Romans & histoires นางบำเรอขัดดอก

ตราบาปสิเน่หา ‘ตราบาปนางบำเรอ’ **************************** พบกับภาคต่อ เรื่อง ตราบาปนางบำเรอ นะคะ

"ใช่..ห้าล้าน แต่เธอต้องมาเป็นนางบำเรอให้ฉัน จนกว่าเธอจะมีเงินมาคืนให้ฉันห้าล้าน ตกลงมั้ยพลอยลดา" เธอกระพริบตาปริบๆ กัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ ครุ่นคิดในใจอย่างหนัก ห้าล้านแลกกับการเป็นนางบำเรอให้พัชระ ก็ยังดีกว่าต้องนอนกับผู้ชายแปลกหน้าไม่รู้กี่คนต่อกี่คน

พันธะ(รัก)เมียบำเรอ บทที่ 43 //18+ "ที่นี่บ้านของใคร" "ผมก็ไม่แน่ใจครับ" "แล้วทำไมไม่เช็ค" "จะให้เช็คก่อนไหมครับนายหัว"

เขาพูดความในใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กลับไปเป็นนางบำเรอของพี่เหมือนเดิมเหรอคะ หวานเป็นให้พี่ไม่ได้หรอกค่ะ พี่ทำลายความรู้สึกของหวานไปหมดแล้ว” “น้ำหวาน” เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ที่ผ่านมาหวานก็เจ็บปวดมากพอแล้ว อย่าทำร้ายจิตใจหวานอีกเลยนะ หวานกำลังเข้มแข็ง แต่หวานต้องมาอ่อนแออีกครั้งตอนที่เจอพี่ พอเถอะค่ะ อย่าผูกมัดหวานด้วยตำแหน่งนางบำเรออีกเลย”

แควก แควก แควก มือก็กระชากเสื้อผ้าจนฉีกขาดไม่มีชิ้นดี ปากหนาก็ตะโบมจูบแลกลิ้นไม่ยอมหยุด จนกระทั่งร่างบางขาวผ่องปรากฏแก่สายตา เขาจึงยอมถอนจูบที่แสนดุเดือดออก ในขณะที่ดวงตากลมโตของพลอยไพลินแอบมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงไม่สนใจเขาผลักร่างเปลือยเ ปล่าให้นอนราบลงบนที่นอนใหญ่ "หึ วันนี้นางบำเรอของฉันทำตัวไม่น่ารักเลยรู้ไหม ร่างกายของเธอเป็นของฉันคนเดียว เธอไม่มีสิทธิ์เอามันไปให้ใครแตะต้อง เพราะตอนนี้เธอคือนางบำเรอของฉัน เป็นนางบำเรอที่มีหน้าที่ทำให้ฉันพึงพอใจ"

ฝ่ามือใหญ่อีกข้างที่ว่างจับอาวุธร้ายไปจ่อตรงบริเวณทางเข้าขนาดแคบซึ่งเขาเคยผ่านเข้าไปทักทาย แสงดาวถึงกับต้องกลั้นลมหายใจเกร็งจนตัวสั่นเมื่อปลายหัวบานหักนั้นกำลังถูไถไปกับกลีบเกสรของเธอเพื่อเรียกน้ำหวาน "อย่ารุนแรงกับดาวได้ไหมคะ" "นางบำเรออย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาออก คำสั่งกับฉัน" ปึก

น้ำหวานจุกจนร้องไม่ออก ความเย็นของปูนซีเมนต์สัมผัสกับแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ในขณะที่ด้านหน้าถูกบดเบียดด้วยร่างกายกำยำที่แผ่ไอร้อนราวกับเตาไฟ “มึงบอกว่ามึงไม่ใช่ทาสใช่ไหม เออ มึงไม่ใช่ทาส แต่มึงเป็นนางบำเรอขัดดอกของกู”

แย้มบานเถิด จงแย้มบาน แม่ดอกไม้ทะเลทราย โบยบินเถิด จงโบยบิน พ่อภมรทองแห่งแดนใหญ่ แล้ววันหนึ่ง เจ้าจะเข้าใจ นางระบำ: “งื้อออออออออ” ภรรยาข้าหลวง: “พี่ ข้าจะเป็นลม…ข้ารอไม่ไหว…” (ทรุด)

ร่างหนาก้าวไปยืนข้างหลังสองร่างเล็ก มือจับลำคอระหงและบีบจนได้เห็นเส้นเอ็นปูดโปน อย่างไม่สนใจใบหน้าสองสาวที่สลับแดงสลับเขียวช้ำ ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับหยดน้ำใสๆ ที่รินไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ปากอวบอิ่มเห่อบวมแดงช้ำและมีเลือดเกรอะกรัง อ้ากว้างพยายามสูดลมหายใจเข้าปอ ดอย่างเต็มที่ “มึงก็เห็นแล้วนี่ใหญ่ กูกำลังทำอะไรกับอีนางบำเรอของมึง และน้องสาวมึงอ๋อ...กูลืมบอกอะไรมึงไปอย่างหนึ่งว่ะใหญ่ น้องสาวมึงแต่ดันเป็นนางบำเรอของเพื่อนรักมึงด้วยว่ะ สะใจดีไหมวะเพื่อน น้องสาวมึงถูกไอ้สิทธิ์มันเจาะไข่แดงเสียแล้ว...นานแล้วด้วยนะ”