Novel & Cerita นางบำเรอขัดดอก

ก้องเห็นร่างของคนทั้งคู่กระตุกพรวดก่อนจะโถมทับกันลงไปบนฟูกเย็นๆ พ่อเลี้ยงจอมโฉดซบหน้าลงกับแผ่นหลังขาวเนียนของแจงที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือหนาขยับลูบไล้ไปตามสะโพกและทรวงอกของเธออย่างลุ่มหลงรักใคร่ ราวกับแจงคือเมียรักไม่ใช่เพียงลูกเลี้ยง หัวใจของก้องในวินาทีนี้แตกสลา ยจนไม่เหลือชิ้นดี ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำบอกเล่าใดๆ ผู้หญิงที่เขาคิดจะฝากชีวิตไว้ ผู้หญิงที่เขาพร้อมจะโอบอุ้มทั้งเธอและแม่ กลับเป็นเพียง "นางบำเรอ" ที่สมยอมอยู่ใต้ร่างชายที่เธอบอกว่าเกลียดชัง

กึ่งนั่งกึ่งนอนกอดกระหวัด นายบำเรอหนุ่มซุกไซ้ซอกคอ ระเรื่อยถึงอกอวบอิ่มงอนงามขาวกระจ่าง ฮองเฮาแหงนเงยพระพักต์ ส่งเสียงครวญคราง สะโพกหนันแน่นโยกขยับเป็นจังหวะแนบกับท่อนเอ็นแข็ง

คำว่านางบำเรอทำให้อัญชันชะงักไปทันที รู้สึกหน้าชายิ่งกว่าโดนตบหน้าด้วยความแรงเสียอีก แข้งขาอ่อนแรง มือไม้เธอสั่นจนควบคุมแทบไม่ได้ คำนี้มันเจ็บรุนแรงเสียยิ่งกว่าคำว่าขายตัว มันเป็นการที่เธอต้องยอมบำเรอความใคร่ของเขาแลกกับที่เธอไม่ต้องทุกข์ทรมานใจเรื่องแม่ของเธออีกเลย เข

“ข้าให้นักพรตหายาพิษร้ายแรงมาแล้ว ให้ค่อย ๆ กินไม่เกินสามเดือนก็จะตาย แล้วข้าเป็นอนุเพียงผู้เดียวสมบัติทั้งหมดก็ย่อมเป็นของข้า ส่วนนังเด็กนั่นน่ะเหรอ กลัวหัวหดหนีไปอยู่บ้านท่านตาของนางนานแล้ว ข้าจึงสบายอยู่ได้ทุกวันนี้ ติดก็แต่สามีข้ายังโง่เง่าไม่เปลี่ยน ไม่ยอมยกข้า ขึ้นเป็นฮูหยินเสียที” นายบำเรอพยักหน้าพลางหยิบองุ่นป้อนด้วยปากเหมือนเดิมก่อนจะถามต่อ “นายท่านของท่าน... ยิ่งใหญ่เพียงใดกันเชียว?” นายบำเรอแสร้งเป็นดูหมิ่นหมายให้นางเอ่ยออกมาด้วยตนเอง โดยที่เขาไม่ได้แสดงอาการอยากรู้สักนิด

ความหอมหวานเย้ายวนชวนเผลอไผล จี้อวี้เหิงตวัดลิ้นเลียจุกสีหวานราวกับขนมหวาน ปากอมจุกขวามือบีบอกซ้าย เนี่ยหรานหรานเสียวซ่านจนรู้สึกว่าดอกไม้ของเธอเปียกชื้น แล้วเขาก็ปล่อยหน้าอกเธอเพื่อเลื่อนมือไปด้านล่าง หญิงสาวส่ายหน้ารัวๆ พยายามหนีบขาแน่น เขาน่ากลัวเกินไป ชายหนุ่ม รับรู้ได้ถึงแรงต่อต้าน เขาเงยหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “ฉันจะให้ในสิ่งที่เธอต้องการ” มือใหญ่ลากกางเกงชั้นในออกพ้นเรียวขา “แต่อย่าหวังว่าจะได้เป็นเมียฉัน เธอเป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น”

เขาถึงกับตะลึง เมื่อกลีบกุหลาบของเธอนั้นปิดสนิทและยังเต่งตึงไม่มีรอยบอบช้ำ หรือว่าเธอไปทำรีแพร์มานะ ‘ช่างมันเถอะ ยังไงเธอก็ต้องเป็นนางบำเรอทำงานขัดดอกให้เขาอยู่แล้ว จะผ่านมือผู้ชายมาเขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น’

ซึ่งก็คือนางบำเรอของเขา อย่างเช่นคราวที่เริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งแรก “อย่าเลยครับ เพราะถึงจะเป็นแค่นางบำเรอ แต่เงื่อนไข มันก็ยังไม่ได้เปลี่ยน คือห้ามมีคนอื่น ซึ่งปลาทำไม่ได้หรอก อย่าฝืนเลย”

"เลิกคิดแบบนั้นได้แล้ว" "ถ้าไม่ให้หนูคิดแบบนั้น งั้นคุณก็บอกมาสิคะว่าหนูอยู่ในฐานะอะไร นางบำเรอ ผู้หญิงขัดดอก หรืออะไร"

หานหยางซึ่งถูกปลุกด้วยอารมณ์กำหนัดของคนด้านบน แม้ใจอยากจะขัดขืน แต่นางไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลยไม่ว่าจะยกเหตุผลอะไรมาอ้างก็ตาม ใช่สิ ข้าเป็นได้แค่เพียงนางบำเรอที่ถูกซื้อมาอุ่นเตียงของท่านอ๋อง คำอธิษฐานหิมะแรกอะไรกัน ช่างไร้สาระสิ้นดี... ท่านอ๋องจะมาเป็นรักเดียวข องข้าได้อย่างไรกัน ข้ามองไม่เห็นหนทางใดเลย

ชิดชมเบ้ปากใส่สมจิตร “เชอะ! ถ้าเป็นฉันไม่เป็นนางบำเรอหร๊อก เป็นเมียไม่ดีกว่าหรือไง” “แหมๆๆ นังจิตรเอ๊ย ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง อย่าว่าแต่เมีย... นางบำเรอเผลอๆ ก็ไม่มีใครเอาแก”