ความรักทรมาน 소설 & 이야기

เธอรู้แล้ว ว่าทำไม ความรัก มันทำให้คน เปลี่ยนไป เธอรู้เพราะ เธอ ได้พบเค้า ผู้ชายที่เข้ามา สั่นคลอน โลกทั้งใบ เพียง แค่ สบตา ร่างกายบอบบาง กรี้ดร้องออกมา เมื่อเค้า พาเธอไปถึงจุดสุดยอด มือหนาอ่อนนุ่ม บีบเคล้นหน้าอก อวบอิ่ม เอวหนาโยกลงมา อย่างไม่ปรานี การเมคเลิฟ ที่เร่าร้อ นรุนแรง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นเชื้อพันธุ์ ที่ส่งเข้ามา ในร่างกายที่แสนบริสุทธิ์

่ากันที่อำเภอ "แล้วหนูจะไม่เสียใจหรือไงหนูรักตาอิฐไม่ใช่เหรอ" "ค่ะนารักคุณอิฐรักมากตลอดและนาไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รักคุณอิฐ" มันคือเรื่องจริงคือความจริงที่ไม่ว่าคุณอิฐจะทำร้ายฉันให้เจ็บปวดแค่ไหนฉันก็ยังรักเขาไม่เคยเปลี่ยนแต่ความรักของฉันมันเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ฉันรู ้มาตลอดฉันรู้ว่าสักวันเรื่องของฉันกับคุณอิฐยังไงก็ต้องจบลง แต่ขอเป็นฉันได้ไหมที่เป็นคนเดินจากไปเอง

แต่ยิ่งใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนในวันวาน พลันค่อย ๆ แจ่มชัดในความรู้สึก แต่ความเกลียดความแค้นก็ยังฝังลึกอยู่ทุกอณูรูขุมขน ************************************************ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค ยิ่งยากเย็นยิ่งโหยหา ยิ่งห้ามใจยิ่งหวั่นไหน และบางครั้งก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่เป ็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าพรมลิขิต หรือชีวิตกำลังชดใช้กรรมกันแน่

สายคมเขามองร่างบางตรงหน้าไม่กะพริบ มือเล็กยกขึ้นทาบลงหน้าอกแกร่งของเขา กระแสความอบอุ่นแล่นไหลวนที่อกด้ายซ้ายส่งผลให้ใจเต้นร้องโครมครามไม่หยุด “ฟอนต์ครับ” “ออกซิโทซิน ที่คนทั่วไปเรียกว่า.....Love Hormone” ‘สารแห่งความรัก’

กของฉันต่อแม่วรางค์ยังคงเหมือนเดิม ฉันเจ็บปวดกับหลายชาติที่ผ่านมา ต้องมาพบว่าคนที่ฉันรัก ต้องไปแต่งงานอยู่กินกับชายอื่น แต่นั่นแหละ ถึงจะเสียใจขนาดไหน ฉันก็ต้องทำให้ตัวเองอยู่ให้ได้ เพราะถ้าฉันอยู่ไม่ได้ ยอมรับความจริงไม่ได้ ฉันก็จะทุกข์ทรมาน อาจกลายเป็นบ้าใบ้ไปตลอดชี วิต แต่ฉันใช้ธรรมะที่แอบศึกษาจากพระอาจารย์ ทำให้ฉันอยู่ได้ การที่ฉันอยู่ในศีลในธรรม ทำให้ฉันได้พบเธออีกครั้ง แม่วรางค์ ฉันขอบน้ำใจที่แม่ยังระลึกถึงฉัน มันทำให้ฉันรู้ว่า เธอก็เคยรักฉันไม่น้อยกว่าที่ฉันรักเธอ

เหมันต์ผละอ้อมกอดออกเล็กน้อย มือหนาเอื้อมขึ้นมาประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้เช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนเบาๆ ขอบตาของเขาร้อนผ่าวและแดงก่ำ “หมดเวลาสัญญาทรมานเจ็ดเดือนแล้วลลิสา... นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป คุณต้องอยู่ข้างๆ ผม และรักผมไปต ลอดชีวิต”

โดยไม่มีข้อแม้ รัก...โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รัก...เพียงแค่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข เพียงเท่านี้ ‘รอยน้ำตา’ ก็จะค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นหัวใจรักที่เต็มไปด้วยความสุขไม่มีรอยน้ำตาอีกต่อไป...

คำพูดที่เหมือนคมมีดที่กรีดไปถึงขั้วหัวใจของมานิตา เธอเจ็บไปหมด เขาหลอกถามเธอเพื่อจะได้พูดจาเฉือดเฉือนให้เธอเจ็บแบบนี้ “เพ” “จำเอาไว้มิลค์กี้ ฉันไม่เคยรักเธอ และไม่คิดจะรักด้วย ที่ฉันเอาเธอมันก็แค่ความใคร่เท่านั้น และตอนนี้ก็ปรนเปรอให้ฉันแตกได้แล้ว” เพทายหันมา พลิกร่างน้อยให้นอนราบกับที่นอนอีกครั้งพร้อมกับมองใบหน้าหวานอย่างหยามเหยียดจนเธออยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็นอนนิ่งไม่ได้ต่อต้านอะไรเพทายอีกแล้ว เพราะหัวใจของเธอมันเจ็บปวดไปหมด เจ็บจนชา เจ็บจนไม่รู้ความรู้สึกเหล่านี้จะหายไปเมื่อไหร่

“ค่ะพี่อิสร์” ตอบเสร็จตาคู่สวยก็ปรือปรอยลงและหลับไปอย่างง่ายดาย ต่างจากเมื่อก่อนที่เธอมักจะนอนไม่ค่อยหลับและดำดิ่งอยู่แต่กับฝันร้าย มาบัดนี้เธอหายขาดจากอาการซึมเศร้าและโรคเครียดแล้ว ซึ่งสิ่งที่บำบัดได้ดีกว่ายาทุกชนิดบนโลกใบนี้ก็คือการให้อภัยและความรักของผู้ชายคนน ี้ คนที่เคยใจร้าย คนที่เคยทำร้าย แต่ก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอรักมาตลอด และตอนนี้เขาก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอเองก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารักมาตลอดเช่นกัน เขาดูแลและทำทุกๆ วันให้เธอกับลูกมีความสุขมากที่สุด แล้วเธอยังจะต้องการอะไรอีก ความรักอาจจะทำให้คนทุกข์

อกมาอีกครั้ง “ผมมันก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่เทวดาที่จะเดินดินกินข้าวแกงไม่เป็น และมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนมนุษย์ทั่วๆ ไปนั่นแหละ แค่ผมโชคดีที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง แต่ก็ใช่ว่าจะรักใครไม่เป็นนี่ ทำไมคุณไม่คิดบ้างว่าที่ผมเข้ามายุ่งวุ่นวายกับกานดาเพรา ะผมรักเธอ แล้วไอ้การที่ผมจะให้ของผู้หญิงที่ผมรักมันแปลกตรงไหน ผมอยากให้คนรักมีชีวิตที่สุขสบาย คุณเรียกมันว่าการเลี้ยงต้อยงั้นหรือ ผมว่าวิสัยทัศน์ของคุณแคบไปหน่อยนะคุณจรัญ”