روايات وقصص ضمن ทรงพลัง

ในที่สุดท่านประมุขหุบเขาไป๋หรงก็มาถึงแล้ว เรื่องก็คงจะวุ่นวายพอสมควรทีเดียว ต่อจากนี้ก็คงจะไม่มีความสงบสุขอย่างแท้จริง เจียงจื่อเทา ร่างกายดูใหญ่โต น้ำเสียงขึงขังนัก ผู้ช่วยมือขวาของท่านประมุขใหญ่กล่าวขึ้นอย่างจงใจ เขาคิดจะจัดการคนพวกนั้นแทบจะอดทนไม่ไหวเสียแล้ว คน พวกนั้นเป็นใครกัน เหิมเกริมริอ่านคิดจะเป็นศัตรูกับเขาไป๋หรงเชียวรึ ชายคนนี้คือซ่งเหวิน โหดเหี้ยมไร้ที่ติ ทำงานไม่มีพลาดลุล่วงสำเร็จอย่างเฉียบขาด “ใครกันมันกล้ารังแกท่านประมุขน้อย พวกเราจะจัดการพวกมันให้เองขอรับ”

“ค่ะพี่ใหญ่ ฉันเข็ดแล้วจริง ๆ ค่ะ” การกินข้าวกับญาติจบลงอย่างไม่สวยงามนัก แต่ทุกคนก็ยอมรับสิ่งที่ประมุขของมามิยะตัดสินใจ เพราะต่างก็รู้ดีว่าบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งนี้เติบโตขึ้นมาก ล้วนมาจากความสามารถระดับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ของชายหนุ่มที่ชื่อไค เขาคือท่อน้ำเลี้ยงสำคั� �ที่สุดของบริษัท เป็นคนที่ทำให้หุ้นส่วนทุกคนยิ้มหน้าบานเวลารายงานผลกำไรประจำไตรมาส

คำพูนกำลังจะเถียง “สิอยู่กับทัพควยก็ต้องเฮ็ดตามคำสั่งพ่อ ไปหาที่ซ่อน” พูดจบนายฮ้อยคำแหงก็ร่ายคาถาใส่ มิ่งกับจ้อย มิ่งร้องคำรามราวกับเสือ และเข้าไปต่อสู้ด้วยท่าทางราวกับว่าเขากลายเป็นเสือไปแล้ว ส่วนจ้อยนั่นร้องเหมือนกับลิง และกระโดดโลดเต้นทำท่าเกาก่อนจะเข้าไปต่อสู้ ไปร ่งเสกหุ่นพยนต์เข้าต่อสู้กับพวกโจรเช่นกัน

งชิง ก่อนถึงวันครบรอบร้อยวันของคุณชายน้อยจวนแม่ทัพ ที่จวนแม่ทัพก็ได้แจกจ่ายเทียบเชิญตามธรรมเนียมให้กับเหล่าขุนนางรวมถึงฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮาด้วย งานนี้พวกเขาอยากอวดหลาน ๆ ว่าน่ารักน่าชังมากเพียงใด แน่นอนว่าครอบครัวของหนิงชิงเองก็จะมาเช่นเดียวกัน พวกเขาเ ตรียมของรับขวัญเด็ก ๆ เอาไว้ไม่น้อย ยิ่งกับหนิงกวานแล้ว เขาคิดค้นของเล่นสนุก ๆ ให้หลาน ๆ หลายอย่างเลยทีเดียวในช่วงก่อนหน้าที่จะถึงวันงานเลี้ยงครอบร้อยวัน

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

x o x o x o x o x o x เสร็จพิธีแล้วเสือกล้าก็เดินดุ่ม ๆ ออกมาด้วยความโมโหโกรธา นัยน์ตาคมวาวโรจน์เมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหา ดาบที่อยู่ในมือถูกกระชับให้แน่นยิ่งขึ้น หมายใจจะเด็ดหัวไอ้คนที่ชื่อผาให้ขาดอย่างที่ได้ตั้งใจไว้ “เสือกล้าจ๊ะ เจอจันทร์หรือยัง” “ข้าควรจะถาม เอ็งมากกว่า” “หมายความว่าอย่างไรเสือกล้า ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร”

พฤกษา:อย่าบอกนะมึง ปรัชญา:ชัวร์ ไอ้เวรนั่นร้ายจะตาย เวทย์:ว่าไงไอ้เพลิง อย่าบอกนะเรมิของมึงด้วย พฤกษา:อ่านไม่ตอบนะมึง ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนั งโป๊มั้ง

เขายิ้มตอบให้เฮียชลก่อนจะก้มมองอาหารจานโปรดของตนชนิดที่ว่าเอาปูอลาสก้าตัวล่ะหมื่นห้ามาแลกก็ไม่ยอม แต่ไหงวันนี้สีสันของมันถึงได้ดูจัดจ้านเป็นพิเศษสงสัยเฮียชลคงปรับสูตรกระมัง “แค่กๆ!” ทันทีที่ข้าวคำแรกเข้าปากอรรถกรณ์ก็แทบจะคายออกในทันทีถ้าไม่ติดว่าเฮียชลมองเขาอยู่เลยทำไ ด้แค่ฝืนกลืนมันลงไป ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยแต่มันเผ็ด! เผ็ดมากขนาดที่ข้าวคำเดียวเขาต้องดื่มน้ำตามเป็นขวดไม่รู้เฮียชลทำพริกคว่ำลงไปในกระทะหรืออย่างไรมันถึงได้เผ็ดขนาดนี้ แล้วอีกอย่างที่ไม่เหมือนทุกทีก็คือวันนี้ไม่มีน้ำซุปที่ปกติจะเสิร์ฟคู่กันกับข้าวตลอด

เขาพึมพำ “ออกเดินทางได้!” เสียงเจ้าหน้าที่ทางการตะโกนเร่ง จูเสวียนคุนโอบผู้เป็นฮูหยินเข้าสู้อ้อมแขน ให้นางพิงไหล่ของเขาจากนั้นลูบไหล่ของนางแผ่วเบา “เจ้าทำดีที่สุดแล้ว ความจริงเจ้าใจดีเกินไปด้วยซ้ำ”

เจนจิราถามขึ้น เมื่อทานตะวันเดินเข้ามาหาพลันทำหน้าเซ็งๆและเบื่อหน่าย “ทูนหัวอะไรกันล่ะ พวกบ้าอำนาจมากกว่า” “ยังไงเหรอ?” “ตะวันเบื่ออ่ะเจน คุณเขื่อนเขาเกลียดตะวัน คอยแกล้งตะวัน ชอบออกคำสั่งชอบบังคับตะวันทุกอย่างเลย ทำไมคนเกลียดกันถึงต้องทำร้ายกันและบังคับกันได้ขนาดนี้หรอเจน”