روايات وقصص ضمن นักเลง

​อ้วก ​ณรินทร์พ่นของทุกสิ่งทีกินเข้าไปออกมาอีกรอบ โดยมีภาคพลที่ยอมทำหน้าที่คนดูแลทำหน้าขยะแขยงไปด้วยแต่ก็ดูแลเพื่อนไปด้วย ​ไอ้ณะมันอาการหนัก ​ก็สมควรอาการหนักแหละว้า... ​แฟนดันเปิดตัวแบบแกรนด์โอเพนนิ่ง ​โดนเกย์หลอกว่าเป็นชายแท้นี่ ​น่าจะเจ็บหนักเอาการ

น้ำรินกับสามชาย บทนำ ลุงเข้มพลังช้าง “อูยย...โอววว...มันส์ฉิบ...เมียจ๋า” ลำเอ็นใหญ่ยาวอวบอ้วนราวสิบเจ็ดนิ้วของชายแก่วัยห้าสิบปีราวกับงวงช้างมีชีวิต แท่งเนื้อสีน้ำตาลออกคล้ำกร้านกรำขรุหยาบมีขนขาวแซมดำรกรุงรังตรงส่วนโคน ซึ่งซ่อนซุกพวงเงาะลูกโตสีดำเอาไว้ ส่วนหั วของงวงนั้นเท่ากำหมัดเด็ก แดงเรื่อมันแผล่บผลุบโผล่ออกมาตามการสาวรูดของเปลือกหนังสีน้ำตาลคล้ำที่ห่อหุ้มดุ้นดุ เอ็นเขียวผุดรอบลำบ่งบอกถึงการกดเกร็งเสียดแน่นจากภายใน

งไปอีก หลังจากตกลงกันได้แล้วสองลุงหลานแบ่งหน้าที่กันทำไม่นานนักหนิงชิงก็วางกับดักทั้ง 10 อันเสร็จสิ้น นางยังไปช่วยนำเสือขึ้นมาด้านบนอีกด้วย คราวนี้นางไม่รู้ว่าจะขายได้เท่าไหร่ เพราะเสี่ยวเหยาเองก็ไม่รู้ราคาเสือเช่นเดียวกัน หนิงชิงกับท่านลุงเดินทางไปที่เมืองพร้อมกันเพราะหนิ งชิงอยากซื้อเสื้อผ้าให้กับทุกคนในบ้านบ้าง ตอนนี้น้อง ๆ ใส่เสื้อผ้าสั้นเต่อเกินไปแล้ว แถมท่านพ่อยังใส่แต่ชุดเดิมมาหลายครั้งแล้ว ในเมื่อตอนนี้นางมีเงินนางก็อยากให้ทุกคนอยู่สบายกว่าเดิม

พวกนักเลงละล่ำละลักเอ่ยถาม “ข้าคือเซี่ยหลินหวง นายหญิงแห่งหอการค้าเสวียนอู่” เซี่ยหลินหวงปรายสายตามองพวกมันราวกับเศษขยะไร้ราคาชิ้นหนึ่ง

น้ำเสียงทุ้มห้าวดังขึ้นเบื้องหลังนักเลงทั้งสอง มุมที่นางยืนอยู่ค่อนข้างสลัว บุรุษผู้นั้นจึงไม่ได้สังเกตใบหน้าของผู้ถูกรังแกชัดเจนนัก เขาลงมือแค่ไม่กี่กระบวนท่าก็ซัดนักเลงสองคนลงไปนอนหมอบปากคาบดินอยู่บนพื้นถนน ครั้นพวกมันวิ่งหนีไปแล้ว ฟ่านซิ่วอิงจึงได้กล่าวขอบ คุณ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แต่การออกกำลังกายในรถย่อมอุ่นกว่านั่งเฉยๆ นะ “ขี้โกง” ดารัณไม่เชื่อว่าแค่ให้ความอบอุ่น เพราะว่าสภาพที่ไม่เหลือเสื้อผ้าปิดบังกาย ก็บอกได้ดีแล้วจะเกิดอะไรต่อ ‘คนร้ายกาจ’

แม่ค้าขายผักพยักหน้า "เจ้าทำมาหากินอย่างสุจริต พวกเราต่างเห็น หากยังปล่อยให้คนมีเงินจ้างนักเลงมากลั่นแกล้งได้ ตลาดนี้จะอยู่กันอย่างไร" ลุงเฉินกล่าวเสียงหนักแน่น

อย่างไรก็ตามเรื่องของนักเลงคนนั้นค่อนข้างยุ่งยาก เขาต้องหาคำอธิบายที่ฟังดูน่าเชื่อถือเพื่อปกปิดความสัมพันธ์ของพวกเขา เนื่องจากแคลร์ได้เห็นด้วยตัวเองว่านักเลงคนนั้นมีความเคารพยำเกรงเขาเพียงใด สุดท้ายนี้เขาสามารถอ้างได้เพียงว่า พี่ชายของนักเลงคนนั้นเป็นญาติของเพื่อนที่พวกเ ขาเคยพบกันในงานรวมตัวมาก่อน คนเหล่านั้นจำเขาได้ที่ร้านอาหาร ดังนั้นเขาจึงแสดงความเคารพในนามของเพื่อนที่รู้จักกัน

ฉันพยักหน้างึด ๆ ส่วนไอ้เด็กตรงหน้าก็ส่ายหัวไปมากแบบว่า ช่างไม่รู้อะไรบ้างเล๊ย “ไม่แปลกถ้าเจ๊จะคิดงั้น ก็เฮียทำตัวไม่เหมาะกับตำแหน่งเจ้าของสนามเลยนี่” อ่า...แบบนี้นี่เอง เขาเป็นเจ้าของสนามอันยอดฮิตนั้นเอง ไม่น่าเชื่อ! แสดงว่าเขาก็คือนักแข่งรถฉายาตีนผีนั่นนะสิ ถึงว่าในต อนนี้ทำไมเขาดูเก่งจัง ขับหลบหลีกแบบชำนาญมาก ทั้งที่เขาเพิ่งมาลงสนามนี้ครั้งแรกแท้ ๆ