Novel & Cerita เมียแลก

ารบกวนเรื่องเงินกับผมอีกผมถือว่าผมซื้อขาดแล้วนะราคามิตรภาพในฐานะเพื่อนเก่า ที่ยังเหลือความรักให้คุณบ้าง แต่ว่าลูกของคุณ ผมจะเอาไปฆ่าไปแกงยังไงก็เรื่องของผมนะ ผมมีสิทธิ์เป็นเจ้าของคนเดียวแล้ว ไม่รู้ว่า โตขึ้นมานี่ จะแรดเหมือนแม่มันอีกหรือเปล่า แต่ผมไม่สนใจหรอกเลี้ย

รอยยิ้มเหยียดแสยะเย้ย มองคู่รักโง่เง่าที่ทำตัวเหมือนไร้สมองตรงหน้า "และอีกอย่าง ของที่เจ้านำมาแลกไปนี่ คงแลกได้เพียงสิ่งนี้" เมิ่งโหรวยื่นมือไปแกะเอาลูกแก้วที่ประดับบนผนังอันหนึ่งออกมายื่นส่งมามี่ฮวา "นี่คือ.." "ความทรงจำของสามีเจ้า" ...ความทรงจำของซีจงจวินหรือ...

ปรัชญ์ทวงอย่างไม่จริงจัง เขาไม่ได้ต้องการอะไรอยู่แล้ว เพราะเขาได้ของขวัญที่ดีและมีค่ามากที่สุดในชีวิตซึ่งก็คือผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้นั่นเอง เขาจึงไม่ต้องการอะไรอีก อีกทั้งนับจากนี้ของสิ่งใดที่เป็นของเขาก็จะเป็นของธรินดาด้วยอยู่แล้ว “ไม่มีย่ะ ฉันยกให้ลูกสะใภ ้ฉันหมดแล้ว” “เอ...ชักอยากรู้แล้วสิว่าแม่ยกอะไรให้เมียผม” “ก็มรดกทุกอย่างที่เป็นส่วนของแกน่ะสิ”

แทนชื่อ “แหวะ” “ทำไม เลี่ยนไปเหรอ งั้นเอาคำนี้ “เมีย” ดีไหม” “พอเลยค่ะ แค่ชื่อก็พอแล้ว”

เมียสวมรอย บทที่ 5 "ฉันเจ็บนะ!" มือเรียวพยายามดึงมือของอีกฝ่ายที่กำแขนเธออยู่ให้ออก "ทีแรกฉันคิดว่าเธอเหมือนแม่..แต่ที่ไหนได้ร้ายกว่าแม่เยอะ"

แต่รวงข้าวเปลี่ยนเรื่อง ปริปากตะคอกไล่ให้พ้นจากบ้าน “ไม่ เมียฉันอยู่ไหน ฉันจะอยู่ที่นั่น” “เราไม่ได้เป็นไรกัน” “เหรอ เป็นเมียฉันแล้ว ไม่มีทางที่ฉันจะให้เธอเลิกเป็นได้หรอกนะ”

เธอถามพร้อมกับใจที่สั่นรัว ปรางแก้มร้อนผ่าว หากก็พยายามไม่แสดงอาการอะไรให้เขารู้ “เมียที่พี่หมายถึงก็คือเอย” สุดโปรดว่าต่อ แก้ตัวพร้อมทั้งแอบหยอด เขาเห็นว่าเธอมองแล้วรีบหลบตา จึงเกิดอาการร้อนตัวนิด ๆ กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด “เมียเก่าค่ะ ตอนนี้เอยเป็นแค่แม่ของปลื้ม”

จิรวัฒน์ก้มมองจานข้าวของตัวเองก่อนหันมามองจานที่อยู่ตรงหน้าของอีกคน มือหนาเลื่อนสลับจานของเขาและเธอในทันที “ของเธอจานนี้” เปลี่ยนจานที่เป็นข้าวผัดหมูมาให้แล้วก็เอาจานที่เป็นข้าวผัดทะเลของเธอไปแทน “แพ้ขึ้นมาเดี๋ยวเป็นเรื่อง” คำพูดที่ทำขวัญบูชาตาโต

คีรินทร์ย้ำคำราม เขารู้ดีว่านุ่นต้องการอะไร ทุกวันพระคีรินทร์ต้องจัดหา ร่างทรงมาให้นางพรายสิงสู่ เพื่อให้นางได้เสพสมรสสวาทผ่านร่างกายของมนุษย์ และนั่นคือข้อแลกเปลี่ยนที่เขาต้องยอม เพื่อแลกกับความร่ำรวยและอำนาจที่เขาได้มาราวกับปาฏิหาริย์

จางเทียนเฉิงประกาศเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน และเมื่อบ้านไหนที่มีการแลกเปลี่ยนเนื้อหมูแบบนี้ ก็จะใช้วิธีการคล้ายกันหมด “ดีนะแบบนี้ เพราะจะได้ไม่มีการเอาเปรียบใคร แค่ไม่ใช่การซื้อขายเท่านั้น ยิ่งหมูป่าเป็นสัตว์ที่หายาก แต่กลับได้กินโดยการเอาอาหารที่มีในบ้านมาแลกเปลี่ย น นับว่ายุติธรรมพอสมควร ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รีรอแล้ว ฉันจะกลับไปเอาอาหารมาแลกเปลี่ยนก่อนพวกเธอแบ่งไว้ให้ฉันด้วยล่ะ”