ความรักทรมาน Mga Nobela at Kwento

Chapter 66 “อา...พี่ท็อปขา อย่าทรมาน...อย่าทรมานรัมภาเลย ได้โปรด” เพียงรัมภาร้องขอให้คนที่เธอรักช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมานนี้ เธอปรารถนาจะให้สิ่งที่เคลื่อนไหวในช่องทางรัก เป็นกายชายแข็งแรงเต็มแก่ ต้องการความมันที่ครบเครื่อง ต้องการความสยิวเสียวแบบถึงอกถึงใจ ต้องการรับความสุขที่ซาบ ซ่านถึงทรวงใน

แก้มหวานเอ่ยออกไปพลางหันมามองหน้าขุนศึก โดยที่ขุนศึกเองก็จ้องหน้าแก้มหวานนิ่งสายตาตกใจอย่างไม่คิดว่าคนที่ทำลายธุรกิจครอบครัวของตัวเองสุดท้ายจะกลับมากู้ธุรกิจครอบครับให้เขาอีกครั้ง "ฉันแค่อยากรู้จักกับการให้อภัย......พระพุทธเจ้ามักพูดสอนเสมอว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ทำได ้ยาก....แต่ถ้าเราทำได้....ชีวิตของเราจะพบเจอแต่ความสุขและจะรู้สึกมีความสุขทั้งกายและใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมา"เธอพูดพร้อมกับยิ้มอ่อนมาด้วยสีหน้าของคนที่กำลังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ที่บ่งบอกว่าเธอกำลังมีความสุข มีความสุขจริงๆ

เธอรู้แล้ว ว่าทำไม ความรัก มันทำให้คน เปลี่ยนไป เธอรู้เพราะ เธอ ได้พบเค้า ผู้ชายที่เข้ามา สั่นคลอน โลกทั้งใบ เพียง แค่ สบตา ร่างกายบอบบาง กรี้ดร้องออกมา เมื่อเค้า พาเธอไปถึงจุดสุดยอด มือหนาอ่อนนุ่ม บีบเคล้นหน้าอก อวบอิ่ม เอวหนาโยกลงมา อย่างไม่ปรานี การเมคเลิฟ ที่เร่าร้อ นรุนแรง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นเชื้อพันธุ์ ที่ส่งเข้ามา ในร่างกายที่แสนบริสุทธิ์

่ากันที่อำเภอ "แล้วหนูจะไม่เสียใจหรือไงหนูรักตาอิฐไม่ใช่เหรอ" "ค่ะนารักคุณอิฐรักมากตลอดและนาไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รักคุณอิฐ" มันคือเรื่องจริงคือความจริงที่ไม่ว่าคุณอิฐจะทำร้ายฉันให้เจ็บปวดแค่ไหนฉันก็ยังรักเขาไม่เคยเปลี่ยนแต่ความรักของฉันมันเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ฉันรู ้มาตลอดฉันรู้ว่าสักวันเรื่องของฉันกับคุณอิฐยังไงก็ต้องจบลง แต่ขอเป็นฉันได้ไหมที่เป็นคนเดินจากไปเอง

ห้องโรม "เธอจะกลับมาสนใจฉันเหมือนเดิมไม่ได้หรอ...เด็กดีของฉัน!" โรมนอนมองรูปในจอไอแพดของเขา ก่อนจะแนบมันลงมาบนอกแกร่ง ความรักที่เขาเคยมีคู่กับกับความสุขมันหายไปกลายเป็นความเศร้าที่ไม่อาจย้อนคืน เพียงเพราะความไว้ใจ

ทรมานเธอตลอด ความทรมานแสนรัญจวนใจ จนเธอตกอยู่ในภวังค์แห่งแรงปรารถนาแสนเร่าร้อน เมื่อความทรมานแสนหวานถูกปลดปล่อยออกมา เขาก็โอบอุ้มเธอมายังโซฟาตัวยาวกลางวอล์กอินคลอเซต จากนั้นเขาก็สร้างความทรมานให้เธอต่อด้วยการส่งตัวตนของเขาเข้ามาในกายเธอ หญิงสาวร้องค รางไม่หยุด

แต่ยิ่งใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนในวันวาน พลันค่อย ๆ แจ่มชัดในความรู้สึก แต่ความเกลียดความแค้นก็ยังฝังลึกอยู่ทุกอณูรูขุมขน ************************************************ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค ยิ่งยากเย็นยิ่งโหยหา ยิ่งห้ามใจยิ่งหวั่นไหน และบางครั้งก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่เป ็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าพรมลิขิต หรือชีวิตกำลังชดใช้กรรมกันแน่

กของฉันต่อแม่วรางค์ยังคงเหมือนเดิม ฉันเจ็บปวดกับหลายชาติที่ผ่านมา ต้องมาพบว่าคนที่ฉันรัก ต้องไปแต่งงานอยู่กินกับชายอื่น แต่นั่นแหละ ถึงจะเสียใจขนาดไหน ฉันก็ต้องทำให้ตัวเองอยู่ให้ได้ เพราะถ้าฉันอยู่ไม่ได้ ยอมรับความจริงไม่ได้ ฉันก็จะทุกข์ทรมาน อาจกลายเป็นบ้าใบ้ไปตลอดชี วิต แต่ฉันใช้ธรรมะที่แอบศึกษาจากพระอาจารย์ ทำให้ฉันอยู่ได้ การที่ฉันอยู่ในศีลในธรรม ทำให้ฉันได้พบเธออีกครั้ง แม่วรางค์ ฉันขอบน้ำใจที่แม่ยังระลึกถึงฉัน มันทำให้ฉันรู้ว่า เธอก็เคยรักฉันไม่น้อยกว่าที่ฉันรักเธอ

โดยไม่มีข้อแม้ รัก...โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รัก...เพียงแค่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข เพียงเท่านี้ ‘รอยน้ำตา’ ก็จะค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นหัวใจรักที่เต็มไปด้วยความสุขไม่มีรอยน้ำตาอีกต่อไป...

คำพูดที่เหมือนคมมีดที่กรีดไปถึงขั้วหัวใจของมานิตา เธอเจ็บไปหมด เขาหลอกถามเธอเพื่อจะได้พูดจาเฉือดเฉือนให้เธอเจ็บแบบนี้ “เพ” “จำเอาไว้มิลค์กี้ ฉันไม่เคยรักเธอ และไม่คิดจะรักด้วย ที่ฉันเอาเธอมันก็แค่ความใคร่เท่านั้น และตอนนี้ก็ปรนเปรอให้ฉันแตกได้แล้ว” เพทายหันมา พลิกร่างน้อยให้นอนราบกับที่นอนอีกครั้งพร้อมกับมองใบหน้าหวานอย่างหยามเหยียดจนเธออยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็นอนนิ่งไม่ได้ต่อต้านอะไรเพทายอีกแล้ว เพราะหัวใจของเธอมันเจ็บปวดไปหมด เจ็บจนชา เจ็บจนไม่รู้ความรู้สึกเหล่านี้จะหายไปเมื่อไหร่