พระเจ้า 소설 & 이야기

อาปัถย์เดินเข้าไปช่วยแม่ฉันถือกระเป๋า ส่วนของฉันคือเป้ที่ฉันสะพายติดตัวไว้ จากนั้นก็พาฉันกับแม่ไปที่รถ แม้สรรพนามที่แม่กับอาปัถย์ใช้เรียกกันมันจะต่างไปจากญาติคนอื่นๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ นั่นเพราะแม่พูดเสมอๆ ว่าอาปัถย์คืออาของฉัน และฉันก็เชื่อแบบนั้น จึงไม่ถามเซ้าซี ้

ปรินทร์คำราม “เจ้ามันคือเศษเสี้ยวของความแค้นที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับหน้ากระดาษ เหตุใดจึงยังดื้อดึง!” ​“เพราะพระเจ้าของยุคนี้... พระเจ้าที่ชื่อว่า The Master ได้ให้ชีวิตใหม่แก่ข้า! ชีวิตที่มิมีวันตายด้วยน้ำมือของเจ้า!”

เหลือเพียงเทพเจ้าองค์นี้เท่านั้นที่นางยังมิได้มาขอพร เซี่ยซินหยานหันไปมองหน้าบุรุษตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตาปริบ ๆ หมายจะให้เขาอธิบายถึงองค์เทพแต่ละองค์ให้ฟังเหมือนกับก่อนหน้านี้ "ท่านคือเทพเจ้าเหย่โหลวหรือที่ชาวบ้านมักเรียกกันว่าเฒ่าจันทรา ท่านทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อให้มนุ ษย์โลกได้สมหวังมีความรักต่อกันด้วยการผูกด้ายแดงเอาไว้ที่นิ้วของคู่ชายหญิง" หวงตงหยางอธิบายให้นางฟังอย่างคร่าว ๆ

ป้าแกเอ่ยถามขึ้น "ป้าครับ ผมขอถามอะไรหน่อยครับ" "อะไรล่ะ" "ที่นี่มีคนชื่อชบาหรือเปล่าครับป้า" "ชบา มีสิว่าแต่พ่อหนุ่มเป็นใครกัน มาตามหาชบามันทำไม"

หญิงนางนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นนี้มาจากไหนกัน นางไม่รู้หรือว่าเจ้านายของเขาคือเทพสงครามแห่งแคว้นเย่ ผู้กุมอำนาจสูงสุด เพียงพลิกฝ่ามือก็เรียกฟ้าเรียกฝนได้ เพียงประโยคเดียวของเขา นางก็สามารถหายไปไม่เหลือแม้แต่ศพให้ฝัง แล้วนางรู้อีกหรือไม่ว่า เจ้านายของเขาเกลียดคนที่รังเกียจส องขาพิการของเขาเป็นที่สุด

หนิงเป่ยเดินขึ้นไป: "บอกคุณแล้วว่าเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งจะให้เงินแก่เรา แต่คุณยังไม่เชื่อ" เชื่อแล้ว! ฉันเชื่อแล้วจริงๆ! ราชาเจิ้นเป่ย คือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง!

ทันทีที่แม่กับป้าน้อยเห็นหน้าคุณทศทั้งคู่ก็มองมาที่ฉันด้วยแววตาสงสัย "อ๋อ! นี่คือคุณทศราชค่ะแม่ คุณทศราชเป็นผู้บริหารของที่นี่...คุณทศคะนี่แม่แล้วก็ป้าน้อยค่ะ" ฉันแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน คุณทศยกมือไหว้แม่กับป้าน้อยด้วยท่าทางสุภาพ "สวัสดีครับ"

"คุณหมายถึงวันโลกาวินาศ อย่างเหตุการณ์น้ำท่วมโลก? หรือไฟไหม้?" "นั่นคงเป็นปรากฏการณ์หนึ่ง แต่ของเนมันต่างออกไป ผู้ถูกเลือกพิเศษถือครองอำนาจจากพระเจ้า นั่นคือบุตรที่กำเนิดจากเลือดของสิ่งนั้น ถูกเรียกว่าโลหิตพระเจ้า พระเจ้าที่ผมหมายถึงไม่ใช่การนิยามแบบมนุษย์ปัจจุบัน สิ่งนั้นพิเศษ และอาจอยู่เหนือพวกเรา ไร้รูปร่าง ไร้เพศ"

เห็นจะเป็นอย่างหลังมากกว่านะ…ยิ่งขี้หึงอยู่ด้วย “สวัสดีครับ ผม พยัคฆินทร์ ทวีจิรไพศาล เรียกว่า ‘พี่พยัคฆ์’ ก็ได้…” กรี๊ดดดด อ๊ายยยย วี้ดวิ้วววว ‘แก...พี่เขาสเปกฉันเลยอะ’

อสูรกายสิบหน้าบีบตัวก้องภพแน่นและยกร่างของเขาขึ้นลอยเหนือพื้น แววตาของมันไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความเกลียดชังอันบริสุทธิ์ "ข้าคือพระเจ้าองค์ใหม่... และการชำระล้างโลก... เริ่มต้นที่เจ้าเป็นคนแรก!"