หมอผู้มหัศจรรย์ の小説・ストーリー

พยาบาลสวีบรรยายสรรพคุณของ ‘มือถือ’ มันมากมายเสียจนข้าทึ่ง เจ้าสิ่งเล็ก ๆ ความยาวแค่ฝ่ามือทำอะไรได้มากมายนัก สรุปสั้น ๆ ว่าข้าต้องมีมือถือไว้แทนตั๋วเงิน เสียเวลาหนึ่งชั่วยามจึงทำบัตรประชาชนเสร็จ “บัตรนี่ดึงเสี้ยววิญญาณฉันใส่ลงไปหรือคะ” หวังหยูซินไม่คิดว่าหมอผีขอ งที่นี่จะทรงพลังขนาดแบ่งวิญญาณของนางออกมาได้โดยไม่รู้สึกตัวและไม่เจ็บปวด

ถ้วยฟูในชุดสีขาวปล่อยผมสยายสะดุดขาตัวเองล้มทับคุณหมอซันจนทั้งเขาและเธอหงายท้องไปกับพื้นโดยที่ถ้วยฟูทับร่างของเขาอยู่ "คุณ!" "อ๊ะ คือ.... เอ่อ" "ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาสักทียายผีกำมะลอ! อยากเป็นผีนักใช่ไหมจะได้รู้ว่าหมอปราบผีเขาทำกันยังไง!"

“ใครล่ะที่ทำเอามึง เดินผ่านหน้าตึกคณะแพทย์มาเป็นเดือนๆ อย่าปฏิเสธพวกกูนะ ว่าคนที่มึงกำลังนั่งใจลอยคิดถึงนี้ ไม่ใช่พี่หมอภีม เดือนแพทย์ปี 4 ผู้ชายที่ใส่แว่นเดินออร่าพุ่งมาทางนั้น” “มายด์ มึงช่วยกูดูทีดิ ใช่คนเดียวกับคนที่อิดาว มันคลั่งไคล้นักหนา ลงทุนแปลงโฉมเป็ นนางฟ้า เพื่อหวังกินหมอไหมมึง” กินหมอ เหรอ อิปิ๊กปากน่าตบมาก

ธารณ์ชวนคุยต่อ เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไปหลังจากพูดชื่อเพื่อน "ทำไมละคะ" "ก็คนไข้เห็นเราใส่ชุดกาวน์ไม่รู้หรอกว่าเราแผนกไหน เห็นเป็นหมอก็ถามไว้ก่อน ซึ่งบางอาการก็ต้องเป็นหมอเฉพาะเท่านั้น อย่างคราวก่อนก็มีคนไข้มาถามเรื่องผ่าตัดสมองกับผม ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะปกติผมรับ ดูแลแต่หัวใจอะครับ โดยเฉพาะหัวใจสาวๆ" ปภาวรินทร์หัวเราะกับมุขสามบาทห้าบาทของหมอหนุ่ม ความจริงไม่ได้ขำเขาเท่าไหร่หรอก แต่ตลกอาการของหมอพีร์มากกว่าที่กลอกตามองบน เบ้ปากกับมุขของเพื่อน

"มหัศจรรย์ยิ่งนัก นี่หรือการรักษาด้วยพลังปราณ ช่างยอดเยี่ยม นับถือๆ" หมอจินเอ่ยอีกฝ่ายไม่หยุดปาก ขณะลงมือตรวจบาดแผลขอทหารนายนั้นอีกครั้ง แผลถูกรักษาจนหายดีในชั่วพริบตา พลังปราณวิเศษของหมอหยางเสี่ยวหมิงช่างน่าสนใจนัก "หากข้าอยากเรียนรู้ ท่านสามารถสอนข้าได้หรือไม่"

ชื่อที่คุ้นเคยหลุดออกมาจากปากคนไข้จำเป็นในที่สุด ส่วนหมอที่ถูกเรียกก็รีบยืดตัวขึ้นไปหาคนไข้บนขาหยั่งทันทีราวกับรอจังหวะนี้อยู่ “ว่าไงครับพี่พายของพอร์ช” “อื้อ ช่วย อึก ช่วยตรวจให้มันเสร็จๆสักทีเถอะ อ๊ะ” พาย หรือพริมา คนไข้ที่กำลังเผชิญกับความอับอายขั้นสุดข่มกลั้ นเสียงครางแม้จะยากเย็นก็ตาม แต่เหมือนคนขี้แกล้งอย่างหมอพอร์ชจะไม่ได้อยากทำหน้าที่มากไปกว่าความต้องการส่วนตัวในตอนนี้

เสียงของศรันและเมย์พร่ำบ่น เมื่อมาร์วินโดนหมอแผนกอื่นว่า แต่ก็ทำไงได้ ในเมื่อคนมันเก่งจริง ๆ มาร์วินขึ้นชื่อว่าเป็นหมอหัวใจที่ฝีมือดีระดับต้น ๆ ของประเทศ เพราะกว่าจะมีวันนี้ได้ หนุ่มหล่อคนนี้ต้องใช้ความพยายามถึงขั้นขัดคำสั่งของตระกูลเพื่อมาเรียนหมอตามความฝันของตัวเอ ง

หนึ่งเดือนต่อมา แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาทางระเบียงห้องกระทบร่างเล็กที่ขดตัวนอนตะแคงอยู่ในผ้านวมผืนหนา ในขณะที่มีคนกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการปรุงอาหารเช้า วันนี้คุณหมอสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดต่างจากตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัด ดูคล่องแคล่วตอนที่ลงมือหั่นผักเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใบหน้า คมคายเปี่ยมล้นด้วยความสุขอย่างที่ไม่มีมานาน เมื่อนึกถึงใบหน้ายามที่มนต์มีนาลิ้มรสอาหารฝีมือของตนเอง เขาตั้งใจทำอย่างพิถีพิถันเพื่อให้อาหารทุกมื้อของเขาออกมาสมบูรณ์แบบและถูกปากเธอที่สุด

น้ำอิงบ่นเบา ๆ แต่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงจาง ๆ ด้วยความเขินแบบไม่รู้ตัว “นี่ไง! ว่าที่ผัวแกในอนาคต!” พีชพูดพร้อมหันหน้าจอมือถือให้เพื่อนสาวดู โดยในหน้าจอปรากฏรูปหมอหนุ่มในมาดนิ่ง สายตาดุดันนิด ๆ แต่หล่อร้ายกาจ ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มเป๊ะ แถมยังมีดีกรีเ ป็นหมอศัลยกรรมทรวงอกและช่องท้อง พร้อมนามสกุลที่การันตีความรวยระดับพันล้าน! “เค้าอายุเท่าไหร่อ่ะ?” น้ำอิงถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาไม่วางจากหน้าจอ

นายแพทย์คณิน ภักดีพิศุทธิ์ (หมอวาคิน) ศัลยแพทย์เฉพาะทางด้านผ่าตัดหัวใจและหลอดเลือดมือหนึ่ง หนุ่มวัย 30 ต้นๆ ผู้เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์และฐานะ จนเป็นที่หมายปองของหญิงสาวมากมาย ทว่าภายใต้หน้ากากอันสมบูรณ์แบบนั้น เขากลับซ่อนรสนิยมทางเพศที่อันตรายและเจ็บปวดเอา ไว้ มันคือ "โรคบ้าๆ" ที่เขารังเกียจตัวเอง และมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับนี้ แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่อาจระแคะระคาย