ปากร้าย

ถ้าคนมันจะใช่ ต่อให้ห่างหายกันไปสักกี่ปีสุดท้ายโลกก็เหวี่ยงให้กลับมาเจอกันอีกอยู่ดี เมื่อความบังเอิญเหวี่ยงให้ 'คชา' กลับมาเจอไม้เบื่อไม้เมาอย่าง 'หมอสาวจอมพยศ' อีกครั้ง แถมหนนี้ไม่เพียงได้รับเกียรติให้เป็นไม้กันหมากิตติศักดิ์ เขายังพบว่าเธอได้กลายมาเป็นเพื่อนบ้านคนใหม่อีกด้วย ไหน ๆ ก็รู้ใจตัวเองแล้ว ไม่ลุยวันนี้แล้วจะให้ลุยวันไหน!

“ส้ม!” ร่างแกร่งผวาเข้าหาอย่างเป็นห่วง แต่กลับถูกยั้งไว้ด้วยดวงตาแข็งกร้าวชอกช้ำที่ตวัดมองมา ทำให้เขาถึงกับชะงัก ตัวชาวูบ ดวงตาหมองไหม้คู่นั้นราวกับแก้วบางๆ ที่มีรอยร้าวลึก ถ้าเขาแตะต้องเพียงเบาๆ เธอก็พร้อมจะแตกสลายลงตรงนี้ ปราบดาได้แต่มองตามร่างเพรียวระหงที่ค่อยๆ ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ตกกระจัดกระจายข้างเตียงมาสวมใส่เงียบๆ ก่อนเดินโซเซออกจากห้องไปโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ความรักงั้นหรือ? ไม่รู้สิ...เขายอมรับว่าพอใจมาก แต่ยังไม่ได้ถึงขั้นรักเด็กคนนั้น ทว่าก็ทนไม่ได้ที่เห็นชายอื่นเข้าใกล้เธอ หรือว่ามันอาจจะเป็นแค่อารมณ์หวงของเท่านั้นไม่ใช่...ความรัก! เฮ้อ นี่เขากำลังจะเป็นบ้าใช่ไหมที่ไปหลงเสน่ห์แม่ศัตรูตัวร้ายนั่น ทั้งๆ ที่เกลียดกันแทบเป็นแทบตาย จนวันหนึ่งที่เธอหวนกลับมาอีกครั้ง พร้อมผู้ชายอีกคนที่แสนดีกว่าเขา ปราบดาจึงได้รู้ว่าเขาสูญเสียอะไรไปบ้าง สายไปไหมหากเขาต้องการช่วงชิงทุกอย่างกลับคืนมา

ยิ่งเขาหมางเมินและพยายามตีตัวออกห่างมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอยากเอาชนะแล้วทำให้เขายอมรับในความรู้สึกที่เก็บซ่อนเอาไว้มากเท่านั้น แถมคนที่เธอหมายตาดันเป็นถึง 'เสือในตำนาน' แต่ทำไม๊ทำไมเสือตัวนี้ถึงจำศีลเสมอเมื่ออยู่ใกล้กัน เอ๊ะ! หรือว่าเธอ...ยังเป็นเหยื่อที่ไม่เด็ดพอ? ในขณะที่อีกคนพยายามทำตัวเป็นเหยื่อล่อหวังจะได้เห็นเสือตบะแตก เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่า 'เสือ' ตัวนั้น มันกำลังหิวโหยและพยายามอดกลั้นไม่ให้ตัวเองพลั้งมือทั้งที่อยากขย้ำเธอใจจะขาด แต่เพราะเธอคือสิ่งต้องห้าม เขาจึงทำได้เพียงท่องเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ห้ามกิน! ห้ามกินน้องสาวเพื่อน!!

นางมิอาจลงสู่ปรโลก ทว่ากลับตื่นขึ้นในร่างหญิงสาวที่มีชื่อแซ่และใบหน้าคล้ายกับตนไม่ผิดเพี้ยน ต่างกันที่หญิงสาวคนนี้ช่างร่างกายอ่อนแอไร้กำลังยิ่ง ในเมื่อปรโลกขับส่ง นางจะขอฝืนชีวิตลิขิตชะตาใหม่อีกครั้ง

“กูชอบมึง” “เหอะ! พี่ก็รู้ว่าแพงขาย พี่ยังจะมาพูดอะไรแบบนี้อีกนะคะ” “ได้! ถ้ามึงไม่ชอบกู กูขอซื้อมึงทั้งชีวิตได้ไหม” “พี่ตื่นจากความฝันและยอมรับความจริงซ่ะ แพงไม่ยอมแหกกฎการขายของตัวเองหรอกค่ะ”

