ความรักทรมาน Novels & Stories

เขาจัดการกระตุกผ้าขนหนูที่พันเอาไว้รอบเอวออกทันที แก่นกายของเขามันมีน้ำปริ่มออกมา พร้อมจะพ่นน้ำรักใส่เธอตลอดเวลา เขายิ้มให้กับตัวเอง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนร่างกายของเขาก็ต้องการเพียงแค่เธอ เจคอบตัดสินใจจับแก่นกายสอดเข้าไปที่ร่องรักของเธอ แต่มันกลับเข้าไปได้เพียงแค่นิดเดียว “เจ็บ อาเจ เอาออกไปนะ”

เธอหัวเราะน้อย ๆ "เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เรามาเริ่มต้นใหม่นะ" หากคิดว่ารักคือความเข้าใจ...ผมไม่เคยเข้าใจได้เลย ผมไม่รู้ตัวว่ารักเธอตั้งแต่ตอนไหน...แต่มารู้อีกทีก็ขาดเธอไปไม่ได้แล้ว สำหรับความรักของผม มันช่างยากเย็นแสนเข็ญและใช้เวลาค่อนข้างนานนับสิบปี

น้ำตารื้น “ข้าขอขอบคุณน้ำใจของท่านแม่ทัพ ที่มีความปรารถนาดีให้กับข้าเสมอมา ข้าขอรับความรู้สึกนี้ไว้เจ้าค่ะ”

ผมพึมพำออกมาในความมืด น้ำเสียงสั่นเครือระคนขื่นขม “ปั้นเอ๊ย... ขอบใจสวรรค์จริง ๆ ที่ทำให้เอ็งเป็นคนดีขนาดนี้” ป้าแต๋มยื่นมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลามาลูบหัวผมอย่างเอ็นดู สัมผัสอ่อนโยนนั้นแผ่วเบาราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในอดีตให้หายดี “ก็เพราะได้ป้าคอยสั่งสอนไงล่ ะครับ...”

โรสถาม “รักสิ ฉันรักของฉันมาตั้งนานจะให้เลิกรักง่ายๆก็ทำไม่ได้หรอก แต่ต่อให้รักขนาดไหนแต่ความอดทนของคนเรามันก็มีจำกัด ฉันก็แค่ทนต่อไปไม่ไหวแล้วแค่นั่นเอง” สิอธิบาย

แกร่งที่จาห์มาล์มี ความอดทนอดกลั้นต่อความเจ็บปวด บาดแผลภายนอกที่สามารถรักษาหาย แต่บาดแผลภายในใจนั้นยากที่จะรักษา...ริฎวานรู้ดีว่าเพื่อนนั้นเจ็บขั้วหัวใจแค่ไหน จากคนหนึ่งกลายเป็นอีกคนหนึ่งใช้เพียงเวลาไม่นานในการเปลี่ยนแปลง อิทธิพลความรักแรงยิ่งกว่าพายุฝนกระห น่ำ เมื่อบอบช้ำจากคนที่รักแรงแค้นก็มีมาก จนยากที่จะหักห้ามได้ แผลสดที่กลายเป็นแผลเป็น แม้จะไม่เจ็บแสบแต่ก็ยังคงที่รอยแผลนั้นไว้

สั้นๆ คำเดียว “ให้เวลา การกระทำเป็นตัวยืนยันว่าอาสนใจหนู และตอนนี้อยากแน่ใจว่าเป็นความรัก...ผู้ชายคนหนึ่งที่เคยรัก เคยหลงมากมายและถูกทรยศ ผู้ชายคนที่เคยมองความรักเป็นความเลวร้าย แต่วันนี้ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าความรักสวยงามที่พร้อมจะเปิดรับใครอีกสักคนเข้ามา” “ฉันคิดว่าฉันร ักเขา” คำสารภาพของกิตติมากับเพื่อนอีกสองคน รอยยิ้มเปิดกว้าง “ถึงเขาแก่แล้ว...ใชไหม เคยได้ยินเพลงนี้...”

ร้ายพ่ายรัก 74 (สามเดือนผ่านไป) "My last salutations are to them who knew me imperfect and loved me" "นมัสการสุดท้าย ขอมอบแด่ผู้ซึ่งรู้ว่าข้าบกพร่อง แต่ก็รัก" (ข้อความจาก รพินทรนาถ ฐากูร จากกวีนิพนธ์ หิ่งห้อย)

Chapter 66 “อา...พี่ท็อปขา อย่าทรมาน...อย่าทรมานรัมภาเลย ได้โปรด” เพียงรัมภาร้องขอให้คนที่เธอรักช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมานนี้ เธอปรารถนาจะให้สิ่งที่เคลื่อนไหวในช่องทางรัก เป็นกายชายแข็งแรงเต็มแก่ ต้องการความมันที่ครบเครื่อง ต้องการความสยิวเสียวแบบถึงอกถึงใจ ต้องการรับความสุขที่ซาบ ซ่านถึงทรวงใน

แก้มหวานเอ่ยออกไปพลางหันมามองหน้าขุนศึก โดยที่ขุนศึกเองก็จ้องหน้าแก้มหวานนิ่งสายตาตกใจอย่างไม่คิดว่าคนที่ทำลายธุรกิจครอบครัวของตัวเองสุดท้ายจะกลับมากู้ธุรกิจครอบครับให้เขาอีกครั้ง "ฉันแค่อยากรู้จักกับการให้อภัย......พระพุทธเจ้ามักพูดสอนเสมอว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ทำได ้ยาก....แต่ถ้าเราทำได้....ชีวิตของเราจะพบเจอแต่ความสุขและจะรู้สึกมีความสุขทั้งกายและใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมา"เธอพูดพร้อมกับยิ้มอ่อนมาด้วยสีหน้าของคนที่กำลังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ที่บ่งบอกว่าเธอกำลังมีความสุข มีความสุขจริงๆ