นักเลง Mga Nobela at Kwento

รันรานาค่อยๆลุกเดินเข้ามาใกล้ ในขณะที่เตตะวันกลับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ "ไม่รู้ว่ะ" สัตว์เอ้ย!! เป็นนักเลงมาทั้งชีวิต ต่อยตีกับคนมามากมายแต่กูมาแพ้ผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกเท่าหมากระเป๋านี่!

ชายหนุ่มยกไวน์ขึ้นจิบกลืนลงคออย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงใครบางคนที่อยู่อีกฝั่ง "ก็ครับ..เขาก็แค่..นักเลงหัวไม้" หน้าขาวเชิดนิ่งไม่ยี่หระกับสิ่งรอบตัวเสียงกลั้วยิ้มเยาะทำคนใต้ศาลากัดฟันกรอด

รักเกี๊ยวซ่า (･ิω･ิ)ノ ​ ณคินคนรักเมีย : รับสมัครคนเข้าสมาคมจำนวนมากอยู่คนเดียวเเล้วหลัวเหงา

“แกฟังฉันนะ เปล่าประโยชน์แม้ว่าแกจะคุกเข่าและร้องขอชีวิตตอนนี้!” นักเลงพูดอย่างหยิ่งผยอง พวกเขามีคนจำนวนมากกว่า เขาไม่เชื่อว่าจะจัดการผู้ชายคนเดียวไม่ได้ เพี๊ยะ!

ลืมบอก เลี่ยหยาง : อะไร? เยว่หลิง : ไก่ 2 ตัวนั่น แม่ไก่ของข้า ส่วนเจ้าคือไก่ตัวผู้ เลี่ยอยาง: ?

นักเลงคนนั้นถ่มน้ำลายลงพื้น “เงินแค่ไม่กี่อีแปะนั่นน่ะรึ! มันจะไปพอยาไส้พวกข้าได้อย่างไร! ในเมื่อไม่มีเงิน ก็ส่งของที่พวกเจ้าไปขโมยมามาแทนก็ได้!” “พวกเราไม่ได้ขโมย!” อาหมิงเถียงกลับเสียงแข็ง “ปากดีนักนะ!” นักเลงอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างรำคาญใจ มันปรี่เข้าไปผลักร่างเล็กๆ ข องอาหมิงจนล้มกลิ้งลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะเงื้อเท้าขึ้นหวังจะกระทืบซ้ำ

ชายหัวโล้นมองไปที่เย่เฟิงด้วยรอยยิ้มที่โอหัง"เจ้าหนู แกจะคุกเข่าลงเองหรือจะให้ลุงจัดการให้?" เขานั้นเป็นนักเลงใหญ่ในพื้นที่นี้ รังแกผู้ทั้งชายและแม้กระทั่งผู้หญิง อะไรที่ไม่ดีเขาก็จะไม่ทำ

เวินเหลียงครุ่นคิดไปพลางเดินหน้าต่อ มีนักเลงหนุ่มสองสามคนเดินรับหน้าเข้ามา สวมเสื้อผ้าตามกระแส ใส่สร้อยคอโซ่หนา แขนที่เผยออกมาด้านนอกมีแต่รอยสักเต็มไปหมด เมื่อเห็นเวินเหลียงเดินอยู่บนถนนคนเดียว แถมยังเป็นคนต่างชาติอีก นักเลงที่เป็นหัวหน้าก็ผุดเจตนาชั่วร้ายขึ้นมา เขาสบตา กับเพื่อนซ้ายขวา และไปขวางตรงหน้าเวินเหลียงเอาไว้ “คนสวย ไปเล่นกับพี่ชายไหมจ๊ะ?”

"แม่งมีกันตั้งกี่คนล่ะวะ นี่นักศึกษานะครับ ไม่ใช่นักมวย... ผมชื่อ เลออน อิทธิพัทธ์ ไม่ใช่ เลออน พยัคฆ์คำราม จะได้เตะก้านคอเรียงตัวได้น่ะ"

[น่าคิดถึงจัง ผมล่ะอยากให้คุณกลับมาคุมแก๊งเหมือนเมื่อก่อนมาก] เลออนรำพึงรำพัน “โตๆ กันแล้วนะ จะให้ไปเล่นเป็นนักเลงข้างถนนอีกรึไง” [นักเลงข้างถนนอะไรกัน! เราอัปเดตจากนักเลงเป็นมาเฟียแล้วนะ!] “จะอะไรก็ช่าง ฉันเรียกรวมตัวครั้งนี้เพราะมีเรื่องอย่างให้ช่วย”