คีริน คิมหันต์ มาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจทั้งในเงามืดและแสงสว่าง เขาใช้ชีวิตอย่างเยือกเย็น ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาในหัวใจนอกจาก “เธอคนเดียว” ที่เขารอคอยมาตลอดหลายปี พะพาย ธัญญารัตน์ ทายาทสาวนักธุรกิจที่เลือกหนีอดีตอันเจ็บปวดด้วยการบินไปเรียนต่างประเทศ แต่เมื่อกลับมา เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับคนที่เคยทำให้หัวใจแหลกสลาย… และคราวนี้เขาอยู่ในฐานะ “ผู้ถือหุ้นใหญ่” ของบริษัทครอบครัวเธอเอง อดีตที่คิดว่าลืมไปแล้วกลับถูกกระชากคืนมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่กดไว้ลึกแค่ไหนก็ปฏิเสธไม่ได้เมื่อสายตาของเขายังคงจดจ้องเธอเหมือนเดิม แต่ระหว่างทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความเข้าใจผิด ความแค้น และผู้คนที่พร้อมจะเข้ามาแทรกกลาง

"ลงมาสิ"เอ่ยเรียกเมื่อหญิงสาวยังเอาแต่นั่งอยู่กับที่ "มาทำไมคะ" "มาฝากท้องมั้ง"น่านนทีตอบกลับอย่างกวนๆ "คุณน่าน!"สายธารสวนกลับ เมื่อเขาจงใจกวนประสาทเธอ "ลงมาเถอะน่า ชักช้าเสียเวลา" "บอกก่อนสิคะว่ามาทำไม" "ผัวเมียมาอำเภอถ้าไม่มาจดก็ต้องมาหย่า แค่นี้คิดไม่ได้หรือไง" "จดทะเบียน...สมรสเหรอคะ"คำว่าสมรสหลุดออกมาจากปากเบาหวิว เมื่อตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "อืม...จะลงมาได้หรือยัง" "ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่ได้..."คำพูดต่อมาถูกกลืนลงคอ เมื่อน่านนทีขัดขึ้น "เรื่องนั้นฉันจะคิดเอง ตอนนี้เธอลงมาดีๆดีกว่า หรือว่าจะต้องให้ฉันอุ้ม" "คนไม่ได้รักกัน ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ" "ฉันทำเพราะเห็นว่าสมควรทำ" "ถ้าคุณทำเพราะต้องการแสดงความรับผิดชอบ ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจว่าเรื่องของเราเกิดขึ้นมาจากอะไร อย่าให้ฉันต้องเป็นภาระคุณไปมากกว่านี้เลยนะคะ" "เธอนี่ดื้อกว่าที่ฉันคิดไว้นะ" "ฉันไม่ได้ดื้อค่ะ แค่แสดงความคิด" "สายธาร...อย่าให้ฉันหมดความอดทนกับเธอ"

เดย์ บอดี้การ์ดหนุ่มคู่ใจของแทนไท กับสาวน้อยยูมิ เด็กสาวข้างบ้านของพรพระพาย เจอหน้าเป็นต้องทะเลาะกัน กลายเป็นคู่กัดประจำบ้าน

สงครามครั้งนี้พรากทุกอย่างไปจากนาง ครอบครัว..พี่น้อง สหาย นางไม่เหลือผู้ใดอีกแล้วแม้กระทั่งไร้บ้านให้ซุกหัวนอน ลู่อันต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามคมดาบและต้องคอยหลบหนีพวกเดนทหาร นางเป็นสตรี สตรีในสงครามมีค่ายิ่งว่าทองคำเสียอีก ในวันที่นางเกือบสิ้นลมหายใจแต่กับมีบุรุษผู้หนึ่งยื่นมือช่วยเหลือ คนผู้นั้นคือ หลีหลงเว่ย ทั้งแข็งกร้าวเหี้ยมโหดไม่ต่างจากมัจจุราช สังหารเค้นฆ่าผู้คนได้ไม่กระพริบตา เมื่อลมหายใจเฮือกสุดท้ายมาถึง...หลีหลงเว่ยเป็นผู้หยิบยื่นโอกาสและมอบชีวิตใหม่ให้นาง กลายเป็นบุญคุณค้ำคอที่ต้องตอบแทน และตกกลุ่มพรางของบุรุษเจ้าเล่ห์ เพียงแค่ค่ำคืนนั้นค่ำคืนเดียว นางกลายเป็นสตรีใต้อาบัญติของเขาไปตลอดกาล

“อย่าเรียกร้องความรักจากฉันเพราะฉันไม่มีให้ สิ่งเดียวที่เธอจะได้คือร่างกายตอนที่เราอยู่บนนี้” เขาชี้ลงบนเตียง มันคือการตอกย้ำให้ยอมรับความจริงสักที “ถ้ารับไม่ได้ก็แค่ออกจากชีวิตฉันไปซะ แล้วไม่ต้องหาวิธีกลับเข้ามาอีก แต่ถ้าจะอยู่ก็แค่จำกฏของเราให้ขึ้นใจ” กฎบ้ากฎบอ…คนตั้งกฎไม่รู้สึกอะไร แต่คนฝืนทำตามเพียงเพราะอยากเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ในชีวิตเขา มันเจ็บราวมีเข็มนับร้อยเสียดแทงกลางใจ