกทุกอย่างได้เพราะคำว่ารักคำเดียว แม้สิ่งที่ได้กลับมาคือความเจ็บปวดแสนสาหัสก็ตาม เมื่อบทรักจบลง สิ่งเดียวที่เขาหลงเหลือให้ฟ้างามคือความโศกเศร้าอาดูร น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มขาว หัวใจร้าวระบมพอ ๆ กับทุกส่วนของเรือนร่างที่เขาจับต้อง ในขณะที่ความหม่นหมองคืบ คลานเข้ามากัดกินจิตใจอย่างเชื่องช้า

ทั้งลองสะกดจิต ลองรับยากล่อมประสาท หรือลองใช้ธรรมชาติบำบัด แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนแพทย์ไปซักกี่คนตลอดสามปีที่ผ่านมา อาการเหล่านี้ก็ยังไม่หายขาดไปเสียที จนกระทั่งวันที่เขาได้พบกับจิตแพทย์ท่านหนึ่งในไทย ซึ่งเสนอให้เขาลองใช้ 'ความรักบำบัด' ให้เขาได้ลองยอมรับและเปิดใจกับใครส ักคน

EPISODE 03 หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาล จนมาถึงตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วสองปี! ตอนนี้ฉันก็อายุสิบเอ็ดปีแล้ว ฉันยังอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นและก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับมามี๊ทุกอย่าง โดยมีข้อแม้แค่อย่างเดียวคือ ฉัน ‘ต้องรัก’ พี่เคนให้มากที่สุด พอฉันถามมามี๊ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ ท ่านก็จะยิ้มอบอุ่นกลับมาทุกครั้ง แล้วบอกกับฉันเสียงนุ่มว่า ‘เมื่อหนูแพรโตแล้วหนูจะเข้าใจทุกอย่าง’

เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉัน เสียงของเขาหยาบกระด้าง “ช่วงนี้ฉันมักจะฝันว่าเราแต่งงานกัน แต่ฉันกลับทรยศเธอ ไปชอบซูจิ่นเยว่ และทำร้ายเธอ แล้วเรายัง... สูญเสียลูกไปหนึ่งคนด้วย” สีหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากขาวซีด พร้อมกับจ้องมาที่ฉัน “ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันใช่ไหม？” ฉันม องเขา

เฉินหลี่เชี่ยนคลี่รอยยิ้มกับแผ่นอกกว้าง กอดกระชับเรือนร่างแข็งแกร่งถ่ายทอดความอบอุ่นให้กันและกัน นางรู้ว่าการให้อภัยคือการเดินทางอย่างหนึ่ง และนางไม่สามารถเร่งรีบได้ แต่ลึกๆ แล้ว นางเชื่อในพลังแห่งความรักที่จะเยียวยาได้แม้กระทั่งหัวใจที่แตกสลาย การเดินทางแห่งการรักษาแผลใจของกันแล ะกันด้วยเวลา ความอดทน และความมุ่งมั่น การเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคนคนเดิม ใช่จะเป็นสิ่งที่แย่เสมอไป เมื่อทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน พวกเขาหวังว่าจะสร้างความรักที่แข็งแกร่งกว่าที่เคย

ควรมรู้สึกที่มันเจ็บปวด หัวใจดวงน้อยๆเหมือนกำลังโดนบีบรัด มันยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ทำไมความรักมันทำให้ฉันทรมานขนาดนี้. “มันไปแล้ว” ผ่านไปสักพัก พี่หมอก็เดินมาบอกฉัน พร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ฉันเหมือนเดิม

​บทเรียนจากโลกสมมติ: รักที่ไร้พรมแดน ​ปรินทร์ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากของโบตั๋น แม้เธอจะสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นของผิวหนัง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แสนซาบซ่านของกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ​“เจ้าจงใช้ชีวิตเพื่อเป็นพย านให้แก่พี่เถิดพิมมา เขียนเรื่องราวของเราให้คนโลกนี้ได้รู้ว่า... ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงเลือดเนื้อและลมหายใจ แต่มันคือการหลอมรวมของเจตจำนงที่มั่นคงเหนือสิ่งอื่นใด”

เขาหลับตาลง ความทรงจำอันเลวร้ายยังคงชัดเจน "หลังจากวันนั้น... ฉันเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปไหน เป็นเวลากว่า 1 ปี... ฉันเหมือนตายทั้งเป็น ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์และความรู้สึกผิด จนกระทั่ง... เธอก้าวเข้ามา ชบา" เขาลืมตาขึ้น มองดวงตาใสกระจกของค นตรงหน้าด้วยความรักที่ล้นเหลือ "เธอคือคนเดียวที่ทำให้ฉันกลับมามีชีวิตชีวา ทำให้ฉันกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง เธอคือคนที่เยียวยาหัวใจที่แตกสลายของฉัน... ฉันรักเธอ ชบา รักมากจนไม่มีคำบรรยาย และฉันคิดว่าความทุกข์ทั้งหมดมันจบลงแล้ว... จนกระทั่งวันที่ 'ดาว' ปรากฏตัวขึ้น"

อดัม “ ส่วนคุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว คุณกลัวไม่มีคนใช้ คนที่คอยทำเรื่องชั่วร้ายให้คุณ ก็เท่านั้นคุณก็เลยตามล่าตามล้างทุกคนที่มายุ่งกับฉัน “ ซอนญ่าระเบิดอารมณ์ออกมา เธอพูดสิ่งที่อัดอั้นตันใจที่มีกับชายหนุ่ม อดัมเมื่อได้ยินแบบนั้นเขารู้ว่ามันไม่จริงเขารักเธอจากใจจริง ใช่เมื่อ ก่อนเขาคิดว่าเธอเป็นของตายแต่ก็อย่างที่บอกจนกระทั้งวันที่เขารู้ว่าเธอจะแต่งงานกับเจ้าพ่อมังกรหยก แก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเอเซีย เขาถึงรู้ว่าเขารักเธอและก็ทำบางอย่างผิดพลาดไป