ความรักทรมาน Mga Nobela at Kwento

ท่อนเนื้อที่แข็งตึงบ่งบอกให้รู้ว่าเขาทรมานและเริ่มจะอดทนไม่ไหว จึงนอนคร่อมทับร่างบางแล้วกดกึ่งกลางลำตัวเข้าไปเนินเนื้อของสาวเจ้าถูไถบดเบียดเสียดสีไปมา เขามองประสานสายตากับเธอนัยน์ตาสีนิลของเขาสื่อความหมายว่ารักเธอมากและยังรักเธอออยู่ ซึ่งแต้มเหมือนจะรับรู้ย กแขนเรียวขึ้นกอดคอแล้วดึงใบหน้าคมคายลงมาหาและมอบจุมพิตแสนหวานให้ชายที่ตนเคยรัก ความรู้สึกเก่าเริ่มวนเวียนกลับมาอีกครั้ง "อย่าทรมานตนเองเลยหนาพี่ ข้ารักพี่ ต่อจากนี้ไปเราจักอยู่ด้วยกันแลมีลูกด้วยกัน" "เอ็ง…พูดจริงรึ” "จริงจ๊ะ"

ได้โปรดเธอมองมาที่ฉัน เธอจะรู้คำตอบที่เธออยากรู้ ในรอยยิ้มฉันมีคำว่า Say Yes Say Yes แม้ต้องเสียน้ำตา ในบางครั้ง ฉันก็ไม่เป็นไร จะยังรักแค่เธอเท่านั้นไม่ไปไหน love is true I need you อยากบอกสักคำให้เธอนั้นได้ฟัง คำว่ารักของฉันไง baby baby baby boy love is true"

ไม่นานเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงบุษบามินตราก็ดังกังวานขึ้น เป็นคำกลอนที่ถูกผู้เป็นยายเคี่ยวเข็ญให้ท่องทุกวันตั้งแต่จำความได้จนจำได้ขึ้นใจ แล้วว่าอนิจจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

ขณะเดียวกันก็ลอบมองสำรวจกระทง ที่เขาเพิ่งซื้อมาไปด้วย กระทงสำหรับคู่รักที่อยู่ในมือเขาถูกทำมาจากท่อนกล้วยทั่วไป ทว่าความพิเศษอยู่ตรงดอกไม้ที่ใช้ตกแต่งด้านใน ดอกบานไม่รู้โรยสื่อถึงความรักที่มั่นคงยั่งยืนและไม่จืดจาง ดอกเบญจมาศสีขาวสื่อถึงความบริสุทธิ์ ความซื่ อสัตย์และการให้เกียรติ ส่วนดอกเบญจมาศสีเหลืองสื่อถึงความสุข ความโชคดี และความสดใส

“พี่ไม่เคยรังเกียจขวัญเลยสักนิดไม่ว่าอีกหน่อยขวัญจะหน้าตาเป็นยังไงจะมีแผลเป็นอีกกี่ที่บนร่างกาย เพราะพี่รักขวัญแล้วแผลนั้นมันก็ทำให้พี่ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์อย่างทุกวันนี้ มันเป็นบาดแผลที่น่าภูมิใจมากกว่าน่ารังเกียจนะครับ” แล้วเขาก็ทำให้เธอยอมเปิดบาดแผลบริเวณท้องน้อยให้เขา ดู รัญภาคย์แตะไปบนรอยนูนนั้นอย่างเบามือเขาอยากบรรเทาความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอได้รับ เขาไม่รังเกียจรอยนั้นเลยสักนิดเขาพรมจูบไปบนรอยนูนแดง ขวัญพิชชามองการกระทำของชายหนุ่มแล้วเธอก็ร้องไห้ที่เห็นว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธออย่างที่เธอกังวลมาตลอด “พี่รักขวัญมากนะ”

เธอย้อนแววตากระหยิ่ม ครั้นนึกถึงบทรักของชายหนุ่มหลังจากที่โรมรันกันมาเกือบทั้งคืน เธอก็ได้แต่บอกตัวเองว่า เธอยังไม่อยากเสียเขาไปในตอนนี้เด็ดขาด. “คุณมันร้าย” พายุจิกตาค่อนขอด เพราะคำพูดของขวัญข้าวเมื่อคืน ทำให้เขาตกหลุมและขาดความยับยั้งชั่งใจ... ‘ทำไมมาดื่มคนเดียวล่ะ คะ เอ๊ะ หรือว่าไม่มีใครคบ หรือฝีมือตก...’

ร่างอรชรอดหันหลังกลับมาหาบุรุษที่นางรักเสียไม่ได้ หว่านถิงอดกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจจนริมฝีปากสั่นระริกอย่างน่าสงสาร “ข้ารักท่านมาก รักตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ข้าทนเก็บเอาไว้นานมากจนข้าถึงวัยปักปิ่นจนถึงตอนนี้มันกี่ปีผ่านมาแล้วข้าก็ขี้เกียจจำเพราะข้าดันจำแต่สิ่งดีๆ ที่ท่าน เคยมอบให้แก่ข้า แต่สุดท้ายคนที่ทำข้าเจ็บที่สุดมันคือท่านพี่เทียนเฉิง หากสักวันข้าหายไปท่านจะคิดถึงข้าบ้างหรือไม่”

เขาแตะจูบที่ริมฝีปากนุ่มสลับกับการพูด “โรคแบบนี้ข้ารู้วิธีรักษา เจ้าเชื่อใจให้ข้ารักษาหรือไม่” “ถ้าอย่างนั้นก็รีบรักษาข้าเถิด ข้าร้อนรุ่มไปทั้งตัวแล้วตอนนี้” “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จงทำตัวให้สบาย อย่าขัดใจข้า รู้สึกอยากทำอะไรก็ทำออกมาไม่ต้องเก็บกลั้นไว้ ข้าจะช่วยถ่ายเทความรุ่ มร้อนออกจากตัวเจ้าให้เร็วที่สุด ไม่เกินสองเค่อเจ้าจะรู้สึกโล่งสบายเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เชียวแหละ”

กาลเวลาที่หมุนเวียนไปดูเหมือนจะช่วยชะล้างร่องรอยน้ำตาจากคืนอันขมขื่นนั้นให้จางลงไปบ้าง แต่สำหรับพลอยชมพู ความเจ็บปวดไม่ได้หายไปไหน แต่มันกลับซึมลึกกลายเป็นตะกอนหน่วงหนักอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ความรักของปรินทร์ยังคงมั่นคงและหวานชื่นจนใครต่อใครในร้านศิรินทราสปาต่างพ ากันอิจฉา ทุกเช้าเขาจะส่งข้อความมาให้กำลังใจ และทุกเย็นเขาก็มารอรับเธอที่หน้าร้านเพื่อไปส่งที่บ้านอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง

‘ความรักใช้หัวใจครับดาว ไม่ได้ใช้เวลา’ จูบของทะเลทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น จูบที่เหมือนกับครั้งแรกที่เราได้จูบกันเมื่อนานมาแล้ว จูบในตอนที่เขายังรักฉัน เราสองคนคลายริมฝีปากออกจากกัน “ทะเลเคยบอกว่าความรักใช้หัวใจ ไม่ใช่เวลา ให้โอกาสดาวได้ไหม” ฉันอ้อนวอนเขา ความเส ียใจที่เขาเคยได้รับ ฉันจะชดใช้ด้วยความสุขที่เขาจะได้รับจนลืมทุกสิ่งที่เขาเคยทุกข์ทรมาน