พระเจ้า Novels & Stories

เหลือเพียงเทพเจ้าองค์นี้เท่านั้นที่นางยังมิได้มาขอพร เซี่ยซินหยานหันไปมองหน้าบุรุษตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตาปริบ ๆ หมายจะให้เขาอธิบายถึงองค์เทพแต่ละองค์ให้ฟังเหมือนกับก่อนหน้านี้ "ท่านคือเทพเจ้าเหย่โหลวหรือที่ชาวบ้านมักเรียกกันว่าเฒ่าจันทรา ท่านทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อให้มนุ ษย์โลกได้สมหวังมีความรักต่อกันด้วยการผูกด้ายแดงเอาไว้ที่นิ้วของคู่ชายหญิง" หวงตงหยางอธิบายให้นางฟังอย่างคร่าว ๆ

ป้าแกเอ่ยถามขึ้น "ป้าครับ ผมขอถามอะไรหน่อยครับ" "อะไรล่ะ" "ที่นี่มีคนชื่อชบาหรือเปล่าครับป้า" "ชบา มีสิว่าแต่พ่อหนุ่มเป็นใครกัน มาตามหาชบามันทำไม"

หญิงนางนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นนี้มาจากไหนกัน นางไม่รู้หรือว่าเจ้านายของเขาคือเทพสงครามแห่งแคว้นเย่ ผู้กุมอำนาจสูงสุด เพียงพลิกฝ่ามือก็เรียกฟ้าเรียกฝนได้ เพียงประโยคเดียวของเขา นางก็สามารถหายไปไม่เหลือแม้แต่ศพให้ฝัง แล้วนางรู้อีกหรือไม่ว่า เจ้านายของเขาเกลียดคนที่รังเกียจส องขาพิการของเขาเป็นที่สุด

หนิงเป่ยเดินขึ้นไป: "บอกคุณแล้วว่าเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งจะให้เงินแก่เรา แต่คุณยังไม่เชื่อ" เชื่อแล้ว! ฉันเชื่อแล้วจริงๆ! ราชาเจิ้นเป่ย คือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง!

ทันทีที่แม่กับป้าน้อยเห็นหน้าคุณทศทั้งคู่ก็มองมาที่ฉันด้วยแววตาสงสัย "อ๋อ! นี่คือคุณทศราชค่ะแม่ คุณทศราชเป็นผู้บริหารของที่นี่...คุณทศคะนี่แม่แล้วก็ป้าน้อยค่ะ" ฉันแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน คุณทศยกมือไหว้แม่กับป้าน้อยด้วยท่าทางสุภาพ "สวัสดีครับ"

"คุณหมายถึงวันโลกาวินาศ อย่างเหตุการณ์น้ำท่วมโลก? หรือไฟไหม้?" "นั่นคงเป็นปรากฏการณ์หนึ่ง แต่ของเนมันต่างออกไป ผู้ถูกเลือกพิเศษถือครองอำนาจจากพระเจ้า นั่นคือบุตรที่กำเนิดจากเลือดของสิ่งนั้น ถูกเรียกว่าโลหิตพระเจ้า พระเจ้าที่ผมหมายถึงไม่ใช่การนิยามแบบมนุษย์ปัจจุบัน สิ่งนั้นพิเศษ และอาจอยู่เหนือพวกเรา ไร้รูปร่าง ไร้เพศ"

เห็นจะเป็นอย่างหลังมากกว่านะ…ยิ่งขี้หึงอยู่ด้วย “สวัสดีครับ ผม พยัคฆินทร์ ทวีจิรไพศาล เรียกว่า ‘พี่พยัคฆ์’ ก็ได้…” กรี๊ดดดด อ๊ายยยย วี้ดวิ้วววว ‘แก...พี่เขาสเปกฉันเลยอะ’

หลี่เฉินตอบ ชายคนนั้นเงยหน้ามองไปยังทิศทางของพระราชวังหลวง ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลา ทั้งเงียบเหงา เคารพ และหวั่นเกรง เขากล่าวอย่างช้าๆ ว่า "จักรพรรดิพระองค์ที่สามที่ข้ากล่าวถึง...ก็คือ ฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน…ต้าสิงฮ่องเต้"

ไม่ใช่ลูกของผมใช่ไหม "สวัสดีครับ.. น้องเตชินใช่ไหมครับ" "เรารู้จักกันแล้ว.. ผมชื่อเตชินคุณลุงชื่อลุงเธียร วันนี้คุณลุงจะมากินข้าวกับผมหรอครับ" ผมใช้ดวงตาที่ใสแจ๋วดั่งปลาทองที่ว่ายน้ำมองหน้าของคุณแม่ม่านฟ้าสลับกับใบหน้าของคุณลุงเจ้านายแม่ไปมาด้วยความสงสัย

“คุณกำลังถามถึงเจ้าเหนือหัวใช่ไหม? ชื่อจริงของเขาคือ อพอลโล และเขาเป็นผู้ปกครองสูงสุดของจาเอลตรา! เขาอาศัยอยู่ในวิหารเทวา!” โนริอธิบาย