นักเลง Mga Nobela at Kwento

ท่านกระซิบแต่น้ำเสียงเข้ม คเชนทร์จึงเหลือบมองแม่ยายสลับกัน ซึ่งท่านก็พยักหน้าให้กำลังใจ “ผมเป็นนักเลงครับ พูดเข้าหูไม่เก่ง พิธีรีตองก็ไม่มี” “นักเลงอย่างเธอชอบง่ายๆ เหรอ งั้นก็... อยากได้ก็เอาไป” สิ้นคำของท่านเท่านั้นแหละ จึงที่คเชนทร์ขึงตาใส่ท่าน ก็แปรเปลี่ยนเป็น ประหลาดใจ

เลโอไม่ตอบในทันที เขาเพียงเดินเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่ก้าว แค่กลิ่นเครื่องแกงก็พอเดาออกว่าเป็นเมนูอะไร “ แกงเขียวหวาน ” “ไม่รู้จะถูกปากพี่หรือเปล่า” “ขอชิมหน่อย” เขาเอ่ยสั้น ๆ

เมื่อพวกนักเลงได้ยินเสียงเฮียศึกตะโกนด่าต่างก็หยุดนิ่ง ในสายตาฉันกะคนพวกนี้ได้ประมาณ20กว่าคนได้ แต่เฮียศึกไม่คิดจะกลัวคนพวกนี้แม้แต่น้อย ลูกน้องของเฮียศึกก็รีบวิ่งมาอยู่ด้านหลังเฮียศึกกันหมดทุกคนบอกได้เลยว่าพร้อมบวกทุกเมื่อ “มึงเป็นใครว่ะ!หรือมึงจะลองกับกู” หนึ่งในคนพวกนั้นพูดออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมมองหน้าเฮียศึกอย่างเอาเรื่อง “นะนั้นมันเฮียศึกนักเลงเก่านี่หว่า เผ่นเถอะพวกเรา”

ท่านั้น “ไร้นามวันนี้แวะมาได้รึ” “มารบกวนลุงถังแล้ว” ‘ลุงถัง’ ใครๆ ก็เรียกท่านลุงถังสั้นๆ เพียงแค่นี้ก็เข้าใจว่าเขาคือเถ้าแก่โรงน้ำชาสุราแดงแห่งนี้ เขาชื่นชอบการเล่นหมากล้อมนัก แรกทีเดียวนางรู้เพียงว่าที่นี่มีคนมาประลองหมากล้อม แต่เมื่อนางได้รู้จักเถ้าแก่ก็ได้รับความเอ็นดูให ้มานั่งเล่นได้ เมื่อนางไม่เปิดเผยใบหน้าหรือชื่อแซ่ เถ้าแก่ก็เรียกนางว่า ‘ไร้นาม’ นางแค่เล่นสนุกๆ แต่บางครั้งเพื่อความสนุกย่อมต้องมีเดิมพัน ไม่เคยคิดว่าที่เทพมังกรดินสอนนางเล่นหมากล้อมในครั้งนั้น จะทำให้มีรายได้เล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้

**ซึ่งยุคนี้นักฆ่าที่โด่งดังที่สุดคือนักฆ่าจากค่ายสิบทิศ ทุกคนในประเทศจึงเรียกยุคนี้กันว่า ‘ยุคพยัคฆ์เถื่อน’ เพราะมาจากแก๊งนักฆ่าชื่อดังอย่าง ‘แก๊งพยัคฆ์เถื่อน’ นั่นเอง “อ้าว.. ยัยหนู จะไปไหนเหรอจ๊ะ ลุงเห็นหนูมาด้อมๆมองๆที่ท่าน้ำนี้หลายวันแล้วนะ เป็นอาทิตย์ได้ แล้วมั้งเนี่ย” “เอ่อ คือ.. หนูมารอเรือของคุณทัพเพลิงจ้ะคุณลุง”

คนที่กำลังถูกนินทา เหมือนรู้ตัว หันมามองสองสาวไทยอย่างไม่จริงจังนัก เขาหรี่ตามองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนทนากับกลุ่มเพื่อนสูทหรูของเขาต่อ “เขาชื่ออะไรนะ พ่อผัวแกเนี่ย” “มาคัส แบร์รุสโคนี่ แต่ฉันไม่สนิทหรอกนะ เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเอง เขาเดินทางตลอดน่ะ แบบนี้แหละ รวย แถมเม ียตาย เลยใช้ชีวิตฟู่ฟ่าสุด ๆ”

"หนูไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย หนูแค่อิจฉาค่ะ ดูไม่ออกเหรอค่ะ นี่ลองจับตาหนูดู ร้อนเป็นพันองศาเลยค่ะ " เมื่อได้ตุ๊กตามหมีตัวเล็กกว่าของพี่สาว น้ำขิงมีแง่งอนเล็กน้อย แต่นั่นเป็นสไตร์ของเธอเอง เธอแค่อยากหยอกอยากเล่นให้พอได้ขำเท่านั้นไม่ได้จริงอะไรนัก แต่คนที่ให้ของขวั� �กลับร้อนตัวเล็กน้อย

ใช่แล้ว อาชีพแท้จริงของนางในภพนี้ มิใช่เพียงพระชายา แต่นางคือเถ้าแก่เนี้ยหลิน เจ้าของร้านโลงศพ และผู้แต่งหน้าให้คนตายเป็นครั้งสุดท้าย ในโลกที่คนเป็นยังต้องดิ้นรนเพื่อมีชีวิต นางกลับหาเลี้ยงชีพจากผู้ที่ไร้ลมหายใจ และนั่นเอง คือหนทางเดียว ที่นางเลือก เพื่อซื้ออิสรภา พของตนเองคืนมาในวันข้างหน้า

นักเลงอีกคนตะโกนด้วยความตกใจ มันรีบถอยหลังหนีด้วยสัญชาตญาณ ทว่าพอก้าวถอยไปได้เพียงสองก้าวเท้าของมันก็พลาดท่าเหยียบเข้ากับหลุมพรางที่ขุดไว้ลึก ด้านล่างปูด้วยตะปูที่ทำจากไม้ไผ่เหลาจนแหลมคม อึ๊ก! อ๊ากกก! นักเลงคนที่สองล้มลงไปในหลุม เสียงไม้แหลมแทงทะลุเนื้อดังน่าส ยดสยอง มันไม่ได้ร้องเสียงดังเหมือนคนแรก แต่มันนอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเกินบรรยาย