ความรักทรมาน Mga Nobela at Kwento

“หลับหรอไง “ คนถูกกอดถามขึ้นมา แล้วประคองหน้าคนที่หลับตาเอาไว้ มองใบหน้าที่แสนรักที่ทำให้เธอใจอ่อน ยอมไปหมดทุกอย่าง “อยากกอดชมไว้ตลอดเลย “ เค้าไม่ได้พูดเพราะเมา แต่พูดเพราะเรื่องจริง ชมพูเป็นเหมือนกำลังใจ เป็นคนที่ทำให้ความเครียดจากการเรียน ความเหนื่อยล้าจากการทำงาน หายไป หมด ขอแค่มีผู้หญิงคนนี้ก็พอแล้ว

แก่นกายพองขยายมีน้ำฉ่ำเยิ้มออกมา ถูกนำมาถูไถกับช่องทางรัก เพื่อให้อวัยวะทั้งสองได้สัมผัสซึ่งกันและกัน เอวหนาโยกเคล้าคลึงสัมผัสตรงจุดอ่อนไหว ก่อนจะกดลงไปที่ช่องทางรักอย่างนุ่มนวล ” พี่ตรัยขา “เสียงหวานร้องออกมา เพื่อคลายอารมณ์ ตรัยคุณแน่นิ่งมองคนใต้ร่างด้วยสายตาแส นรัก

มันสวยมาก กลีบกุหลาบชมพูระเรื่อถูกปิดสนิท บ่งบอกว่าเธอนั้นไม่เคยผ่านชายใด แต่มีรอยแดงเล็กน้อย คงเป็นเพราะเขาทำกับเธอเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา น้ำรักของเธอปริ่มออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่ายาออกฤทธิ์หนักมาก ถ้าเขาไม่ช่วยเธอคงทรมานเป็นแน่ “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” เจคอบตัดสิน ใจทวนคำถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ ว่าเธอยังมีสติอยู่ “อาเจของหนู” “จำเรื่องราววันนี้ไว้ให้ดี แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”

เธอหัวเราะน้อย ๆ "เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เรามาเริ่มต้นใหม่นะ" หากคิดว่ารักคือความเข้าใจ...ผมไม่เคยเข้าใจได้เลย ผมไม่รู้ตัวว่ารักเธอตั้งแต่ตอนไหน...แต่มารู้อีกทีก็ขาดเธอไปไม่ได้แล้ว สำหรับความรักของผม มันช่างยากเย็นแสนเข็ญและใช้เวลาค่อนข้างนานนับสิบปี

น้ำตารื้น “ข้าขอขอบคุณน้ำใจของท่านแม่ทัพ ที่มีความปรารถนาดีให้กับข้าเสมอมา ข้าขอรับความรู้สึกนี้ไว้เจ้าค่ะ”

ผมพึมพำออกมาในความมืด น้ำเสียงสั่นเครือระคนขื่นขม “ปั้นเอ๊ย... ขอบใจสวรรค์จริง ๆ ที่ทำให้เอ็งเป็นคนดีขนาดนี้” ป้าแต๋มยื่นมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลามาลูบหัวผมอย่างเอ็นดู สัมผัสอ่อนโยนนั้นแผ่วเบาราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในอดีตให้หายดี “ก็เพราะได้ป้าคอยสั่งสอนไงล่ ะครับ...”

โรสถาม “รักสิ ฉันรักของฉันมาตั้งนานจะให้เลิกรักง่ายๆก็ทำไม่ได้หรอก แต่ต่อให้รักขนาดไหนแต่ความอดทนของคนเรามันก็มีจำกัด ฉันก็แค่ทนต่อไปไม่ไหวแล้วแค่นั่นเอง” สิอธิบาย

แกร่งที่จาห์มาล์มี ความอดทนอดกลั้นต่อความเจ็บปวด บาดแผลภายนอกที่สามารถรักษาหาย แต่บาดแผลภายในใจนั้นยากที่จะรักษา...ริฎวานรู้ดีว่าเพื่อนนั้นเจ็บขั้วหัวใจแค่ไหน จากคนหนึ่งกลายเป็นอีกคนหนึ่งใช้เพียงเวลาไม่นานในการเปลี่ยนแปลง อิทธิพลความรักแรงยิ่งกว่าพายุฝนกระห น่ำ เมื่อบอบช้ำจากคนที่รักแรงแค้นก็มีมาก จนยากที่จะหักห้ามได้ แผลสดที่กลายเป็นแผลเป็น แม้จะไม่เจ็บแสบแต่ก็ยังคงที่รอยแผลนั้นไว้

สั้นๆ คำเดียว “ให้เวลา การกระทำเป็นตัวยืนยันว่าอาสนใจหนู และตอนนี้อยากแน่ใจว่าเป็นความรัก...ผู้ชายคนหนึ่งที่เคยรัก เคยหลงมากมายและถูกทรยศ ผู้ชายคนที่เคยมองความรักเป็นความเลวร้าย แต่วันนี้ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าความรักสวยงามที่พร้อมจะเปิดรับใครอีกสักคนเข้ามา” “ฉันคิดว่าฉันร ักเขา” คำสารภาพของกิตติมากับเพื่อนอีกสองคน รอยยิ้มเปิดกว้าง “ถึงเขาแก่แล้ว...ใชไหม เคยได้ยินเพลงนี้...”

ร้ายพ่ายรัก 74 (สามเดือนผ่านไป) "My last salutations are to them who knew me imperfect and loved me" "นมัสการสุดท้าย ขอมอบแด่ผู้ซึ่งรู้ว่าข้าบกพร่อง แต่ก็รัก" (ข้อความจาก รพินทรนาถ ฐากูร จากกวีนิพนธ์ หิ่งห้อย)