روايات وقصص ضمن นักเลง

มัดเอ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึม “บ้านเรานักเลงก็คือนักเลง ใครเป็นใครแสดงตัวตนออกมาตรง ๆ ไม่มีความลับต่อกัน” เขานิ่งไปอึดใจก่อนจะสำทับ “แต่คนเมืองหลวงดูใจยากเกินไป กูไม่อยากไปเหยียบตาปลาใครเข้าโดยไม่รู้ตัว ที่สำคัญ... ไอ้พวกที่คุยนักคุยหนาว่าเป็นนักเลงน่ะ กูว่าไม่มีใครเปิดเผ ยเนื้อแท้เลยสักคน พวกมันซ่อนตัวอยู่ในคราบอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ใช่นักเลงเปิดเผยที่น่าเกรงขามอย่างพวกเรา พวกนี้น่ากลัวกว่านักเลงจริงเสียอีก”

ที่ไม่มีใครสามารถพรากไปได้ แต่หากจะปล่อยให้ปลากริม...ผู้ที่มีฉายาว่านักเลงขนมหวาน...ยอมอยู่เฉย ๆ เป็นฝ่ายถูกรังแกฝ่ายเดียวก็กระไรอยู่

เขาพูดจริงจัง น้ำเสียงจริงใจ “คิกๆ นักเลง” “อ้าว... ไหงมาว่าพี่เป็นนักเลงล่ะครับ ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะสิ”

จีจี้พูดออกมาและหลบสายตาของฉัน แค่สู้กับพวกนักเลงคนอย่างมาฟอร์มีรึที่จะแพ้ เขาเก่งกาจในเรื่องนี้อยู่แล้วไม่มีทางที่มาฟอร์จะแพ้แน่นอน "แล้วนักเลงพวกนั้นอ่ะมีกันเป็น10คน พลังการต่อสู้ก็มากเพราะถูกฝึกมาอย่างดี มาฟอร์ยอมสู้เพื่อแลกกับการที่จะได้รู้ว่าแกอยู่ที่ไหน.....จนเ กือบเข้าโรงพยาบาลว่ะ"ฉันอึ้งกับคำพูดของพวกเพื่อนๆที่พูดออกมาเพราะนักเลงที่ว่าคงถูกจ้างมาอย่างดีในแก๊งของครอบครัวไวพจและจีจี้คงไม่แปลกที่มาฟอร์จะเป็นอะไรไป "ทำไมพวกแกทำแบบนี้อ่า"

่แค่นั้น กะเพราหมูกรอบเผ็ดนรกแตกหมดลงในชั่วพริบตา อรรถกรณ์นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ในเวลานี้ทั้งน้ำหูน้ำตาพากันไหลเลอะเปรอะใบหน้าไปหมดไม่เหลือเค้าของคุณอัฐผู้สง่างามเลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่หน้าเลยที่เปียกตอนนี้ตัวเขาก็เหงื่อโชกไปหมดฝ่ามือหนายกขึ้นพัดที่ใบหน้าริมฝีปากก็เป่า ลมออกมาไม่หยุด

นักเลงอีกคนสมทบพลางยื่นมือหยาบกร้านหมายจะฉุดรั้งข้อมือเล็ก “ไปกับพวกข้าเสียดีๆ ข้าจะพาไปกินถังหูลู่ลูกใหญ่ๆ” เสียงหัวเราะเยาะหยันของกลุ่มคนโฉดดังลั่นตลาด หลายคนเริ่มสนใจ แต่นักเลงตัวใหญ่น่ากลัว จึงไม่มีใครกล้าออกหน้าช่วยคุณหนูผู้น่าสงสาร ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของนัก เลงกำลังจะสัมผัสตัวนาง ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าป่านสีฟ้าครามที่เดินปะปนอยู่ในฝูงชนมานานก็ทนดูต่อไปมิได้ เขาพุ่งทะยานออกมาขวางหน้าหลิวรุ่ยหลินไว้ทันที พร้อมกับปัดมือของนักเลงผู้นั้นออกอย่างแรง

แก้วตาใช้ลูกอ้อนเข้าช่วยด้วยหวังว่ามันจะทำให้เธอไม่ต้องสูญเสียเงินกว่าล้านบาทไปให้แม่บังเกิดเกล้า "ลูกก็ส่วนลูก เงินเดิมพันก็ส่วนเงินเดิมพันนะไอ้แก้ว ใครมันจะมายกเงินเดิมพันที่ได้มาให้คนอื่นไปฟรีๆ เอ็งทำธุรกิจเกี่ยวกับบ่อนการพนันเอ็งน่าจะรู้ดีจริงไหม" "แม่อะ... ใจร้าย"

เจไดพูด ก่อนที่เลออนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้น “มึงไม่ต้องหาใคร กูรู้แล้วว่าจะเอาใครมาคบเล่นๆแก้เซ็งดี” “ใครวะ” กัปตันเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “เด็กบริหารปีสอง” “น้องเขาชื่ออะไร” “รดา”

ความสามารถด้านนักเลงอันธพาล เขากลับเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในใต้หล้า เหล้านารีแดงยันพยัคฆ์คำรามไม่อาจทำให้เด็กชายดื่มแล้วเมามายแม้แต่น้อย คอทองแดงเหมือนยกซดน้ำแกง ชินอ๋อง-มู่หรงเยี่ยหยางเป็นที่รู้จักกันอย่างดีในหมู่ของพวกเสเพลในเมืองหลวง โจรผู้ร้าย นักต้มตุ๋นหลอกลวงก ับชิดเชื้อสนิทสนมท่านอ๋องผู้นี้ดังสหาย นักเลงอันธพาลไม่มีใครที่ไม่เคยเสวนากับเขา

บุรุษรูปร่างเล็กใส่ชุดสีน้ำตาลเข้ม บนแก้มขวามีรอยแผลเป็นยาวราวสามชุ่น ใส่ที่ปิดตาสีดำทับดวงตาข้างขวา ดูแล้วดวงตาข้างนั้นคงจะบอด ก้าวขาเข้าไปในบ่อนด้วยท่าทางสบายๆ เขาเดินช้าๆกวาดตามองไปทั่ว จนไปสะดุดตานักเลงคุมบ่อน ที่คอยจับตาดูนักพนันเดินเข้ามาหา "นี่พ่อหนุ่ม หากเ ข้ามาแล้วไม่เล่นก็ไสหัวออกไป อย่ามาเดินเกะกะ!" เสียงแหบห้าวของนักเลงร่างใหญ่ ตะคอกใส่ชายหนุ่มชุดน้ำตาล